Geplaatst: 11-05-12 20:49 
en de vlosjes en iedereen om me heen maar kletsen. ja, het doet pijn maar als je je kindje in je handen hebt dan ben je alles vergeten en het is het waard. en in het begin zeg je: "nooit meer!!" maar ook dat veranderd in de loop der tijd weer.
en het klinkt gek, maar het is zo
ik vond de zwangerschap op zich geen ene bal aan. kindje voelen vond ik bijzonder. dat wel. maar de rest? 
dikke buik wilde ik het liefste verstoppen. verschrikkelijk vond ik dat.en i nde loop van de zwangerschap werd ik wat rustiger bij het idee dat ik moest bevallen. nieuwschierigheid naar m'n kindje was groter dan de angst voor de bevalling.
en tja, toen kwam de bevalling
moest ingeleid worden omdat het niet vorderde. kreeg een ruggenprik. wat was ik blij. voelde echt niets. toen kwam kleine en werd dat ding uitgezet
kleine bleef steken en tafeltje met messen, scharen en spuiten werd erbij gereden. het liefste was ik opgesprongen en weg gerend
knip en kleine is er met grof geweld met vacuum uit getrokken. met als gevolg een totaal ruptuur. gyn wilde het hechten met plaatselijke verdoving maar het d'r toch echt even duidelijk gemaakt dat het echt, ECHT zeer deed en ik ECHT als de dood was voor alles. dus onder volledige narcose. heerlijk. daarna nog een hele tijd een gevoelige/pijnlijke!!! onderkant gehad met een catheter omdat ik niet kon plassen. hierna nog even incontinent geweest en een verzakking er aan overgehouden waarvoor ik nu na een jaar nog bij de fysio loop. maar toch, het was het waard. het heeft godsgruwelijk pijn gedaan. dat wel. maar ik kan me niet meer herinneren hoe de pijn was. dat ben ik vergeten. en het was het zeker waard
nadat ze geboren was, was de pijn weg. en de eerste weken zei ik,: "echt, nooit maar nooit weer". en nu verlang ik gewoon naar een 2e. al houd de gedachte aan de bevalling me nog wel wat tegen maar voor de volgende ga ik zeker weten een geboorteplan maken waarin ik vastleg wat ik wil. dat ik bijv. pijnstilling wil als het echt niet meer gaat en wanneer ik dat wil.
