Raponsje schreef:Bedenk me nu trouwens dat ik "vroeger" zo'n 11 a 12 jaar geleden gevallen was en mijn moeder dacht dat mijn arm gebroken was maar je toen in het kleine ziekenhuis bij ons in de buurt eerst een verwijs brief moest hebben van de dokter om daar langs te kunnen.
Assistente zei dat er geen plek meer was en we maar moesten wachten tot de dokter tijd had.
Intussen had ik de hele wachtkamer bij de dokter bij elkaar gekrijst en zaten mijn kleren helemaal onder het bloed. We kwamen daar rond 10u s' ochtends binnen en om half 5 had de dokter tijd voor me..
In de tussentijd in de assistente naar mijn moeder gekomen om te zeggen dat ze me het beste thuis op de bank kon leggen met een pleister, kussen onder mijn arm en een paracetamol....
De dokter is toen flink uitgevallen naar de assistente omdat mijn arm de hele dag al bloedde en de breuk zo ernstig was dat ik geopereerd moest worden.
Raar verhaal.
De dokter moet dan wel een hele goede geluid isolerende spreekkamer hebben gehad.

Daarnaast als assistente, was ik dat gekrijs wel zat na een half uurtje.

Enne zat je alleen of was moeders erbij ??
En was er nu niemand van de wachtkamer klantjes, die even aangaf, gaat u maar voor met u kindje ??
Aan de andere kant heb ik geleerd bij de brandweer dat de slachtoffers, die heel hard gillen en krijsen, meestal geen levens bedreigende verwondingen hebben.
De stille slachtoffers, die zijn belangrijk.
Maar dit is terzijde hoor, geen aanval.