Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-26 16:10

Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-26 16:10

Hoi hoi,

Vraagje wie heeft er ervaring met een autisme onderzoek op latere leeftijd? (40 +) en wat heeft dit je gebracht? Heb je baat gehad bij een diagnose en wat maakte dat je een onderzoek hebt laten doen na autisme?

Het gaat niet om mijzelf maar om mijn man, hij gaat zich aanmelden maar er zijn zulke mega lange wachttijden overal.. en hij is nogal sceptisch erover, want waarom heeft hij de diagnose nodig en dan heb ik het nou en.. wat dan?

Dus ik ben erg benieuwd naar jullie eigen ervaring(en).

Alvast bedankt

**Geplaatst**: 14-04-26 16:16

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst: 14-04-26 16:16

Mijn man heeft een jaar of 8 geleden zich laten onderzoeken. Toen bleek pas dat hij met 5 de diagnose eigenlijk al had. Dat hebben zijn ouders altijd voor zich gehouden.

Het was vooral een stukje erkenning en uiteindelijk ook wat hulp bij waar hij tegenaan liep. Het lost niet alles op, maar kan zeker helpen.

**Geplaatst**: 14-04-26 16:21

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst: 14-04-26 16:21

Hier op 28 jarige leeftijd. Liep enorm vast in het leven. Alles voelde zwaar en als overleven. Burn-out op het werk en werd maar niet beter. Bleek zowel autisme als ADHD, maar ik moest wel vechten voor de diagnose.

Uiteindelijk geeft het me nu rust. Het leven is gewoon intens voor me qua prikkels en veel dingen kosten me meer energie dan gemiddeld. Jarenlang vocht ik daartegen om 'gewoon' mee te draaien en pas na de diagnose heb ik dat los kunnen laten omdat ik nu weet dat niet iedereen het leven zo ervaart en dat niet iedereen aan het ploeteren is om alleen maar te overleven.

**Geplaatst**: 14-04-26 16:27

Geplaatst: 14-04-26 16:27

Ik heb op mijn 18e de diagnose gekregen, dus niet heel erg laat maar wel buiten de kindertijd.
Voor mij heeft het niet veel gedaan wanneer het komt op professionele hulp.
Misschien dat dat tegenwoordig beter is, maar bij mij kwam dat vooral neer op leren maskeren ipv met interne conflicten omgaan. Vooral om te zorgen dat NT mensen geen last van je hebben, maar dat je zelf moeite hebt overprikkeling was geen prioriteit. Daar loop ik dus nog regelmatig tegenaan (ben nu 35).

Wat wel fijn is, is dat de diagnose mij uitleg heeft gegeven waarom sommige normale dingen zoveel moeilijker zijn voor mij. En daardoor is het ook makkelijker om uit te leggen aan mijn directe omgeving, en op die manier een oplossing te vinden.

Het is heel erg persoonlijk dus of een diagnose je man kan helpen of niet. Hoe groot is de problematiek waar hij tegenaanloopt. Heeft hij extra handvaten nodig.
Een label op zichzelf doet niet zoveel. Dus imho gaat het vooral om: Wat zijn de dingen waar hij tegenaanloopt die hij makkelijker zou willen maken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-26 16:33

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-26 16:33

Bedankt voor de reacties, mijn man loopt als langere tijd op zn tenen.. en is helemaal hopeloos sinds zn moeder is overleden dat was zn steun en toeverlaat..

Hij loopt vooral nu tegen t feit aan dat hij moeilijk een baan houd omdat hij uiteindelijk klem loopt met zn baas.. hij gaat goed en loopt dan weer tegen burn out aan, gaat goed en weer opnieuw etc...

Het lijkt hem vaak allemaal teveel te worden, emoties heeft ie erg veel moeite mee, vriendschappen heeft ie eigenlijk niet nooit gehad, en t is zwart of wit.. als ie boos is is hij ook echt BOOS!!

**Geplaatst**: 14-04-26 16:47

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst: 14-04-26 16:47

Wellicht laten testen op een emotieregulatiestoornis dan?

**Geplaatst**: 14-04-26 16:52

Geplaatst: 14-04-26 16:52

veerledec schreef:
Wellicht laten testen op een emotieregulatiestoornis dan?

Dat hoeft niet per sé, ik herken dat hele boze juist heel erg van toen ik mijn autisme diagnose nog niet had en geen handvaten had om met emoties om te gaan. Toen had ik regelmatig meltdowns met schreeuwen en gooien erbij. Na mijn diagnose was het niet perfect, maar ik had wel manieren gekregen om emoties te herkennen en verwerken, waardoor de hele extreme reacties vaker weg bleven

**Geplaatst**: 14-04-26 16:52

Geplaatst: 14-04-26 16:52

Dat het emmertje overloopt bij overprikkeling is idd heel erg herkenbaar. Inclusief de grote emoties die daarbij komen kijken. Dit bloed dan ook over in werk.
De diagnose kan misschien wel helpen om hem goede coping mechanismes aan te leren wanneer hij overprikkeld raakt.
Daardoor kan hij de uitspatting voorkomen en die negatieve emoties op een gezonde manier af laten vloeien en weer verder gaan in een rustigere mindset.

edit toevoeging: Ik zonder mij bijvoorbeeld even kort af als een situatie teveel is. Heb geleerd dit aan te geven aan de omgeving zonder conflict te veroorzaken.
Ademhalingsoefeningen en mindfullness helpen ook goed. En op tijd rust nemen.

Qua werk is het erg belangrijk dat dingen voorspelbaar zijn. Niet alleen taken/wat er van je verwacht word maar ook momenten om te ontprikkelen mee te nemen in de pauze. Onverwachte gebeurtenissen kunnen je echt helemaal van de wap brengen, en het moeilijk maken om daarin mentaal te herstellen en door te gaan. Dat bouwt zich langzaam over tijd op en dat geeft conflict met anderen maar ook jezelf intern.

Het is zeker de moeite waard om te kijken of daar passende hulp voor hem is.

Laatst bijgewerkt door Deri op 14-04-26 16:57, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 14-04-26 16:54

Geplaatst: 14-04-26 16:54

Ja, na mijn 40e.
Blij mee, ik slik nu medicatie tegen overprikkeling en ben een heel stuk minder moe.

Sceptisch zijn is goed, maar weet je, als het nu niet goed gaat kan het alleen maar beter worden. Met of zonder diagnose, je kan altijd een traject in.

**Geplaatst**: 14-04-26 16:58

Geplaatst: 14-04-26 16:58

Goof schreef:
Ja, na mijn 40e.
Blij mee, ik slik nu medicatie tegen overprikkeling en ben een heel stuk minder moe.

Sceptisch zijn is goed, maar weet je, als het nu niet goed gaat kan het alleen maar beter worden. Met of zonder diagnose, je kan altijd een traject in.

Welke medicatie gebruik je Goof?
Ik heb altijd te horen gekregen dat er geen medicatie is voor autisme/overprikkeling,

**Geplaatst**: 14-04-26 17:00

Geplaatst: 14-04-26 17:00

Ik denk dat de diagnose zelf niet helpt tenzij je de handvaten er ook bij krijgt,
Zoals ik het nu lees, zou ik in geval van TS (of meer haar man) beginnen met een "gewone" psycholoog (als daar de wachtlijsten wel beter te behappen zijn), zelfs als er autisme speelt, speelt er nog veel meer…
Soms kan een autisme-diagnose daarin goede "sleutels" tot goede begeleiding geven, maar het is slechts een leiddraad. Vaak speelt naast autisme ook PTSS of C-PTSS. Dit was voor mij "key" om duidelijkheid te krijgen.

Zeker omdat je schrijft dat het na het overlijden van een ouder erger is geworden heb je denk ik niet voldoende aan "enkel" een autisme-diagnose.

Ik ben ook wel benieuwd naar de medicatie, ik weet dat er off-label wel wat gebruikt wordt maar zou ook niet weten bij wie aan te kloppen, en of ik daar uberhaupt op zit te wachten weet ik ook niet.

**Geplaatst**: 14-04-26 17:07

Geplaatst: 14-04-26 17:07

Ik heb verschillende medicatie geprobeerd en ben blijven hangen op aripiprazol.

Methylfenidaat ook geprobeerd, daar werd ik knetterstonde van. Best grappig voor een keer, maar totaal niet wat ik zocht _O-

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-04-26 17:21

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst door de TopicStarter : 14-04-26 17:21

Bedankt voor de reacties, het zal idd niet enkel gaan om de diagnose opzich maar idd ook hoe de overprikkeling voor zijn en als hij overprikkeld is wat dan..? Hoe de "meltdowns" voorkomen? Etc..

Hij vind zn werk ontzettend leuk maar zn baas kan soms ontzettend lomp zijn en behoorlijk bot uit de hoek komen, hij trekt zich dat ontzettend aan en kan dan echt in de put gaan zitten.. en dan is bv de hele wereld ineens tegen hem.. zn zelfbeeld/eigenwaarde is ook erg laag.. ik heb bv zelf ook wel aan een depressie zitten denken maar dat was het volgens de poh ggz niet, als ik soms hoor wat voor gedachten mn man heeft heb ik mn vraagtekens erbij maar tja wie ben ik..

**Geplaatst**: 14-04-26 17:26

Geplaatst: 14-04-26 17:26

Ik heb op mijn 23e de diagnose gekregen

Wat het mij heeft gebracht is stukje begrip en zelfliefde voor mijzelf.
Ik voel niet meer 100% de noodzaak of stress om aan de neurotypische maatschappij te voldoen met mijn neurodiverse brein. Ik voel mij goed bij de uitleg dat mijn brein anders bedraad is. Maar dat is heel persoonlijk.
Maar bij de diagnose kwam ook een stukje rouw over de "oude ik" en dat sommige dingen mij altijd veel moeilijker af zullen gaan.

Ik maak bewustere keuzes in banen. In grenzen aangeven (blijft moeilijk) en vooral dat ik bovengemiddeld veel rust nodig heb tegenover neurotypische mensen. Én ook de prijs betaal als ik dat niet doe.

Misschien kan je eens kijken naar autistische burnout en of je man zich daar ergens in herkent?
Daarin kunnen grote emoties, zwart wit denken en meltdowns ook goed voorkomen.

En misschien kan zijn baas ook uitleg krijgen en stukje wederzijds begrip. Ik had laatst gesprek met mijn teamleider en noemde paar dingen om werk wat prikkelvriendelijker te maken. En hij zat nog net niet met open mond omdat hij daar nog nooit over na had gedacht dat die simpele dingen al veel prikkels kunnen geven (bijvoorbeeld computerschermen waarvan je de helderheid niet kan aanpassen, sociaal verplichte pauzes etc )

Ik krijg ook wmo begeleiding 1x per week 1.5 uur wat mij erg helpt om alles meer helder te hebben in mijn hoofd en te sparren indien nodig.
Psycho-Educatie heeft ook wel inzicht gegeven. Al vond ik persoonlijk meer informatie via instagram in de Autisme community die best groot is daar!

**Geplaatst**: 14-04-26 19:05

Geplaatst: 14-04-26 19:05

Deri schreef:
Goof schreef:
Ja, na mijn 40e.
Blij mee, ik slik nu medicatie tegen overprikkeling en ben een heel stuk minder moe.

Sceptisch zijn is goed, maar weet je, als het nu niet goed gaat kan het alleen maar beter worden. Met of zonder diagnose, je kan altijd een traject in.

Welke medicatie gebruik je Goof?
Ik heb altijd te horen gekregen dat er geen medicatie is voor autisme/overprikkeling,

Goede psychiater zoeken.

De diagnose leverde mij op dat ik nu medicijnen heb waardoor ik echt zoveel meer energie heb. Geen meltdowns meer heb. Werk houd ik beter vol.

En ik had recht op een WMO begeleider vanuit de gemeente.

**Geplaatst**: 14-04-26 19:43

Geplaatst: 14-04-26 19:43

Bij https://boncura.nl/ ben je aardig vlot aan de beurt. De huisarts kan een verwijzing geven.

**Geplaatst**: 15-04-26 07:05

Geplaatst: 15-04-26 07:05

Celebi schreef:
Hier op 28 jarige leeftijd. Liep enorm vast in het leven. Alles voelde zwaar en als overleven. Burn-out op het werk en werd maar niet beter. Bleek zowel autisme als ADHD, maar ik moest wel vechten voor de diagnose.

Uiteindelijk geeft het me nu rust. Het leven is gewoon intens voor me qua prikkels en veel dingen kosten me meer energie dan gemiddeld. Jarenlang vocht ik daartegen om 'gewoon' mee te draaien en pas na de diagnose heb ik dat los kunnen laten omdat ik nu weet dat niet iedereen het leven zo ervaart en dat niet iedereen aan het ploeteren is om alleen maar te overleven.

Wow ik had echt exact dit kunnen schrijven! Zelfs dezelfde leeftijd tijdens diagnose haha.

**Geplaatst**: 15-04-26 07:26

Geplaatst: 15-04-26 07:26

Deri schreef:
Goof schreef:
Ja, na mijn 40e.
Blij mee, ik slik nu medicatie tegen overprikkeling en ben een heel stuk minder moe.

Sceptisch zijn is goed, maar weet je, als het nu niet goed gaat kan het alleen maar beter worden. Met of zonder diagnose, je kan altijd een traject in.

Welke medicatie gebruik je Goof?
Ik heb altijd te horen gekregen dat er geen medicatie is voor autisme/overprikkeling,

Hier ontzettend veel moeite met prikkels door long covid. Ik heb er nu citalopram voor. Werkt fijn. Haalt de scherpe randjes voor mij weg al blijven prikkels en onverwachte veranderingen natuurlijk wel lastig maar o.a. hierdoor kan ik in elk geval weer werken en herstellen

**Geplaatst**: 15-04-26 07:31

Geplaatst: 15-04-26 07:31

Ik ben een jaar of 15 geleden getest op Autisme omdat ik altijd tegen dingen aan liep in mijn leven. Ik kon niet onder tijdsdruk werken. Ik ben geboren met de navelstreng om mijn nek waarbij ik zuurstoftekort heb opgelopen. Ik ben echter tot ik mij op advies van mijn moeder om mij te laten testen gewoon behandeld net als een gewoon mens en ik ga dus ook gewoon alleen op vakantie.

Uit de test is echter naar voren gekomen dat ik een licht verstandelijke beperking heb ipv autisme. Daar hebben ze ook naar gekeken. Maar omdat de diagnostisering anders is geworden tot in tegenstelling van vroeger heb ik niet de diagnose autisme, maar alleen de beperking. Maar volgens het uwv heb ik wel signalen van autisme (geen flauw idee hoe ze erbij kwamen).

Ik heb nu nog een stukje Wajong uitkering maar ik heb wel een hele goede baan al zeg ik het zelf. Door mijn wajongstatus val ik in het doelgroepenregister waarbij ik bij een semi overheidsinstelling werk. Hier ben ik 7,5 jaar geleden binnengekomen als persoon die alle rotklusjes moest doen en ben ik nu stage aan het lopen om assisitente te worden met een administratieve/secretariële kant.

Wat heeft het me gebracht? Duidelijkheid over waarom ik tegen problemen aan heb gelopen.
Ja je voelt even dat je een stempeltje krijgt, maar toch helpt het wel in sommige gevallen.

Heel veel succes!

**Geplaatst**: 15-04-26 07:37

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst: 15-04-26 07:37

Een hele dierbare vriend is net vorig jaar gediagnostiseerd en zit nu in een traject qua therapie en begeleiding.

Hij is 45 en compleet vastgelopen, zowel qua werk als prive. Dat kon niet langer en gelukkig is na een flinke wachtlijst, hij nu zover dat er verder gekeken wordt. de POH en meerdere manieren van hulp zijn in het verleden niet voldoende gebleken.

Door een diagnose te krijgen, heeft hij nu veel gerichtere hulp en lijkt hij heel voorzichtig op te krabbelen.

Qua werk was hij vast gelopen, maar hij durfde geen andere stap te nemen. Dat geen beslissingen kunnen nemen is heel kenmerkend voor hem. Daarnaast is hij erg intelligent, waardoor heel veel zaken gecompenseerd worden en het niet zo opvalt. Pas als je hem beter leert kennen (wat ook lastig is), merk dat je hij heel anders denkt en tegen de wereld aankijkt dan bv mijn partner en mij.

**Geplaatst**: 15-04-26 10:35

Geplaatst: 15-04-26 10:35

Geen 40+, maar ik ben op mijn 21e bewust naar de huisarts gestapt voor een doorverwijzing naar GGZ, omdat ik vrij zeker wist dat er 'iets' was en ik wilde diagnoses. Die heb ik ook gekregen, na veel gesprekken (ook met iemand die me uit mijn jeugd kent en iemand die vandaag de dag dichtbij me staat, zodat er een aardig beeld gevormd kan worden) en vragenlijstjes. Autisme en ADHD hier.

Waarom ik de diagnoses wilde? Ik wilde mezelf beter begrijpen, zodat ik mezelf ook beter kan helpen en eventueel gerichtere therapie kon volgen om de scherpe randjes van het leven af te halen. Ik heb o.a. psycho educatie en emotieregulatietraining gevolgd, maar ook even EMDR, waarbij weten van mijn autisme belangrijk was voor de best mogelijke uitvoering van de EMDR. Ik heb de diagnose nu enkele jaren en heb echt geleerd wie ik ben, wanneer ik maskeer, hoe stimmen me kan helpen, hoe ik mezelf kan helpen bij overprikkeling, etc. Het leven is daardoor zeker dragelijker geworden. In mijn ervaring piekte de last die ik had van autisme wel echt even na de diagnose; ineens zag ik het overal en lukte even niks meer. Dat hoor ik ook vaker bij anderen gebeuren na het krijgen van de diagnose. Dus weet dat dat kan gebeuren, dan overvalt het je misschien iets minder. Ik heb daar medicatie bij gehad (waar ik sinds dit jaar geen gebruik meer van maak en so far, so good, maar het heeft me hiervoor écht geholpen). Ik zou ook echt zeggen dat psycho educatie een hele goede is om te volgen na het krijgen van de diagnose. Gun jezelf dat je je brein begrijpt, zodat je jezelf kan helpen als het nodig is.

Overigens vond ik een diagnose ook heel fijn om anderen om hulp te kunnen vragen (denk aan hoe je op werk misschien om aanpassingen kan vragen om beter de dag door te kunnen komen).

Succes!

**Geplaatst**: 15-04-26 10:40

Re: Autisme onderzoek volwassenen

Geplaatst: 15-04-26 10:40

Ik heb de diagnose op mijn 48e gekregen. Was doorverwezen naar een specialistisch centrum voor autisme door mijn psycholoog bij de GGZ. Eerst had ik de diagnose persoonlijkheidsstoornis.
Ik heb daar ook cursussen gedaan om er beter mee om te gaan en te begrijpen waarom je bepaalde dingen anders ervaart. Ik vind het wel jammer dat ik de diagnose niet als kind al had, had mijn leven misschien wel een stuk dragelijker gemaakt.

**Geplaatst**: 15-04-26 10:42

Geplaatst: 15-04-26 10:42

(Ik heb niet alles bij gelezen)

Ik ben 38 en kreeg een jaar geleden de diagnose autisme. En dat heeft mij een hoop gebracht in postieve zin.

Ik bleef vast lopen in het leven, en na een hoop psygologen uiteindelijk door gestuurd naar de ggz. Uiteindelijk op puur toeval dat iemand daar na langere tijd zei; ben jij wel eens getest op autisme?

Het heeft mij rust en duidelijkheid gebracht. Eindelijk een antwoord op mijn waarom vraag. Ik kon alles nu voor mezelf veel beter plaatsen. En er gingen deuren open naar groepsdeelnames binnen de ggz, maar ook een gemeente collectief. Daar heb ik een hoop van geleerd.

Ik kan nu vaak ook beter aan andere uitleggen waarom bepaalde dingen voor mij lastig zijn en durf beter grenzen te stellen.

**Geplaatst**: 15-04-26 10:43

Geplaatst: 15-04-26 10:43

Bij mij hielp die gerichtere hulp ook erg goed, ik heb na mijn diagnose denk ik ongeveer 2 jaar 2x in de week begeleiding gehad vanuit de WMO. Inmiddels heb ik een “waakvlam” status, dat betekent dat ik recht heb op iets van 40 uur per jaar begeleiding dus ik kan altijd bellen of appen als ik ergens tegenaan loop en dan kijken we of er een afspraak ingepland moet worden.

Ik heb een hele saaie baan die voor mij echt perfect is want weinig prikkels en verantwoordelijkheden. Ik werk 32 uur. Helaas wel volledig op kantoor. Zou wel graag en baan hebben waarbij thuiswerken mogelijk is, maar ik zit hier heel fijn op m’n plek en van baan wisselen levert ook weer zoveel stress op.

Mijn hond is ook opgeleid tot hulphond en heeft ook een aantal jaar gewerkt, maar ik heb besloten om haar certificering niet te verlengen. Ik heb echt een schattige hond en het levert zoooveel aandacht op :oo

ik heb me daar echt op verkeken. Terwijl ik het liefste gewoon wil verdwijnen en opgaan in de menigte. Dat lukte totaal niet. Zo werd de supermarkt bijvoorbeeld nog een groter ding dan dat het al was. Ze is gewoon mijn eigen hond dus ze werkt thuis natuurlijk gewoon nog en ik neem haar zoveel mogelijk mee naar plaatsen waar honden toegestaan zijn. Ik doe nu 1x in de week boodschappen laten bezorgen en 1x in de week zelf boodschappen.

De diagnose heeft mij ontzettend geholpen om te accepteren waarom ik niet ben zoals “normale” leeftijdsgenoten, waarom ik veel banen niet vol kan houden en waarom ik soms zo ontzettend chagrijnig en explosief kan zijn. Nu ik m’n leven op orde heb gaat dat echt zoooveel beter. Ik merk het gelijk aan m’n humeur als ik teveel gedaan heb of teveel aan m’n hoofd heb.

Oja en m’n noise canceling koptelefoon is echt mijn grote vriend :')

**Geplaatst**: 15-04-26 12:44

Geplaatst: 15-04-26 12:44

Ik ben 33 en ga op dit moment het traject in. Ze gaan met mijn ouders praten over hoe ik als kind was. En ze vroegen of ik spullen had van vroeger, rapporten enz.

Anderhalf jaar geleden ben ik naar de huisarts gegaan met dat ik mij afvraag of ik autisme heb. Ze heeft mij eerst naar de praktijkondersteuner doorverwezen. Die dacht meteen dat ik geen autisme heb. Na een halfjaar heeft hij mij doorverwezen. Hij wilde dat ik naar een psycholoog ging, maar ik heb om de ggz gevraagd. Ik moest zelf meedenken welke mogelijke diagnose ik dan zou hebben, zodat hij mij daarvoor kon doorverwijzen. We kwamen op een angststoornis uit.

In maart heb ik twee videogesprekken met Mindler gehad dankzij de wachtlijstbemiddeling van mijn zorverzekering en de huisarts. De psycholoog van Mindler heeft mij doorverwezen voor een autisme onderzoek.

Mijn huidige behandelaar en de praktijkondersteuner vind ik wel ontmoedigend van een diagnose. De praktijkondersteuner had het over verschuilen achter een label. En de huidige behandelaar had ook haar vragen of ik dit wilde laten onderzoeken.

Nomineer dit bericht ×