Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-15 13:21

Kind uit aso-gezin bevriend met jouw kind, waar de grens?

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-15 13:21

Iets dat misschien meer ouders misschien wel herkennen!

Wij zijn bepaald geen gezin dat mensen/kinderen makkelijk buitensluiten. Zoonlief lijkt ook onze voorkeur te hebben ge-erft voor de niet-standaard mensen. Zijn beste vriendjes zijn stuk voor stuk de kinderen die makkelijk buiten de boot vallen en gepest worden omdat ze 'anders' zijn. Danwel omdat ze te slim zijn in de ogen van anderen, te druk zijn of omdat ze een kleurtje hebben (iets dat in ons dorp nog vrij zeldzaam is). Iets dat ik en mijn man erg aanmoedigen, immers schoonheid zit van binnen en in ieder mens zit veel moois!

Maar in ons dorp (en ik gok overal wel) woont een gezin met veel problemen. En dan hebben we het niet over een niet opgeruimd voortuintje maar over drugsproblemen (incl dealen in huis), drankproblemen, geweld en jatten. Ze staan uiteraard onder toezicht bij jeugdzorg en de andere instanties. Niet fijn!

En dit gezin heeft een aantal kinderen, wat tieners en een jongen van 8. Van de tieners weet ik alleen dat ze gemeden worden omdat ze in de voetsporen van hun ouders getreden schijnen te zijn, drugsdealen en stelen. Ik heb geen kinderen in die leeftijd dus heb met hun niet zoveel te maken.

Maar hun jongstje kind heeft dezelfde leeftijd als mijn zoon is erg dol op hem. Maar bij dit jongetje gaan al mijn alarmbellen rinkelen. Hij heeft 1 keer bij ons gespeeld maar wilde niet spelen als ik erbij wa (vluchtte letterlijk de wc in met mijn zoon), klampt zich volledig vast aan mijn zoon in de openbare speeltuin waardoor mijn zoon bijna niet met anderen kan spelen, klauterd over onze 2 meter hoge schutting heen om bij ons in de achtertuin te kunnen komen en ging laatst weg met de zakken vol mijn zoonliefs speelgoed die hij 'vergeten was terug te geven'. Nu zijn wij heel duidelijk geweest, niet over schuttingen klimmen, spelen gebeurt waar wij wel bij zijn en jatten doen we niet! Dit jochie is duidelijk volledig de weg kwijt heeft geen enkel vertrouwen in volwassenen (zeg hij ook, ' iedereen denkt dat ik dingen verkeerd doe maar dat is heus niet zo' ) en geen besef van mijn en dijn.

Na veel overleg met manlief hebben we besloten dat we hem niet meer in huis willen hebben en stimuleren we zoonlief om niet met hem te spelen buitenshuis. Ik vrees voor de slechte invloed op mijn, veel te lieve en tolerante, zoon en ik vertrouw hem simpelweg niet. Ik wil mijn zoon niet bij een politiebureau hoeven oppikken omdat hij op de braderie zijn hand in een snoeppot stak omdat dat jochie zei dat dat echt wel kon of hem in de buurt hebben van drugsgebruikers. Maar het doet me oprecht zeer! Het arme kereltje wordt overal afgewezen en lijkt op zijn 8e al kansloos in de wereld te staan! Dat is vreselijk maar wat moet je?

Ik vroeg me af of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zij omgaan met dit soort situaties.

Bij voorbaat dank voor het reageren.

Laatst bijgewerkt door troi op 23-05-15 13:23, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 23-05-15 13:23

Geplaatst: 23-05-15 13:23

Ik neem aan dat het gezin al bekend is met jeugdzorg en/of de kinderbescherming? Anders bij hen eens om advies vragen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-15 13:24

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-15 13:24

Cayenne schreef:
Ik neem aan dat het gezin al bekend is met jeugdzorg en/of de kinderbescherming? Anders bij hen eens om advies vragen?

Idd, net even toegevoegd aan de OP.

Tja, weet je als ik een buurthuis ofzo runde en geen kind had dan was het mannetje welkom geweest.. Maar ik vrees voor mijn zoon!

**Geplaatst**: 23-05-15 13:36

Geplaatst: 23-05-15 13:36

Heftige situatie TS, in eerste instantie zeg ik ook afstand bewaren. Anderzijds, blijkbaar denken meer mensen/gezinnen in jullie omgeving dit ook en handelen daar ook naar. Met als gevolg, zoals je zelf ook aangeeft, dat hij nu al een aantal streepjes achter zijn naam heeft staan.

Zou het voor jullie als gezin mogelijk zijn om, enkel onder jullie voorwaarden en binnen de door jullie gestelde tijdstippen, toch een soort van aan de slag te gaan met hem? Misschien niet gelijk binnenshuis, kan me voorstellen dat dit toch erg direct is en dichtbij komt. Gelukkig zijn er meer opties, denk hierbij aan een soort familie uitje of beide jongens stimuleren om (samen) op een sport te gaan?

Bureau jeugdzorg of de kinderbescherming vind ik nogal ver gaan, dit heeft vaak erg verstrekkende gevolgen die bijna altijd in het nadeel van het kind werken.

Cayenne schreef:
Ik neem aan dat het gezin al bekend is met jeugdzorg en/of de kinderbescherming? Anders bij hen eens om advies vragen?

Cayenne, besef je wel dat dit een erg riskante uitspraak is? Ik zie vaker berichten van jou voorbij komen die niet zo zeer een oplossing bieden, maar wel een sterke link/verwijzing naar een overheidsinstantie en/of de wet. Lijkt me niet helemaal de bedoeling.

**Geplaatst**: 23-05-15 13:41

Geplaatst: 23-05-15 13:41

Ik snap je keuze heel goed

Maar voor dat kind zou het wel fijn zijn om te mee te maken hoe het er in een normaal gezin aan toe gaat en wat normale normen en waarden zijn.
Misschien informeren bij school wie het gezin begeleid en daar contact mee opnemen?
Er is vast een mooie tussenweg omdat jongetje misschien wel een uitweg te bieden uit een situatie die op zo een jonge leeftijd al bijna uitzichtloos lijkt.

**Geplaatst**: 23-05-15 13:42

Geplaatst: 23-05-15 13:42

Probeer voor je zoon zoveel mogelijk speelafspraakjes met andere kinderen te maken. Het jongetje kan er niets aan doen dat hij zo is maar jij bent niet zijn opvoeder, zo te horen gaat deze zijn familie leden zeker achterna als jeugdzorg hem niet uit huis plaatst. Je kunt alleen proberen om de vriendschap met zachte hand de andere kant op te buigen. En inderdaad, niets zo gemakkelijk voor een goedgelovig kind om achter de stoerdere aan te lopen en te doen wat hij doet dus je achterdocht is imo zeker terecht. En komt hij onaangekondigd langs dan elke keer zeggen dat het niet uitkomt, wegsturen en wat leuks met je zoon gaan doen zodat hij het niet doorheeft.

**Geplaatst**: 23-05-15 13:45

Geplaatst: 23-05-15 13:45

Als moeder van 3 stimuleer ook ik om vriendschappen aan te gaan, maar er zijn kinderen bij (uit situaties zoals jij beschrijft) waar ze niet mee mogen afspreken. Thuis praten we wel over deze kinderen, wat ze doen en laten, wat ze (samen) met mijn kind doen (zoals je schreef: claimen en stelen) en laat ze daar over denken. Vaak komen ze zo zelf tot de conclusie dat ze sommige situaties uit de weg gaan, bijvoorbeeld niet thuis afspreken, maar wel samen het pleintje of in de speeltuin spelen. Ook maak ik ze duidelijk dat ze baas over zichzelf zijn, willen ze niet meer spelen, of met een ander meedoen, dan mag dat gewoon. Uiteraard leren we ze erbij dat je dat zegt, en niet zomaar wegloopt. (alhoewel ik dat begrijp, op deze leeftijd).

Naarmate de tijd verstrijkt merk ik aan mijn kinderen dat ze vanzelf zo'n kind uit de weg gaan, gewoon omdat ze niet bij elkaar passen, mede door de normen en waarden waarmee ze opgevoed worden.

**Geplaatst**: 23-05-15 13:47

Geplaatst: 23-05-15 13:47

Moeilijke situatie... ikzelf heb als kind ook zo'n vriendje gehad, mijn ouders hadden er geen problemen mee, hebben hem een paar keer voor een korte periode in huis genomen, in de hoop wat hulp te kunnen geven. Maar als puber heeft dat vriendje mij meegesleurd in een diep dal, wat begon met uitproberen is geëindigd bij drugsproblemen bij mij, en hij in een instelling. Ik ben er bovenop gekomen, hij is weggestoken en verstopt voor de maatschappij.

Heb ik mij er als kind goed mee geamuseerd? Ja.
Had het op een bepaald moment moeten stoppen? Ja.
Had het anders kunnen lopen? Misschien wel als ik dat uitproberen niet intressant had gevonden(maar hoe zijn pubers), had ik hem misschien kunnen tegen houden.
Maar waar trek je als ouders de grens... Ik zou het zelf niet weten.

**Geplaatst**: 23-05-15 14:01

Geplaatst: 23-05-15 14:01

TS, je hebt groot gelijk dat je je kind wil beschermen. Ik had zulke mensen in de straat, en helaas waren er verder weinig leuke leeftijdsgenoten in de buurt. En dan zie je dat de aso-kinderen (sorry voor het woord) heel erg een kind gaan claimen en zelfs de leuke kinderen erbij weghouden/verjagen!
Dat dat kind jou beslist niet in de buurt wil hebben bij het spelen (en de manier waarop, dat voel je) zegt al iets... en dan samen stiekem op de WC...
Hier meegemaakt dat een kind speelgoed jatte van andere kinderen, en dat aan mijn kind gaf, en loog dat het een kadootje was...
Kreeg ik later de moeder van het bestolen kind aan de deur, en daarbij maakt je kind zelf zo ook geen vriendjes door de valse beschuldigingen.
Ook leuk: aso kind scheldt kinderen van woonwagenkamp uit op MSN en schrikt van de boze reacties, en liegt dat het mijn kind was dat dat deed.
Kreeg ik de kampers aan de deur... liep gelukkig goed af, want het kind gaf gelukkig toe dat zij had gedaan... maar net zo makkelijk waren we goed de klos geweest.
Gelukkig voor ons had de moeder op een gegeven moment de lentekriebels, en ging ervandoor met een vent, waardoor we zo van het probleemkind verlost werden (we liepen al zelf met verhuisplannen rond, maar dat hoefde zo niet meer.)
Punt is: eenmaal zo'n kind aangehaald, en dan weer afstoten, dan loop je bij sommige gezinnen het risico dat je de ouders tegen je krijgt, als het van die ouders zijn die "geen kwaad woord over hun kind willen horen". Daarom kun je beter van het begin af zulke kinderen niet aanhalen. In ons geval liepen we het risico op wraakakties als we iets tegen de kinderen hadden ondernomen.
En dàt kan je allemaal bespaard blijven als je je kind meteen al in bescherming neemt.
En ja, ook wij hebben het beste voor met iedereen, maar eigen kinderen zijn de eerste verantwoordelijkheid.

**Geplaatst**: 23-05-15 14:10

Geplaatst: 23-05-15 14:10

Moeilijk. Ergens vraag ik me ook af in hoeverre je je zoon daarin kunt begeleiden om zelf de grenzen te stellen, en zich zelf bewust te worden van bv gevaarlijke situaties? Verbieden kan namelijk makkelijk leiden tot situaties waarin jouw zoon (juist uit sociaal besef) toch naar hem toetrekt, maar vervolgens niemand heeft om de grenzen te bewaken omdat het stiekem / uit het zicht gaat.

Ook is 1 keer spelen nog vrij weinig denk ik om te beoordelen hoe het verder gaat. Hoe werkt het bv als je werkelijk alle afspraken heel duidelijk maakt aan het andere jongetje? (Dus vooraf aangeven hoe je wilt dat hij zich gedraagt, ook meer structuur bieden aan het spel zelf, duidelijke tijdsgrenzen stellen bv, 1 heldere waarschuwing en anders naar huis maar wel extradubbelduidelijk communiceren. Maar per situatie zeg maar. Een jochie van 8, zeker een jochie van 8 met zo'n achtergrond, kan niks met lange termijn. ) Met 1 keer heeft hij ook nog niet veel kans gehad iets te leren. Maar of er genoeg mogelijkheden zijn, ik durf het niet te zeggen.

Je wilt niet meteen dat zo'n jongetje op 8-jarige leeftijd al helemaal buitengesloten wordt, maar ook niet dat je eigen kind meegesleept wordt. Geen idee wat wijsheid is.

Behalve dan: hou de communicatie met jouw eigen zoontje open, dat lijkt me essentieel.

**Geplaatst**: 23-05-15 14:16

Re: Kind uit aso-gezin bevriend met jouw kind, waar de grens?

Geplaatst: 23-05-15 14:16

Jeugdzorg gaat geen informatie geven over een cliënt van hen aan buitenstaanders dus ik zou me daar niet mee bemoeien. Lijkt me ook voor dat gezin heel erg vervelend als iemand jeugdzorg advies gaat vragen over hoe om te gaan met hún kind.

TS het is een lastige situatie. Aan de ene kant zou ik dat jongetje niet buiten willen sluiten, ook omdat hij zo leert dat volwassenen wel leuk kunnen zijn en dat er ook gezinnen zijn waar het er anders aan toe gaat dan bij hem. Heb je het er al met je zoontje over gehad? Misschien eens in jip en janneketaal noemen dat dat jongetje wel heel anders is, en dat hij maar goed het goeie voorbeeld moet geven?

**Geplaatst**: 23-05-15 14:20

Geplaatst: 23-05-15 14:20

Zowel ik als mijn broer hebben er ook altijd een handje van gehad om bevriend te zijn met kinderen uit probleem gezinnen. Bij mijn ouders zijn ze altijd meer dan welkom geweest en vele van hun hebben mijn ouders ook echt als tweede ouders beschouwd en gaan nu nog bij ze op de koffie.

Zowel ik als mijn broer zijn nooit meegegaan in de problemen van onze vriendjes en vriendinnetjes. Wij hadden onze eigen normen en waarden van thuis mee en bepaalde daarmee heel duidelijk onze eigen grens.

Voorop stond de zeer open communicatie die we altijd hebben gehad met onze ouders. Alles, maar dan ook alles was bespreekbaar. Dat heeft ook de vriendjes en vriendinnetjes die we had menig keer uit de brand geholpen of behoed voor verkeerde beslissingen.

**Geplaatst**: 23-05-15 14:23

Geplaatst: 23-05-15 14:23

Hoe kortzichtig het misschien ook is, ik zou het risico niet durven lopen, en mijn kind dus bij hem weghouden. Gaan die paar positieve ervaringen dat jongetje redden als er verder 0,0 verandert in zijn omgeving? Ik durf daar ernstig aan twijfelen. Dus hoe erg het ook is, dan kies ik voor mijn kind, en niet voor dat van een ander...

**Geplaatst**: 23-05-15 14:28

Geplaatst: 23-05-15 14:28

TS; als jij niet achter de vriendschap staat, dan sta je volledig in je recht om je kind hiertegen te beschermen. Jij hoeft geen maatschappelijk werk instelling/gezin voor dit soort kinderen te zijn/worden. Voel je er dus ook niet schuldig over. Het is sneu voor de jongen, maar daar heeft hij ouders voor. Jij moet zorgen voor jouw kind naar jouw beste kunnen en weten. En dat doe je ook door hem te beschermen tegen slechte invloeden. Idd speelafspraken met andere kinderen (laten) maken en eventueel open met je kind hierover praten waarom je de jongen niet geschikt vindt...... Ik heb dit ook gedaan toen mijn kind ging spelen met een kind waarvan de ouders wiet rookten in huis. De eerste keer (toen ik het niet wist) kwam hij verschrikkelijk stinkend en met hoofdpijn thuis. Dat was dus ook meteen de laatste keer.

**Geplaatst**: 23-05-15 14:33

Geplaatst: 23-05-15 14:33

Als het kind open staat voor het mijn en dijn wordt ie er alleen maar beter van, anders de boel afhouden.
Als het samen spelen niet actief wordt aangemoedigd is de lol er snel vanaf. Aan de andere kant kan het heel goed zijn dat het kind zich erg bewust is dat zijn thuissituatie niet bepaald optimaal is en op deze manier wat andere normen en waarden probeert op te pikken.

**Geplaatst**: 23-05-15 14:39

Geplaatst: 23-05-15 14:39

Dit is een moeilijke.
Probeer lieve kinderen uit een sociaal stabiel milieu maar eens uit te leggen dat zijn vriendje niet het vriendje blijkt te zijn als dat hij dénkt.
Immers, vriendjes liegen en stelen niet van elkaar.

Ik weet één ding wel.

Mijn ouders woonden vroeger 8 kilometer van de bewoonde wereld midden op de hei in een groot huis met veel bijgebouwen.
Geen stromend water, geen telefoon, géén auto.......puur op elkaar aangewezen en vaak mijn moeder alleen, omdat mijn vader naar zijn werk was.
Mét drie kleine kinderen ( onder de 8 jaar ) en een zigeunerkamp als naaste buren.

Tja en dan komen de buren toch wel eens kijken wat voor een rare burger snuiters er nu naast hun komen wonen.
Mijn ouders hebben dat áltijd toegelaten, bleven hun sociale zelf, ondanks de vooroordelen die er toen ook al waren.
Zo maakte mijn moeder voor iedere zigeunermoeder weer een pakketje klaar als er weer een baby op aantocht was, gewoon van haar oudere spulletjes.
De jonge kids kwamen hun schoolrapporten laten zien wat dan weer steen vast iets lekkers of een paar dubbeltjes opleverde.
Gingen mijn ouders en kids een dag of weekend naar de bewoonde wereld dan vroegen ze de zigeuners om op hun spullen te passen.
En geloof maar dat ze "het fort" met hand en tand verdedigden.
Toen mijn ouders uiteindelijk noodgedwongen in de stad moesten gaan wonen was hun huis gauw verkocht.
De nieuwe bewoners waren minder tolerant tegen hun buren.
En binnen de twee maanden waren ze al regelmatig het slachtoffer van inbraak en diefstal.

Maar bij jullie gaat het over drugs en dealen.......én jonge kinderen.
Ik zou inderdaad hulp zoeken bij o.a de organisatie die de familie begeleid en jou probleem daar voor leggen.
Mogelijk kunnen ze jullie een stukje hier in begeleiden, en als ze het zelf niet kunnen weten ze misschien wel instanties die daar mee beter bekend zijn.
Ik denk dat het heel belangrijk is dat jou 8 jarige zoon voor zo ver als mogelijk is snápt wat het verschil is van zijn vriendjes omgeving en die van jullie.
Het vriendje kan je de schuld niet geven van deze ellende, en ik kan me voorstellen dat het voor zo een joch ook héél fijn is als hij ook eens ergens mag komen waar hij zich thuis voelt als in een warm bad.
Want reken maar dat het joch wéét dat er raar over zijn familie wordt gepraat.

Het vriendje van jullie zoon is niet jullie "probleem of verantwoordelijkheid " maar ik denk wel dat er nóg een manier is om hier mee om te kunnen gaan.
Zodat zowel jullie zoon een hele lieve sociale jongen kan blijven tegenover zijn vriendjes, maar ook goed weet om zijn grenzen aan te geven bij dat vriendje.

Domweg als ouder alles zwart/wit willen zien lijkt me niet de oplossing, maar ik geloof ook niet dat jullie zelf zo in elkaar steken.

**Geplaatst**: 23-05-15 14:45

Geplaatst: 23-05-15 14:45

Bij ons thuis ook veel van die opvangertjes over de vloer gehad... (voor een middag of voor enkele maanden) of iemand er beter van geworden is, geen idee... ikzelf had zo een vriendinnetje maar heb het laten verwateren, kon er op een gegeven moment zelf niet meer mee om, kon idd best gevaarlijk geworden zijn. Mijn broer had altijd dit soort vrienden, eigenlijk waren de meeste goeie jongens maar met een zodanig slechte thuis... voor geen enkel van hen is het goed afgelopen en ook mijn broer heeft een paar heftige jaren gehad. Ik zou het niet weten hoor...

**Geplaatst**: 23-05-15 14:45

Geplaatst: 23-05-15 14:45

Interessante vraag waar ik inderdaad ook al mee geconfronteerd ben geweest. Ik vind het ook erg moeilijk om mee om te gaan.

Wij doen het zo:
- Speelafspraakjes altijd bij ons thuis en altijd iemand van ons in de buurt om een oogje in het zeil te houden.
- Met ons kind bespreken waarom ze niet naar dit vriendinnetje thuis mag, maar het vriendinnetje wél bij ons mag komen.

Maar het blijft een moeilijke!

**Geplaatst**: 23-05-15 14:52

Re: Kind uit aso-gezin bevriend met jouw kind, waar de grens?

Geplaatst: 23-05-15 14:52

Jeetje, je hart breekt toch bij zulke berichten!

Wat ik me af zou vragen is of het al bewust een naar ventje is (bewust op je schutting klimmen terwijl het niet mag, bewust speelgoed meenemen terwijl hij weet dat het niet mag) of is het ventje gewoon slachtoffer van zijn opvoeding en is hij welwillend?
In het tweede geval zou ik hem geloof ik wel degelijk in de armen sluiten, een kans willen geven en op zijn minst willen laten zien dat mensen wel te vertrouwen en lief zijn. In het eerste geval zou ik handelen zoals je nu doet en, hoe moeilijk ook, kiezen voor je eigen kind.
Succes.

**Geplaatst**: 23-05-15 14:55

Geplaatst: 23-05-15 14:55

phoe wat een vraag ga er eerst eens over nadenken, dat kan je zomaar straks tegen komen!

**Geplaatst**: 23-05-15 15:07

Re: Kind uit aso-gezin bevriend met jouw kind, waar de grens?

Geplaatst: 23-05-15 15:07

Tja lastig, natuurlijk hij krijgt niks anders mee van zijn ouders en oudere broers/zussen dan dit soort dingen. Het ventje weet misschien niet beter en denkt dat het zo hoort.

Een straat achter ons wonen ook allemaal 'dat soort' mensen (vind het eigenlijk naar om het zo zeggen) maar dat is ook drugs, stelen en vernielen. Anders had ik zoiets van als hun niks naar mij doen doe ik ook niks. Maar eigenlijk verbaast het mij dat er wel kinderen zijn die super beleeft zijn en altijd hallo zeggen. Onze paarden staan aan de rand van die straat en als ze me zien komen ze altijd even vragen hoe het gaat met de paarden.

Maar ik zou (binnenkort) onze eigen zoon niet met die kinderen laten spelen omdat daar dus ook pubers, de oudere broers/zussen, zijn die dealen. Heb teveel nare ervaringen hiermee gezien en meegemaakt dat ik het mijn kind wil besparen.

Maar het blijft een lastig besluit maar denk dat je er wel goed aan hebt gedaan.

**Geplaatst**: 23-05-15 17:23

Re: Kind uit aso-gezin bevriend met jouw kind, waar de grens?

Geplaatst: 23-05-15 17:23

Wat je niet moet onderschatten is hoe wijs een achtjarige al kan zijn. Alle normen en waarden die je er al jaren in stopt zie je terug in de omgang met andere kinderen. Alle communicatie open houden helpt ook, niet het vriendje afkraken of weghouden maar samen praten wat je zoon van hem en zijn gedrag vindt, wat jij verwacht van hem, en wat je terug wil zien in kinderen van een ander.

**Geplaatst**: 23-05-15 18:08

Geplaatst: 23-05-15 18:08

AngeliqueB schreef:
Wat je niet moet onderschatten is hoe wijs een achtjarige al kan zijn. Alle normen en waarden die je er al jaren in stopt zie je terug in de omgang met andere kinderen. Alle communicatie open houden helpt ook, niet het vriendje afkraken of weghouden maar samen praten wat je zoon van hem en zijn gedrag vindt, wat jij verwacht van hem, en wat je terug wil zien in kinderen van een ander.

Klopt dat achtjarigen al behoorlijk wijs kunnen zijn (of doortrapt, helaas...) en het ligt er helemaal aan hoe de vriendschap je zoontje beïnvloedt... het kan zijn dat het vriendje de huisregels van iemand anders accepteert, en het is zaak om vanaf het begin héél duidelijk te zijn wat toelaatbaar is en wat niet, maar als hij die regels aan zijn laars lapt, wat dan?

Verder: het is mogelijk dat dat jochie ouders heeft met "losse handen" en daarom geen ouders in de buurt wil, maar dat hoeft natuurlijk niet, het kan ook een ondernemend knulletje zijn, dat kijkt wat hij bij andere mensen wel kan doen, wat hij thuis niet mag.
Ik heb zelf dus de ervaring dat sommige kinderen niet in staat zijn om op een positieve manier met andere kinderen om te gaan. En daarom mag dat best in de gaten worden gehouden.

**Geplaatst**: 23-05-15 18:20

Geplaatst: 23-05-15 18:20

Precies, zelf moet je daar bovenop blijven zitten bij zo'n kind! (Een uurtje of anderhalf kan ik dan net hebben, daarna ben ik volledig kapot, het zuigt energie!)
Je zal bij elke misstap meteen moeten ingrijpen, en dat kan positief uitpakken, maar ook op de manier die je aanhaalt: sommige kinderen kunnen niet goed met elkaar omgaan en dan moet je de grens trekken, niet meer welkom. Helaas.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-15 18:44

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-15 18:44

Bedankt voor jullie reacties! Erg fijn om de verschillende standpunten en ervaringen te kunnen lezen.

Ondertussen goed gesprek gehad met zoonlief en uitgelegd dat wij x een lieve jongen vinden maar wel erg wild. Zoonlief vertelde dat hij eigenlijk niet zo graag speelt met x maar dat x hem laatst in de speeltuin had gedwongen door te zeggen dat hij anders de nintendo van zoon zou stelen. Ik heb zoonlief duidelijk gemaakt wat chantage is dat dat heel gemeen is dat hij nooit met iemand hoeft te spelen. Het mag wel, maar alleen als hij dat zelf wil. En dat zijn nintendo en ander speelgoed thuis veilig is en niemand daar aan kan komen.
Voor mij eigenlijk wel prima, hij wil zelf niet met hem spelen dus zal x naar de achtergrond verdwijnen ga ik maar vanuit. We proberen hem nu wel manieren mee te geven om hem te weren in de speeltuin als hij niet met x wil spelen, zoals zeggen dat hij nu met een ander kind is en daarom niet met x wil spelen en zo nog wat zinnen. Zoonlief vind het ontzettend moeilijk om x af te wijzen omdat die zo doordramt. Maar dat gaat wel goedkomen.

Mocht zoon nog wel met x willen spelen dan heb ik me voorgenomen om het goed in de gaten te houden en het zo in goede banen te leiden. Wel buitenshuis want in huis zie ik eigenlijk nog steeds niet zo zitten. Verbieden om te spelen zal ik trouwens nooit maar wel aangeven dat ik x echt heel wild vindt en dat hij zeker niet bij x thuis mag komen. Dan maar hopen op het beste.

Laatst bijgewerkt door troi op 23-05-15 19:00, in het totaal 1 keer bewerkt

Nomineer dit bericht ×