Bokt.nl

**Geplaatst**: 07-04-12 12:27

Geplaatst: 07-04-12 12:27

TS Je cyclus begint op de 1e dag van je menstruatie en duurt tot de dag voor de nieuwe menstruatie. Veel vrouwen hebben geen idee wanneer ze bevruchting zijn

dus rekent dit het handigst. Bij een termijnecho wordt het kindje gemeten en dan wordt je uitgerekende datum nader berekend. Soms wijkt het wat af van wat je zelf dacht

Misschien moet je eens zoeken op internet over zwanger zijn en de ontwikkeling van je kindje

**Geplaatst**: 07-04-12 12:27

Geplaatst: 07-04-12 12:27

Jee TS, wat zit jij in een moeilijke situatie.

Er is niemand voor jou die je keuze vóór je kan maken, die moet je echt alleen (en een beetje met je vriend) maken. Het is nog altijd JOUW gevoel, JOUW lijf, JOUW beslissing.
Het eerste wat door mijn hoofd schoot was: gelukkig wonen we in een land waar jij zelf de keuze mag maken wat je wilt, al moet je daarbij niet over één nacht ijs gaan.

Zwanger zijn en moeder zijn, daar staat je leven van op zijn kop. Het is hectisch, druk en je moet ongelofelijk weten te improviseren op sommige momenten, maar wat je daar tegenover krijgt van dat kleine humpje in je armen: onvoorwaardelijke liefde en vertrouwen van je kind. Dat is het mooiste (voor mij) wat er bestaat....
In week 12/13 had ik ook een twijfelmoment, dat heeft ongetwijfeld iedereen, maar na een paar dagen was dat weg. De schrik voor alle veranderingen die er komen gaat, heb jij gewoon wat eerder dan ik.

Zelf heb ik 3 zwangerschappen gehad, waar ik 2 prachtige jongens uit heb. Helaas heb ik wel een miskraam gehad van een drieling incl. 1 curretage from hell (baarmoeder geperforreerd) en 1 curretage omdat ze het de eerste keer dus ook niet helemaal weggehaald hadden. Daarna was ik zwanger van een tweeling, waarbij ik met 10 weken één kindje ben verloren. Dat was verschrikkelijk.
Zwanger zijn was niet mijn hobby en ik zou het ook niet meer willen zijn, maar ik zou voor geen goud mijn kinderen willen missen.

Doe rustig aan, schrijf voor jezelf op wat je wel en niet wilt en wat je vragen en twijfels zijn. Leg dat voor aan degenen die je dierbaar zijn, aan de HA en neem geen overhaaste beslissingen. Het is later zo vreselijk om te moeten denken: wat als???

Heel veel succes met het maken van je beslissing, ik denk aan je!

**Geplaatst**: 07-04-12 12:30

Geplaatst: 07-04-12 12:30

hoi ts!

Ik ben ook 20, en 26 weken zwanger. nooit gedacht dat ik ook aan kinderen zou beginnen omdat ik echt een "hekel"heb aan kinderen

ik kan er niet goed mee omgaan, wordt verschikkelijk nerveus van andermans kinderen die huilen. toen ik er achter kwam dat ik zwangerwas twijvelde ik enorm, en mijn vriend ook (22). we hebben besloten om het te houden en ik ben zo blij dat we die keuze hebben gemaakt. ik kijk al helemaal uit naar mijn kleine

Ik snap totaal hoe je je nu voelt, ik heb zelf ook voor gestaan. Ik kan je alleen als advies geven, luister naar je gevoel! en nog belangrijker, praat er wel over met je partner!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-04-12 12:34

Geplaatst door de TopicStarter : 07-04-12 12:34

Jeetje pieteritus, dat is moeilijk geweest zeg :oo

wat erg voor je...
Ik zou wel voor de abortus pil gaan, dit kan tot 8weken. Aangezien ik heel gevoelig ben voor anticonceptie en algemene medicijnen, denk ik dat die wel aanslaat.
@pietje123, ik heb inderdaad al gezocht op ontwikkeling van het kind. Maar geen juiste informatie gevonden of verkeerd onthouden. Ga nog wel eens even zoeken!
Mijn partner en ik praten er heel uitgebreid over, bedankt voor je verhaal nr1

Laatst bijgewerkt door Situation op 07-04-12 12:34, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 07-04-12 12:34

Geplaatst: 07-04-12 12:34

Situation schreef:
De abortus kliniek houdt de laatste dag van je ongesteldheid aan, dat was 3 maart. Volgens hun zit ik nu op 6 weken dus, maar ik weet zeker dat het op 15 maart gebeurd is, dus nu 4 weken. Tot 8 weken heb je de tijd om het met een abortus weg te laten halen.

Dan ben je 6 weken zwanger, de 2 weken voor de conceptie krijg je "cadeau". Men gaat altijd uit van de eerste dag van de ongesteldheid bij het berekenen van een zwangerschap.

Situation schreef:
Dat denk ik ook. Het is nu een bloedpropje. Sowieso als blijkt dat ik al langer zwanger ben dan 9 weken (wat me heel stug lijkt, was aan de pil), laat ik het niet weghalen. Dan hoor je een hartje kloppen, en is het voor mij een mens. Een wezentje, dan heeft het zo moeten zijn. Iets met een hart kan ik niet doden. Tot 8 weken vind ik het geen moord, het is nog niks.
Een kloppend hartje zal er nog niet zijn, daarvoor is het nog niet ver genoeg ontwikkeld. Maar als je het kan zien, wordt het naar mijn gevoel nog veel echter. En misschien heb ik ineens moedergevoelens, dan twijfel ik niet en hou ik het. Als ik twijfels heb, zal ik wel doorgaan met de abortus. Ik hou alles waar ik over nadenk nu in mijn achterhoofd, maar de echo gaat de doorslag geven.

Ik ben na 4,5 jaar emotionele achtbanen eindelijk zwanger, dus mijn emoties zijn heel anders dan die van jou. Echter had ik bij 6 weken een zware bloeding en moest ik met spoed naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik een echo, en daar was al een prachtige hartactie op te zien. Een heel klein snelkloppend korreltje. Je baby ziet er dan nog een beetje uit als een boontje, maar wel mét een kloppend hartje, het leeft dus echt. Bij 8,5 week heb ik ook een echo gehad, weer een hele mooie hartactie te zien, en vorige week had ik de 10,5 week (officiële termijnecho) waarop je dus écht al een mini mensje ziet. Ik heb gehuild, want wat was het mooi om te zien. Het trappelt en beweegt al met armen en beentjes, je ziet het neusje en het oortje al. Het is geweldig om je baby's hartje te horen.

Nu is het niet mijn bedoeling om je over te halen om het te houden, maar ik weet wel dat het een -ook al is het nog maar een paar weken oud- je echt al een mini mensje in je buik hebt.

Denk er goed over na, en inderdaad, laat een echo maken, want ik denk dat je dan pas ziet wat er in je buik groeit. En je kan dan alsnog beslissen om het weg te laten halen als je het echt echt echt echt niet wil. Maar zoals ik je verhaal lees, zou je echt wel een goede moeder zijn voor je kind.

**Geplaatst**: 07-04-12 12:39

Geplaatst: 07-04-12 12:39

Op een 6 weken echo zie je nog niks hoor, ja een soort boontje. Rond een week of 8 zie je wel een kloppend hartje maar het is nog zo ontzettend klein.
Natuurlijk is het een leven maar dat is een muis ook of een torretje die je plat trapt. En daar wordt zo dramatisch niet over gedaan. Die hebben ook een kloppend hartje.

Ik vind dat een kind echt heel gewenst moet zijn, anders gaat het gewoon mis en dat verdient het kind niet. Ken wel situaties waarin het kind later vreselijke dingen te horen kreeg.

**Geplaatst**: 07-04-12 12:41

Geplaatst: 07-04-12 12:41

Hoi TS,
Je zal wel in een roes zitten gezien je ontdekking.

Ik heb voor dezelfde keuze gestaan in een complexere en meer beladen situatie, en ik heb voor abortus gekozen destijds.
Als je in mijn berichten terug leest kan je mijn schaduwaccount-topic lezen.

Mijn keuze van destijds sta ik nog steeds achter, al heb ik het er moeilijk mee gehad. (Ik was 18 weken)
Het was voor mij, ons, en ons kindje, de beste optie.

De meest wijze raad en mijn inziens de enige raad die iedereen, moeder of niet, je kan geven, is;
Luister naar niets anders dan naar je eigen hart, je eigen gevoel.
Ga de natuur in of zoek de rust op in je eentje en voel wat je gevoel/ je hart je ingeeft.
Probeer de meningen van andere mensen en je partner naast je neer te leggen voor even en te zien hoe jij dit zelf voelt.
Er zal 1 gevoel zijn dat blijft terug keren als het goed is, en dat is wellicht het pad dat je moet kiezen.

Dit is een keuze die niemand anders voor je kan, en moet maken.

Laatst bijgewerkt door LifeSucks op 07-04-12 12:43, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 07-04-12 12:42

Geplaatst: 07-04-12 12:42

Suzanne: Dat zeg ik, een soort boontje

. Maar wel met hartactie, hartje begint meestal in de 6e week te kloppen.

**Geplaatst**: 07-04-12 12:59

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 07-04-12 12:59

Hier ook iemand die altijd een hekel heeft gehad aan kinderen. Van die jankende monsters in de supermarkt, pff laat ze toch thuis dacht ik altijd.

Toch ben ik nu moeder van een zoontje van 10 maanden. Aan de zwangerschap heb ik geen enkel plezier beleefd, roze wolk? nou die is aan mij voorbij gegaan, kwaaltjes had ik bij de vleet, ben nog geopereerd aan carpaal tunnen syndroom vanwege slapeloze nachten enz.
Een kindje is een ontzettende aanslag op je leven, vrije tijd en in mijn geval ook nachtrust

toch is hij, ondanks dat ik hem ook best eens achter het behang kan plakken, wel een heel bijzonder mensje waar ik niet zonder zou kunnen. Na een werkdag ben ik altijd weer blij dat ik hem op kan halen.
Ik heb nog wel een paard dus neem ook wel tijd voor mezelf en dat moet ook hoor anders wordt het wel heel zwaar.
Ik denk dat je jezelf nog wel zult verbasen over je capaciteiten als mama, maar je moet er wel achter staan.
Veel sterkte met je beslissing.

**Geplaatst**: 07-04-12 13:02

Geplaatst: 07-04-12 13:02

Citaat:
Citaat:
Wat maakt dat je nu twijfelt, terwijl je er altijd van overtuigd was dat je geen kinderen wilde?? En idd, ik wil je ook veel sterkte met je beslissing wensen!
Mijn vriend! Die wil zo onwijs graag een kind. Als ik zie hoe blij hij wordt als hij er over praat... Hoe kan ik hem dat nou afpakken? Het is zijn droom.

Citaat:
Mijn vriend heeft altijd vroeg vader willen worden. Waarom, tsja, hij vind het prachtig zo'n kleine urkie van hem, met iemand waar hij van houdt. Maarja, we verschillen een beetje in leeftijd. Hij zit op een mooie leeftijd om een kind te hebben, ik vind en voel mezelf nog (te) jong. Begin 20.
Hij is kostwinner, dus helaas kan hij de opvoeding niet op zich nemen. Wel zou hij maar 3 dagen in de week gaan werken omdat hij een "papa dag" van zijn werk krijgt (betaald). Dan zouden de oma's ook nog op kunnen passen, dus uiteindelijk zullen er maar weinig dagen zijn dat ik echt alleen met het kind zou zijn. Als wij uit elkaar gaan wil hij het kind eventueel wel bij zich in huis nemen. Maarja, ik ken mezelf, dan ben ik gehecht aan mijn kind en kan ik dat niet. Zo ben ik dan ook weer wel...

Ik weet niet goed hoe ik dit moet verwoorden, maar het voelt alsof je je schuldig tegenover je vriend gaat voelen als je het weg laat halen.
Probeer echt te blijven bij wat JIJ voelt en wil, succes met de keuze.

**Geplaatst**: 07-04-12 13:08

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 07-04-12 13:08

Dat bedoel ik ook Whoopylover.
Zonder dat ik jou, TS een richting in wil praten.

Het gaat om jou!

**Geplaatst**: 07-04-12 14:09

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 07-04-12 14:09

Thanks TS, maar uiteindelijk heb ik twee gezonden jongens en prijs ik me gelukkig.

Bij mij was met 6.5wk al hartactie te zien Dat weet ik, omdat ik bij de oudste met 6.5wk een cyste had in mijn buik, die geknapt was. We dachten (gezien de pijn) aan een BBM zwangerschap, maar het was gelukkig iets 'onschuldigs'. Omdat de tweede zwsch misging, had ik bij de derde ook heel vroeg een echo.

TS, neem je tijd, het is allemaal niet niets wat je voor je kiezen krijgt.

**Geplaatst**: 07-04-12 15:47

Geplaatst: 07-04-12 15:47

Tellie schreef:
Realiseer jij je wel dat er mensen er zijn die gewoon écht geen kinderen willen en geen moedergevoelens koesteren, zelfs nadat het kindje is geboren? Ik heb een beetje het idee dat jij aan de kant schuit met leuzen als het komt allemaal wel goed en het moet allemaal groeien.

Natuurlijk kan dat! Maar haar angsten, die heb ik ook gehad, en vele moeders met mij. Ik probeer aan te geven dat dat iet per definitie betekend hoe je er straks in zal staan.

**Geplaatst**: 07-04-12 15:59

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 07-04-12 15:59

Ik zou het wel houden.

Bij mijn oudste ook met het idee gelopen, abortus of niet.
Werd toen alleenstaand, dus tjah, wat wou ik op mijn 22e?
Heb besloten ervoor te gaan, en het is zo veel waard geweest!!

Ik ben inmiddels getrouwd (andere man), en zijn zwanger van nr. 3 (zijn 2e).
Mijn man wou na de jongste nog een keer vader worden, ik ook wel, maar vanwege lichamelijke problemen was ik er niet erg mee bezig. Liever uitstellen.
Maar nu ben ik inmiddels (morgen) 18 weken zwanger.
Voel me gelukkig, maar soms beangstigd het me wel.
Waar 2 zijn, kunnen 3 zijn.
Waar 3 zijn, kan 4 ook..

Ik kan alles doen en laten wat ik wil.
Als mijn man thuis is, past hij op de kinderen, en kan ik mijn ding doen bij de paarden.
En soms helpt hij me mee..

Kinderen kun je zelf zo duur maken als je wil (of je besteedd duizenden euro's uit aan babykamer/spullen, of je kijkt even verder en ziet hetzelfde voor veel minder

).

**Geplaatst**: 07-04-12 16:12

Geplaatst: 07-04-12 16:12

Oef, dat is op zn minst gezegd vervelend Ts. Ook ik heb dit meegemaakt, eerst enorm geschokt en geschrokken. Mn toenmalige vriend (later man en nog later ex;)) was ook meteen in de wolken en wilde het kind houden. Ik heb besloten er voor te gaan en vanaf dat moment ook écht besloten dat het kind niet langer ongewenst maar vooral ongepland zou zijn. Inmiddels heb ik de meest geweldige 17 jarige überpuber die er is en ik heb geen moment spijt gehad van mn beslissing.

Of je gelukkiger wordt van kinderen? Ik weet het niet, geluk zit in jezelf, als je niet kunt genieten van de kleine dingen zul je niet gelukkig worden. Als je kindje huilt kun je hier helemaal gek van worden of juist heel gelukkig dat jij degene bent die het mag en kan troosten. Ga je ervoor? Doe dit dan ook helemaal, twijfel aan de kant!

Ik wens je heel veel sterkte met je beslissing!

**Geplaatst**: 07-04-12 16:32

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 07-04-12 16:32

Ik zou denk ik net als jou in dubio zitten.

Ik kan me niet indenken hoe ik als moeder zal zijn. Andermans kinderen zijn gelukkig van een ander.
Ik heb een enorme hekel aan huilende kinderen of kinderen die met ouders mee zijn in de stad bijv. Bij het zien van moeders die borstvoeding geven, denk ik "dat zal mij nooit overkomen". Ook kan ik een kind maar moeilijk een knuffel geven, het voelt bij mij zo onnatuurlijk.

Mijn vriend wil dolgraag kinderen, het liefst vandaag al.
Ik ben er totaal niet klaar voor en vraag me af of ik er ooit klaar voor zal zijn. Brrrr moet er niet aan denken dat ìk straks de moeder ben met het huilende kind in de winkelwagen of met dat kind dat iedereen voor de voeten loopt in de stad.

Ik ben leerkracht, ik heb bewust gekozen voor de puberleeftijd. Moest ik op een basisschool les gaan geven, dan stopte ik per direct!

En toch ondanks mijn "antikindgevoelens", mocht ik zwanger raken, dan zal ik het houden. De reden dat ik het dan zal houden is, ik heb zoveel mensen om mee heen positief zien veranderen na het krijgen van kinderen. Ik zie hun geluk.
Ik ken 2 mensen die uitgesproken "kinderhaters" waren en nu één van de meest zorgzame ouders zijn die ik ken.

Dus ja, ik denk ook dat hoe groot de barrière tussen kleine kinderen en mij nu ook is, ik wel kan transformeren tot een goede en lieve moeder voor mijn eigen kind.

**Geplaatst**: 07-04-12 16:34

Geplaatst: 07-04-12 16:34

Wat een schrik, ts.
De verhalen en ervaringen van anderen zijn heel interessant natuurlijk.
Maar uiteindelijk gaat het om jou en hoe jij je hierin zou ontwikkelen.
Jij bent de anderen niet. Ieder mens reageert op zijn eigen manier.
Ik denk daarom dat je je door de ervaringen van anderen niet moet laten sturen.
Volg je eigen gevoel, al begrijp ik dat dat heel moeilijk is.
Succes en sterkte :(:)

**Geplaatst**: 07-04-12 16:40

Geplaatst: 07-04-12 16:40

Tja Wat is een goede moeder eigenlijk? Iemand die hele dagen thuis zit en elke middag koekjes bakt met zijn kind of iemand die 40 uur werkt en daarnaast nog de zorg voor haar kind op zich neemt. Iemand die z'n kind aan het lachen maakt, die het troost wanneer het nodig is. Iemand die z'n kind eens in de supermarkt laat janken als ie z'n zin niet krijgt, (waar de rest zich aan kan ergeren

) maar dus doorbijt met nee is nee?

Er is geen draaiboek voor hoe een moeder zich moet gedragen, ookal willen allerlei boekjes en tvreclames je anders doen geloven.

En in deze situatie is er misschien wel een moeilijke keuze, maar geen verkeerde. Maak 'm echter wel verstand en zonder overhaaste beslissingen.

**Geplaatst**: 07-04-12 16:50

Geplaatst: 07-04-12 16:50

ik zie het net staan,maar voor ik antwoord geef wil ik allles gelezen hebben. Maar voor nu vind ik het heel dapper dat je het zo open en bloot neerzet. Betekend dat je niet over 1 nacht ijs gaat!

**Geplaatst**: 07-04-12 17:22

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 07-04-12 17:22

heb je er al met je naaste familie over gesproken, je moeder? goede vriendin? iemand die jou goed kent en je kan helpen bij het nemen van de beslissing.

**Geplaatst**: 08-04-12 06:18

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 08-04-12 06:18

Ik vind het echt dapper dat je het zo in de groep gooit. Niemand kan je vertellen wat je wel of niet moet doen. Een abortes is vaak ingrijpender dan dat men denkt. Maar een kind krijgen ook. Persoonlijk vind ik dat je je vriend niet moet negeren,maar dat doe je ook niet. Jullie hebben samen al aardig wat besproken zo te lezen. Kinderen van een ander zijn niet te vergelijken met die van jezelf. Mocht je dit minimensje houden dan voel je strakjes de 1e keer dat t beweegt en dat het de hik krijgt zo groei je er naar toe. Maar als je het echt niet ziet zitten dan zou abortes een goede opti zijn. De wereld heeft al veels te veel kinderen die het moeilijk hebben. Pfff heel veel sterkte met jullie moeilijke beslissing.

**Geplaatst**: 08-04-12 07:36

Geplaatst: 08-04-12 07:36

Kanelly schreef:
De moeders/anti-abortus 'groep', meent/hoopt te lezen dat je het kindje gaat houden...

(begrijpelijke gedachte vanuit hun kant natuurlijk)

Ik ben geen moeder en geen anti abortus, maar ik proef wel wat meer twijfel in haar posts.
Misschien komt die twijfel puur door wat haar vriend wil.
Ts moet kiezen wat haar gelukkig maakt, alleen zijn er bij haar alleen keuze uit kwade.

Ik zelf ben bijna 32 jaar en heb absoluut geen kinderwens en probeer me in te beelden hoe het zou zijn als ik ineens zwanger zou zijn per ongeluk.
En ik moet eerlijk toegeven, als ik dan een echo voor mijn neus zou krijgen met iets wat in mijn buik zou groeien, dat ik toch een brok in mijn keel zou krijgen.
Je voelt je schuldig naar dat levend iets in je buik wat je eigenlijk niet wil.
En als normaal mens zit het niet in je om zo'n levend ding weg te laten halen, dat is dan weer tegen de principes.
Maar als ik dan weer denk aan een baby/ kind, dat zou ik dus echt niet willen.
Dat is denk ik ook zo moeilijk aan deze keuze, eigenlijk niet willen maar door schuldgevoel toch weer wel.

Ik hou me altijd goed voor dat door een kind je hele leven veranderd voor de een een welkom iets en voor anderen juist weer niet.

**Geplaatst**: 08-04-12 09:26

Geplaatst: 08-04-12 09:26

Jeetje TS... Wat een spagaat...
Sammie verwoord het wel heel erg mooi moet ik zeggen:

Sammie schreef:
En in deze situatie is er misschien wel een moeilijke keuze, maar geen verkeerde. Maak 'm echter wel verstand en zonder overhaaste beslissingen.

Wij zijn inmiddels pappa en mamma van een leuke meid van bijna 2 en ik ben 37 weken zwanger van nummer 2. Een bewuste keuze, maar het is op sommige momenten echt geen roze wolk. Op andere momenten weer wel; het wisselt nogal.
Het is al vaker in dit topic geschreven; het verandert je leven volledig, alles draait -zeker de eerste maanden- om dat kleine wezentje wat volledig afhankelijk van je is. Naarmate ze ouder worden (is mijn ervaring nu) wordt het steeds makkelijker.

Het is jouw(jullie) keuze en beslissing. Praat erover, denk erover.
En verder sluit ik me graag aan bij de woorden van Sammie.
Sterkte.

**Geplaatst**: 08-04-12 10:09

Geplaatst: 08-04-12 10:09

jesito schreef:
Ik ben geen moeder en geen anti abortus, maar ik proef wel wat meer twijfel in haar posts.

Ik ook!
Wat ik lees zijn vooral argumenten tegen nú, op dit moment, voor een kindje gaan. TS spreekt enkele keren met zinnen als "als ik wat ouder ben", "als ik wat wijzer ben", "hij heeft de juiste leeftijd, ik niet" etc. Dat komt op mij over als "stiekem is er toch een kinderwens aan het opborrelen, maar ik weet niet of ik daar nú al klaar voor ben". Maar correct me if I'm wrong, TS

**Geplaatst**: 08-04-12 11:05

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 08-04-12 11:05

Zo komt het bij mij eigelijk ook over.. Maar ik lees alleen wat jij (TS) hier post en wat anderen daarop schrijven. Ik ken je verder niet, dus kan onmogelijk een goed beeld vormen..

Zelf heb ik ook niet in deze situatie gezeten (wel 3 kids, maar 'gepland'). Ik had (en heb!) alleen niks met andermans kids. Zijn ze gevallen en moeten ze huilen? Ga maar ff naar je moeder.. In de supermarkt en zeuren dat ze iets willen? Krijgen ze een 'blik'. Op visite bij iemand met kids? Laat ze ff zelf spelen kunnen wij kletsen..
Mijn eigen kids is toch een heel ander verhaal. Zo heb ik nooit de behoefte gehad een baby te bekijken, of zelfs op te tillen.. Maar mijn eigen kind? Heerlijk vond ik dat.. Maar wel een beetje raar dat wildvreemden je op straat of in een winkel aanspreken met dingen als: "oh, wat is ie nog klein.." Heb dat echt nooit bij iemand anders gehad.. Of zelfs dat men aan je kindje komt, ff aai over de bol? Zo raar vond ik dat, doe ik toch ook niet bij die persoon? Maarja, bij sommige mensen is dit juist weer natuurlijk, bij mij (en veel anderen weet ik inmiddels) dus niet.

Maar laat je niet leiden door een gevoel dat je niks met kids hebt, want eigen kinderen zijn anders. Maar wil je dat? Zie je dat voor in je leven, jouw leven? Of jullie leven? Denk je dat je je kunt aanpassen, of wil je dat eigelijk helemaal niet? Denk je dat een kind een enorme aanslag op je leven is, en dat je veel moet opgeven hiervoor, of juist dat je wel veel moet aanpassen, en dat dingen anders gaan lopen dan gepland, maar dat hoeft niet verkeerd te zijn..

Ik ken verschillende verhalen van mensen in mijn omgeving, en die zijn allemaal anders..
-Collega/vriendin ontdekte dat ze zwanger was, te laat voor abortus, dus kindje kwam. Ze heeft haar best gedaan, maar geen moedergevoelens en wilde het kind niet meer. Ouders hadden al de voogdij tot haar 18e, maar namen dochter niet serieus dat zij echt niet voor haar kind wilde zorgen. Eerst bij opvang beland, en toen namen grootouders toch hun kleinkind in huis, waar het zal blijven wonen.
-vrouw, bijna afgestudeerd en al op zoek naar een baan, bleek zwanger. Abortus werd overwogen, uiteindelijk gekozen ervoor te gaan. Beiden woonden nog thuis, zijn samen gaan wonen, en inmiddels zijn ze 8 jaar getrouwd, hebben 2 kids van 8 en 5, en nog steeds gelukkig samen..
-vrouw raakte ongepland zwanger, was nog te jong voor kind, abortus ondergaan. Paar jaar later weer ongepland zwanger, maar wilde nooit meer abortus, plus was nu een stuk ouder en zelfstandig.. Kindje gekomen, en is nu gelukkig met 2 kids, maar denkt nog altijd weleens terug aan haar niet geboren kindje..

Ik wil je trouwens absoluut niet een kant opsturen, maar gewoon van verschillende kanten laten zien. Alleen jij (en deels je partner) kan beslissen wat het beste voor jullie is. Welke keuze het ook wordt, ik denk datje altijd momenten zou blijven houden waarin je denkt : "wat als.."

Veel wijsheid en kracht toegewenst, want wat je ook beslist, makkelijk zal het niet zijn..

Nomineer dit bericht ×