Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 15:43

Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 15:43

Ik heb nogal een aantal paar ruige maanden achter de rug waarbij ik wel kan zeggen dat ik in een depressie zat. Gelukkig sinds twee weken zie ik weer de zon door de wolken breken en heb ik weer plezier in dingen. Het gaat dan ook best goed. Het is alsof ik wakker ben geworden van een maandenlange slaap.. Ik heb me in die tijd heel leeg gevoeld en heel vlak... En nu komen al die emoties weer heel hard binnen stromen. Al die emoties die ik een periode lang niet heb gevoeld. heb plezier, ik geniet weer van dingen, maar ik ben ook verdrietig.. Ik ben best emotioneel nu. Ik huil veel. Ik accepteer het als onderdeel van en zie het als iets positiefs. Ik voel weer. Maar de realiteit van de afgelopen weken zijn wat zwaar op me aan het wegen. Ik besef me nu pas in wat voor diep dal ik zat en wat ik allemaal gedaan heb en verprutst heb en dat maakt me dan erg neerslachtig en verdrietig. Gelukkig wel gewoon verdriet en niet "Ik zie het leven niet meer zitten en wil er een einde aan maken" verdriet. Dus wederom, het is soort van iets positiefs, maar het is ook heel vervelend.

Ik ben ook bang als ik mezelf er teveel in laat hangen, in die emotie, dat het weer naar de verkeerde kant slaat. Ik heb wel het verlangen om mezelf af te sluiten als ik ze verdrietig ben, op bed te gaan liggen en een potje te janken, maar daar wil ik niet aan toegeven. Ik mag best verdriet hebben. Ik mag best huilen. Na alles, dan mag dat. Maar ik moet er niet in blijven hangen en dus, huilen oké, maar niet in bed en vervolgens wel afleiding gaan zoeken... En dat gaat tot nu toe best wel goed. Doe veel leuke activiteiten (nouja, deed ik altijd al, maar ik heb er nu echt weer plezier in) en houd mezelf bezig, maar zorg wel voor voldoende rust.

Want dat deed ik eerder niet. Ik had een beetje een aparte depressie. Het begon met mezelf overwerken en constant in de weer, bezig zijn, overal naartoe, geen moment voor mezelf... Want ik wilde absoluut niet alleen zijn, want dan was ik bang voor die depressieve buien.. Maar op den duur sloegen ze toch toe en wilde ik niets meer behalve slapen.. Daarnaast had ik ook erg extreme buien van verdriet en woede, maar dat heeft ook te maken met mijn borderline, want dat heb ik er ook nog lekker bovenop

. Zo ook dus het niet alleen willen zijn probleem.

Het was behoorlijk heftig en ook voor mijn vrienden. Ze hebben me door dik en dun gesteund, echt. Mee naar therapie, op heftige nachten bij me slapen etc.. Maar ik besefte me dat dit niet zo door kon gaan en dus ben ik bezig minder op ze te leunen en het weer vooral leuk te hebben tussen ons.

Nu is het weer aardig relaxed en gaat het dus best goed... Ik heb een week compleet voor mezelf genomen. School aan de kant gezet, theater, en alleen leuke dingen doen. Geen stress, geen afspraken.. En dat was heerlijk. Beterde er echt van op.. Mijn vrienden zeiden, het voelt alsof de oude Eline langzaam terugkomt. En dat is ook zo. Ik kruip langzaam uit dat dal omhoog waar ik in zat.. Het diepste punt, daar zijn we nu uit.

Dus het is weer beginnen met alle alledaagse dingen. De gang van zaken. Weer mee met de stroom in een normaal gezond ritme.

Maar nu alleen het idee al aan beginnen met school, beginnen met andere taken die ik moet doen, ik schiet meteen in de stress en spanning. Eén klein ding die ik moet doen, zoals een e-mail beantwoorden of de website van theater bijwerken, dan heb ik daar zoveel stress om dat dit moet gebeuren.

Ik ben dus eigenlijk nog niet echt klaar voor de 'werkende' wereld. Ik merk nu pas hoe op mijn lichaam is, hoe moe ik ben en overwerkt. Ik bleef maar in de weer, elke dag. Druk druk druk. En ook al was ik kapot, gewoon doorgaan. Ik gaf niet toe aan de eis van mijn lichaam om het rustig aan te doen..

Maar nu... Ik ben kapot. Ik kan gewoon serieus niets aan. Het kleinste 'moet' dingetje jaagt me al op de kast van de zenuwen en de stress... En daarnaast ook het huilen.. Het voelen van alles van de afgelopen maanden.

Het is best zwaar... En ik voel de nood om het er met mensen over te hebben, maar dat kan ook niet tot in den treure. Ik heb het erover met therapie, maar dat uurtje per week is niet voldoende. Het voelt zo zwaar allemaal. Mijn hele lichaam is gespannen..

En door alle stress ben ik veel moe, duizelig, hoofdpijn en misselijkheid. Ik wil van alles doen weer, maar mijn lichaam laat me compleet in de steek.. En dat is heel frustrerend. Mijn weerstand is verdomde laag. Ik ben ook nog eens heel veel afgevallen en veel spieren zijn weg, dus ben zo slap als een vaatdoek.

Ik moet dus vooral veel rust... En leuke dingen doen.. En erover praten.

Maar ik heb zoveel te doen en ik wil mijn vrienden niet wederom teveel belasten. Die hebben al veel met me meegemaakt en ze zullen er ook echt wel voor me zijn als ik nu wil praten, maar ik moet ook mezelf leren te eh, comforten zeg maar. Zeker met mijn borderline, ben ik een persoon die veel waarde hecht aan vriendschappen, weinig alleen wil zijn, altijd met vrienden bezig is, en ook veel van ze vraagt in die vriendschap. Iets wat ze me allemaal geven.. Maar ik moet voor mezelf, maar ook voor hun, mijn grenzen en hun grenzen bewaken. Ik moet leren mezelf te redden in emotionele situaties, niet zo afhankelijk meer zijn van de schouder van een ander... Kijk, natuurlijk mag het wel af en toe, even uithuilen bij een vriend... Maar ik kan niet constant van ze verwachten dat ze er zijn, en ook helpt het mij niets, om me afhankelijk op te stellen..

Dus ik moet die emotionele achtbaan, daar moet ik doorheen... Maar pfft, wat is het moeilijk.. Om dan huilend op de bank te zitten en gewoon niet te weten hoe of wat of waarom en wat ik kan doen om dat gevoel te laten verdwijnen... Behalve bezig zijn met iets.. Maar dat is soms zo moeilijk, om dan die besluit te nemen, oké genoeg is genoeg, nu gaan we iets doen. Het lukt vaak wel, maar soms ook niet.. Zoals nu.. En dus ik dacht, misschien dat schrijven helpt. Het delen met mensen die misschien ook wel deze ervaringen hebben of een stukje advies of fijne woorden

In ieder geval huil ik niet meer, want schrijven lucht inderdaad wel eventjes op

**Geplaatst**: 21-04-15 15:55

Geplaatst: 21-04-15 15:55

Zelf heb ik van mijn geboorte af aan in en uit depressies gezeten.
Wat jij beschrijft van vermoeid te zijn, stress te hebben, echte werkende wereld niet (meer) aankunnen, afwisselende emoties. Terug kunnen voelen komt bij mij ook altijd na deze vlakte. Dat je niks meer voelt. Bij mij Is het altijd dan dat het misgaat. Dan dat ik eens zo diep weg zak.
Iedereen Is aanders, ga je er niet op vastbijten. Maar meld het op je therapie, kijk eventueel voor een extra therapie. En geef het ook aan.
Vanaf dit punt kun je omhoog of terug heel diep zakken.
Bij mij Is het elke keer al diep zakken geweest omdat ik dit niet aangaf. Omdat ik bleef doorgaan...
Ik zeg niet dat dit voor jou hetzelfde Is. Maar ik wil je wel het advies geven dit te melden...

Zelf ben ik terug opgenomen sinds vandaa, juist omdat ik identiek (in de mate dat dit mogelijk Is) hetzelfde voelde als jou. En eerlijk? Ik kan geen betere beslissing maken, na 2 verplichte opnames afgelopen zes jaar heb ik hier zelf voor gekozen omdat ik weet dat dit helpt, dit geeft me de houvast om verder te gaan terug omhoog.
Maar als ik jou Was zou ik dit alles toch even aankaarten bij je gesprekken en bij je huisarts.
Dan zijn deze op de hoogte en kunnen zij evalueren en je aangeven wanneer het slecht gaat, kunnen zij je advies geven over wat je nu beste kunt doen...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 16:04

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 16:04

Ik heb vandaag ook therapie gehad en het ook zeker gemeld. Dit is de eerste keer dat ik eigenlijk mijn rust neem en probeer te balanceren in plaats van meteen na zo'n vlakke periode op een 'high' te zitten en lekker weer door te gaan alsof er niets aan de hand is, lekker genieten, en mijn negatieve emoties weg te stoppen, waarna ik na een paar weken/maanden weer gruwelijk val.

Ik ben al sinds mijn 12de bekend met depressie. Maar ik heb jaren gehad dat ik nergens last van had, heerlijk.. Maar vorig jaar stak het ineens weer de kop op.. En heb ik er dus even weer doorheen gezeten.. Enfin, we pakken de stukjes nu weer op en we gaan weer verder, de goede kant uit

. Depressie is iets waar ik mijn hele leven wel gevoelig voor zal blijven en waar ik waakzaam voor moet zijn. Vorig winter was ik niet waakzaam genoeg en in de winter heb ik al meer moeite met neerslachtigheid. Toen heeft het toegeslagen.

Gezien het jarenlang goed ging en ik het nu voor het eerst heb in een volwassen druk leven (en niet in mijn tienerleventje of begin studie leventje) is het toch even anders om me aan te passen en eruit te komen dan toen.. En ik wil het ook niet doen als toen, omdat ik er nu toch wel klaar mee ben en niet weer in zo'n dal wil belanden. Nooit weer.. En dus wil ik het goed doen.

Maar pfft het is wel behoorlijk moeilijk.. Was er maar een knopje die je kon omzetten naar stand 'Happy' en klaar. Hoewel ik moet zeggen dat ik nu ook echt wel weer dagelijks echt happy momenten heb, waarin ik echt geniet. Die heb ik behoorlijk gemist en die heb ik weer terug... Maar het is helaas niet meteen 100% goed en dus heb ik nog mijn emotionele momenten. Ook omdat ik me nu gewoon besef van ow oliebol, die weken, ik was echt drama.. En heb het mensen ook wel moeilijk gemaakt. Ik was radeloos, zij waren radeloos. Zo wil ik me nooit weer voelen en dat wil ik anderen ook nooit meer aan doen.

Laatst bijgewerkt door ElineS op 21-04-15 16:06, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 21-04-15 16:04

Geplaatst: 21-04-15 16:04

Ik denk dat je nu voor jezelf keuzes moet maken. Ga dingen schrappen en doe echt even alleen de noodzakelijke dingen. Verder alleen maar lange wandelingen buiten (vitamine D zorgt ervoor dat je je beter voelt) en rusten. Geef je lichaam de kans om te herstellen want ongemerkt heb je enorme roofbouw gepleegd op dat lijf.

Geef ook gewoon duidelijk aan aan je omgeving dat je op dit moment voor je zelf kiest en dat je daarom sommige dingen niet zult doen voorlopig.

Ik ben zelf ruim anderhalf jaar volledig uit de running geweest door een burn-out en zit nu op het punt dat gedeeltelijk werken weer gaat. De weg is lang geweest maar ik kan nu eindelijk zeggen dat ik me steeds beter voel maar nog steeds moet ik mezelf goed in de gaten houden en op tijd rust pakken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 16:08

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 16:08

Ja, ik had ook al wat dingen over een burn-out gelezen en ook mijn huisarts noemde het, dat ik daar waakzaam voor moest zijn. Ik heb niet de label burn-out, maar ik ben wel overspannen geweest en heb er wel echt tegenaan gezeten. Dus nu is het tijd voor herstellen... Maar het kan me niet snel genoeg gaan. Ik ben geen geduldig persoon en wil meteen alles weer oppakken en dat ik dat nu niet kan is frustrerend.. Maar het is misschien ook wel goed dat ik het niet kan, want dan heb ik niet echt een andere keus op dit moment dan die rust te pakken.

Maar fijn lizy, dat je weer gedeeltelijk kan werken

. Dat is echt super.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 16:16

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 16:16

@GUSTIxBILL: We hebben het meerdere keren wel over opname gehad, maar het leek ons niet de juiste beslissing voor mij. Juist omdat ik met mijn borderline zeer de neiging heb om op anderen te leunen en mijn verantwoordelijkheid in zulke buien compleet van me af te gooien... En anderen voor me te laten zorgen. Iets wat ik dan in een opname in een kliniek zeer zeker zal doen.. En dan is het voor een borderliner moeilijk om daar weer uit te komen. Het leek ons beter de verantwoordelijkheid voor mijn welzijn zoveel mogelijk bij mezelf te laten liggen.

**Geplaatst**: 21-04-15 16:23

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 21-04-15 16:23

Maar in een opnamen werken ze daar toch rond neem ik aan?
Ik heb weinig ervaring met opname, maar de paar dagen dat ik op de acute dienst stond zag ik die begeleiding zeker.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 16:32

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 16:32

Ja dat is zo, en op dat moment wilde ik zelf ook heel graag opname (nu ondertussen niet meer), maar dat vonden ze niet geschikt, met die reden..

Nu zou ik opname niet meer nodig vinden, maar toen wel. Ik had namelijk één hele slechte avond waarin ik de crisisdienst heb gebeld. Ben toen daar geweest en gesprek gehad en ik gaf aan het echt niet meer te redden. Ik was mentaal zo moe. Ik wilde hulp. Ik wilde veilig zijn. Ik vertrouwde mezelf niet. Ze wilde niet aan de opname op dat moment, dat moest ik met mijn eigen behandelaar bespreken. Dat heb ik toen ook gedaan de volgende dag en wederom heb ik aangegeven dat ik echt niet meer kon vechten.. Maar wederom, opname kon niet. Nou, die avond belandde ik dan ook in het ziekenhuis vanwege een zelfmoordpoging. Daarin hebben ze toch wel behoorlijk gefaald, vind ik. Ik heb twee keer duidelijk om hulp gevraagd, want ik wist dat het eraan zat te komen, dat ik iets geks zou doen, ik vertrouwde mezelf niet. Ik was zo onstabiel. Maar goed, ik had ook hele rationele momenten en dat zijn de momenten die zij zagen en dus kon opname niet. Ik heb geluk dat een vriendin toevallig spontaan langskwam en mijn huisgenoot haar binnen liep en zij mij gevonden heeft, anders was ik er niet meer.

Het is twee weken later en op zich, ik ben niet blij dat het gebeurd is, maar het heeft me wel uit die roes gehaald. Het was echt het diepste punt, dieper kon ik niet meer gaan, dus nu gaan we weer omhoog.. Wat ik had gedaan en de reacties van mijn vrienden, hoeveel pijn ik ze had gedaan, dat wil ik never nooit meer.. Dus in dat opzicht is het misschien wel 'goed' dat het gebeurd is. Want het heeft me in 1x uit die leegte gerukt, omdat ik zelf ook behoorlijk geschrokken was..

Toen was opname misschien dan wel goed, maar nu niet meer, want zit er niet meer zo ver in. Wil allesbehalve dood, nee, heb veel te veel om voor te leven.. En het komt ook wel goed met me. Maar het gaat nog even een lange weg worden tot ik daar ben.. En dat is niet erg.. Maar wel even moeilijk.

**Geplaatst**: 21-04-15 16:39

Geplaatst: 21-04-15 16:39

Ik heb helaas geen echte tips voor je, maar wou wel zeggen, dat ik het heel knap van je vindt hoe je hier mee omgaat.

Ik heb denk ik al sinds kinds af aan last van zware depressie(s), licht autist en het zal me niets verbazen als ik ook een label bordeliner zou kunnen krijgen. Ik weet iig niet beter dan dat ik leef in een soort donkere wolk. Altijd ontzettend moe, en wat jij zegt, elke kleine taak, zoals iemand een berichtje sturen, of een belletje plegen, voelen als enorme taken en het idee alleen al geven zoveel stress dat ik daar vervolgens weer moe van wordt. Niets geeft plezier, al jaren niet meer. Ik slaap regelmatig wel 12 uur per dag, en wordt net zo doodmoe wakker als ik naar bed ging.

Ik wou dat er voor mij nog een uitweg mogelijk is, maar ik heb allang geaccepteerd dat dat er niet is. Ik ga elke werkdag naar mn werk, doe mijn ding, praat met zo min mogelijk mensen en hou mijn 'alles-is-goed-masker op, vrienden heb ik van kinds af aan al niet meer, enige wat soms nog een oprechte glimlach geeft zijn mijn beesies, maar zelfs daaraan merk ik de laatste tijd dat mijn depressie er voor zorgt dat ook de band met hun wordt beïnvloed. Vooral bij de hond doet me dat wel pijn, hij is gewoon liever bij anderen dan bij mij...

Vroeger deed ik inderdaad ook gewoon ZOVEEL dat er geen tijd was om je rot te voelen, maar dat trek ik gewoon niet meer.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 16:40

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 16:40

Oef Toydoll, dat is toch geen leven meer zo

. Heb je hulp of hulp gehad?

**Geplaatst**: 21-04-15 16:46

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 21-04-15 16:46

Nee, als ik dat zoek, ben ik waarschijnlijk ook mijn baan kwijt, en als ik ook nog financiële problemen moet gaan verwerken, weet ik niet meer hoe ik dat moet managen.

Het is ook tijden lang milder geweest, dus ik hoop er op dat de zomer, en een vakantie, weer beetje plezier terug brengen. Zomer is sowieso altijd al het betere seizoen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 16:56

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 16:56

Je kan niet zomaar je baan kwijtraken lijkt me, als je ziek bent. Daar zijn regelingen voor...

Maar idd, zomer komt er weer aan, dat is altijd fijner dan de donkere winter.

**Geplaatst**: 21-04-15 17:12

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 21-04-15 17:12

Is het misschien een idee om te gaan sporten? Dan maak je ook endorfine aan wat meehelpt bij je prettiger voelen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 17:17

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 17:17

Ja, dat ben ik sowieso van plan, ook omdat ik ben afgevallen en mijn spieren er ook aan zijn en ik dus totaal geen weerstand heb. Dat moet ik weer opbouwen. Ik ga dus straks Krav Maga doen, dat wilde ik al een tijdje, en dus daar ga ik straks naar kijken.. Dacht ook aan hardlopen, maar wil niet meteen superfanatiek beginnen, want ik ken mezelf, dan stort ik me daarin en dat is ook niet goed

**Geplaatst**: 21-04-15 19:45

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 21-04-15 19:45

Hoi Eline,
wat mij frappeerde ws wta je schreef over dat je nu van tijd tot tijd verdrietig op de bank zit - en niet weet hoe je jezlef zou kunnen troosten, kalmeren of bemoedigen...

Dat gaat nadrukkelijk verder dan 'afleiding zoeken' (ik vind dat altijd klinken naar een soort veredelde ontkenning).
Jezelf troosten erkent de emotie en doet er iets 'zachts' mee.

Mijn beste peute ooit hamerde destijds op: gebruik je 5 zintuigen. Dus zodra je je rot voelt: wat wil ik nu ruiken....? (Rozengeur? Kaneel? etc.) Welke thee wil ik nu drinken? Wil ik wellicht een knalrode trui aan? Welke cd zal ik opzetten....? Enz, enz.
Het voordeeel is, dat als het een beetje werkt, er meerdere dingen tegelijk gebeuren. In termen van muziek: als ik verdrietig ben, helpt harpmuziek meestal goed. Zet ik zo'n cd op, "en gebeurt er niets" (al is het maar de opluchting van 'deze muziek snapt hoe ik me voel') - dan ben ik warschijnlijk niet verdrietig. De ervaring heeft me geleerd, omdan maar meteen naar de hardrock te grijpen - waarschijnlijk ben ik dan boos.
Het helpt ("als je goed gokt") - maar het leert jou ook, om goed voor jezelf te zorgen.

**Geplaatst**: 21-04-15 19:54

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 21-04-15 19:54

Wat een goede tips Janneke !

Knuf voor ts

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-04-15 20:05

Geplaatst door de TopicStarter : 21-04-15 20:05

Janneke2 schreef:
Hoi Eline,
wat mij frappeerde ws wta je schreef over dat je nu van tijd tot tijd verdrietig op de bank zit - en niet weet hoe je jezlef zou kunnen troosten, kalmeren of bemoedigen...

Dat gaat nadrukkelijk verder dan 'afleiding zoeken' (ik vind dat altijd klinken naar een soort veredelde ontkenning).
Jezelf troosten erkent de emotie en doet er iets 'zachts' mee.

Mijn beste peute ooit hamerde destijds op: gebruik je 5 zintuigen. Dus zodra je je rot voelt: wat wil ik nu ruiken....? (Rozengeur? Kaneel? etc.) Welke thee wil ik nu drinken? Wil ik wellicht een knalrode trui aan? Welke cd zal ik opzetten....? Enz, enz.
Het voordeeel is, dat als het een beetje werkt, er meerdere dingen tegelijk gebeuren. In termen van muziek: als ik verdrietig ben, helpt harpmuziek meestal goed. Zet ik zo'n cd op, "en gebeurt er niets" (al is het maar de opluchting van 'deze muziek snapt hoe ik me voel') - dan ben ik warschijnlijk niet verdrietig. De ervaring heeft me geleerd, omdan maar meteen naar de hardrock te grijpen - waarschijnlijk ben ik dan boos.
Het helpt ("als je goed gokt") - maar het leert jou ook, om goed voor jezelf te zorgen.

Dankje Janneke, dat zijn inderdaad erg fijne tips. De zintuigen heb ik inderdaad eerder gehoord, maar nooit toegepast, dat zal ik nu gaan proberen.

Muziek helpt inderdaad ook erg goed

.

Verder ben ik vanavond even lekker gaan skaten. Dat had ik al een tijd niet gedaan. Warme douche genomen daarna en nu voel ik me weer goed en niet verdrietig

.

Maar ik heb inderdaad moeite met 'mezelf troosten'. Daarom dat ik dan altijd, als ik verdrietig ben, mensen om me heen wil hebben om dat voor me te doen

Maarja, dat kan niet altijd

en is ook niet altijd goed.

**Geplaatst**: 22-04-15 00:13

Geplaatst: 22-04-15 00:13

Ten eerste *stuurt TS heel veel kracht en positieve energie*

Ik lees mee, maar hoe meer ervaringen ik hier lees, hoe meer ik herken...
Depressies, trekken van autisme, in paniek kunnen raken om bijv. één verplicht mailtje... emoties (woede, verdriet, chaos, angst, haat, agressie) die me letterlijk overspoelen...
'Afleiding' als niet altijd even nuttige vluchtroute... Binge Eating (en ander zelfdestructief gedrag) om even geen pijn te voelen...
Ik voel me zo goed als altijd in de steek gelaten en alleen, wil niets liever dan troost, zorg en liefde van anderen. Hoewel ik weet dat ik die dingen bij mezelf zal moeten zoeken en vinden voor ik verder kan.
Zomers beter dan winters... ook check... bovendien speelt het bij mij ook al sinds mijn prille puberteit.

Ben nu opgenomen, en het is waarschijnlijk dat ik de diagnose borderline ga krijgen.
Heb het er verdomd lastig mee.

Misschien was ik niet erg behulpzaam...

In ieder geval zo veel herkenning dat ik wel moest reageren. TS, maar ook de anderen hier: Keep your head up... that's where the sun is!

edit: lees terug en ik klink wel erg negatief (sorry!). Op momenten dat ik me rustig voel (het meeste, 'mezelf' zoals ik mezelf ken) ben ik echt compleet anders.
Dan zie ik precies wat er steeds gebeurt, incl analyse etc... Dan ben ik ook echt lief, leuk, gezellig, zorgzaam... Bovendien functioneer ik fantastisch als begeleider op reizen voor mensen met een verstandelijke beperking. Dan functioneer ik zo goed, dat is echt raar in vergelijking met nu. Dan kan ik alles. Kost na die 7 dagen wel twee weken bijkomen, maar alla.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-04-15 15:45

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst door de TopicStarter : 22-04-15 15:45

Ik raak gelukkig niet in paniek.. Of nou 'paniek', maar niet als dat ik dan echt een paniek aanval krijg, maar wel helemaal zenuwachtig en gespannen word van een klein dingetje doen zoals een mailtje.. Maar zo snel ik weer wat bezig ben, valt het weer mee. Zoals vandaag, toch lekker naar school geweest en aan opdrachten gewerkt.. En die opdrachten dan daadwerkelijk begrijpen en ook goed ten uitvoer brengen, dat voelt goed. Dat geeft toch weer wat 'energie'. Zo van, hé, ik kan het wel. Terwijl ik vanmorgen toch echt ontzettend tegen school op zag en niet heen wilde en helemaal in de stress was geschoten.. Maar ik dacht, we gaan heen, lukt het niet, gaan we weer naar huis, maar ik moest het sowieso proberen.

Om geen pijn te voelen heb ik nooit aan binge eating gedaan, maar wel mezelf verwonden met knijpen, krassen en uiteindelijk snijden. Gelukkig ben ik daar nu ook weer vanaf en heb ik ook het verlangen niet meer. Dat was echt in mijn diepste periode dat ik dat wilde doen en het verlangen er naar had, want dat was het enige wat mijn mentale pijn even deed zwijgen.

Ik wil ook niets liever troost en zorg van anderen

Als een klein kind.. Maar dat kan niet. Je moet jezelf helpen. Jezelf kunnen troosten en dat moet ik nu weer leren.

Ik kon het altijd wel. Mijn hele leven heb ik dat moeten doen, want mijn ouders waren er niet voor mij. Mijn moeder heeft zelf ook borderline en schizofrenie en hoewel mijn vader zijn best deed, loste hij alles op met materialisme. Knuffelen, kusjes etc.. Dat gebeurde niet thuis. Daardoor ben ik er op latere leeftijd heel ernstig naar gaan zoeken en verlang ik er meer naar dan een gemiddeld persoon. Daarom hecht ik veel waarde aan mijn vriendschappen. Maar gelukkig hechten zij ook veel waarde aan onze vriendschap.

Ik snap wel waarom je goed functioneert als begeleider met mensen met een verstandelijke beperking.. En waarom je inderdaad lief, leuk, gezellig en zorgzaam bent in een goede bui. Het is vaak zo dat borderliners, in dus die goede bui, heel lief en leuk zijn. Ook logisch. Je bent totaal ingesteld op gevoel.. Je neemt alles waar, de sfeer, de gevoelens van anderen, de ondertoon in woorden en zinnen. En het pleasen van anderen is iets wat een borderliner (tenminste ik, ik wil niet generaliseren) graag doet, want die wil dat anderen hun lief hebben en hun niet verlaten. Verlatingsangst is vaak het grootste probleem. Daar heb ik zelf ook heel veel last van.. En die angst kan mij ook echt helemaal verlammen.. Zo bang ben ik ervoor mensen te verliezen..

Ik ben heel goed in de perfecte cadeautjes vinden, de perfecte gebaren en de perfecte woorden om te zeggen. Ben in groepen een sociale crowdpleaser. Dat is deels karakter, maar ook deels borderline. Juist omdat je zo bent ingespeeld op gevoelens kunnen borderliners heel goed iemand inschatten. Heb daarom ook wel heel veel leuke vrienden. Een paar die mijn donkere kant kennen, maar die dat voor lief nemen omdat ze de fijne kant leuk vinden en daar veel voor over hebben. Daar ben ik ze heel dankbaar voor, dat ze mij echt hebben bijgestaan. Dat was ook zeer zwaar voor hun... Want ik, en menig borderliner, in een donkere periode.... Man man, dan kan ik echt een gemeen secreet kreng zijn.. En juist daardoor raak je vrienden kwijt, door dat gedrag... Maar dat gedrag komt voort uit die verlatingsangst..

Ben blij dat ik daar heel veel meer controle over heb en zelfs in een verdrietig of kwade bui, ik de rem redelijk op mezelf kan zetten nu. Dat is voor mij fijn, maar ook voor mijn omgeving.

**Geplaatst**: 22-04-15 18:50

Geplaatst: 22-04-15 18:50

Wat een herkenbaar gevoel! -O-

**Geplaatst**: 22-04-15 18:57

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 22-04-15 18:57

Heel herkenbaar. We hebben zelfs dezelfde naam. Ik ben niet gedianosticeerd met borderline, maar heb er denk ik wel trekjes van. Sorry ik heb niet echt iets om je beter te laten voelen, behalve dan je meegeven dat je niet de enige bent die zich zo voelt.

**Geplaatst**: 22-04-15 23:45

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 22-04-15 23:45

Bedankt voor je reactie! Vind het echt fijn hoe je er over praat en eigenlijk 'borderline' uitlegt.
Ik heb er (echt, why?) een ontzettend negatief beeld aan gekoppeld. Hoewel ik oprecht vind dat iemand die die diagnose krijgt dat niet zelf schuld is, en geen slecht persoon is, voelt dat richting mezelf wel zo.

Bel heel erg aan het worstelen met 'hoe nu verder' en 'wat kan ik wel, wat kan ik (nog) niet'.

**Geplaatst**: 23-04-15 00:45

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 23-04-15 00:45

Ik heb even alleen je beginpost gelezen TS, maar jeetje ik herken mijzelf er enorm in. Ik heb dan wel geen borderline, maar ik loop ook voor mezelf weg. Ben het liefst zoveel mogelijk bezig zodat ik nergens aan hoef te denken. "Ik moet, ik moet ik moet" en stilstaan is er niet bij.
Ik denk dat het heel veel tijd nodig gaat hebben. Mijn praatmevrouw heeft me al een paar keer aangeraden om een planning te maken elke week en daarin ook een paar keer tijd voor jezelf in te roosteren. Mij is het nog niet gelukt, maar ik denk dat dit wel een goed idee zou zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-05-15 10:49

Geplaatst door de TopicStarter : 01-05-15 10:49

Hallo iedereen

Het gaat best wel goed hier. Alles gaat zijn gangetje.. We hebben een paar dagen geleden gezamenlijk met mijn vrienden een gesprek gehad en een signaleringsplan gemaakt zeg maar. Een lijst met situaties en 'regels' voor mij en voor hun, zodat, stel dat het weer escaleert, iedereen in lijn is met wat er moet gebeuren.. En ik in zo'n bui altijd nergens meer aan wil meewerken, niets wil etc, en dan kan ik op het plan gewezen worden die ik in een heldere rationele bui heb gemaakt en daar moet ik me dan natuurlijk wel aan houden

Maar goed, het is er voor nood. We hopen dat we niet in dergelijke momenten terugvallen.

Hoewel ik er vanochtend toch erg dicht tegenaan zat... Een vriend van mij gaat een week op vakantie en is vanochtend met de trein weg gegaan. Gisteren hebben we een leuke middag gehad, maar verder daarna had ik hem niet meer gesproken.. Ik had nog een goedkope treinticket voor hem geregeld, zo'n groepsretour, wat een gedoe, en het hem gemaild, maar kreeg geen reactie meer, dus dat zat de hele avond/nacht te broeden. Al die onzin als "Hij heeft geen aandacht voor mij." "Regel ik dat, krijg ik niet eens een bedankje." "Hij is allemaal leuke dingen aan het doen nu met andere vrienden en ik word vergeten" etc. Dat maalt dan even lekker 10x onredelijk rond in mijn hoofd. Kreeg vanochtend een sms met dankjewel etc, maar ik was ondertussen boos door al die stomme gedachten en reageerde kribbig.. Ik had echt zin om boos op hem te zijn en hem voor alles en nog wat uit te schelden... Ik was zo kwaad.. Maar gelukkig besefte ik me dat op tijd en kon ik terug smsen dat ik chagrijnig was en dat we later wel zouden praten. Ik kan mezelf niet toelaten daar in te stappen, dan gaat het mis.

Een paar uur later is het nu en heb even met mijn therapeute gepraat en ook met hem zelf gebeld, voor sorry dat ik chagrijnig reageerde en dat ik daarna niet wilde praten, maar dat leek me even beter om het niet te laten escaleren. Dat begreep hij. Verder gepraat waarom ik nou zo boos was..

Nou, waarom inderdaad. Het is een hele normale situatie en dan word ik zo kwaad.. Om niets. Hij gaat gewoon op vakantie, big deal... Maar ik ben zo doodsbang. Mijn verstand snapt heus wel dat hij op vakantie gaat en straks gewoon terugkomt en dat alles koek en ei is, maar mijn hele gevoel schreeuwt naar me dat hij me verlaat en in de steek laat. En dat is klote, om in de steek gelaten te voelen. Het is pure doodsangst om achtergelaten te worden. Ook al weet ik dat het niet zo is, het gevoel is wel aanwezig.. En dus word ik boos op hem, omdat hij degene is die me in de steek laat, degene die me zo laat voelen.. Terwijl die arme jongen alleen maar op vakantie gaat en zijn trein pakte vanochtend :')

...

Ik heb het nu gelukkig al wel wat van me af kunnen zetten door erover te praten en dus is mijn woede redelijk weg gevloeid, maar nu is er nog verdriet over en daar moet ik me even doorheen zien te zetten vandaag. Blegh.

Stomme borderline. Van normale situaties stress situaties weten te maken. Zucht.

**Geplaatst**: 02-05-15 17:54

Re: Uit een depressie komen; de realiteit weer onder ogen zien

Geplaatst: 02-05-15 17:54

Hoi Eline,
naar gevoel is dat, he - verlatingsangst! En hartstikke goed, dat je het mechanisme snapt - nu de rest nog.
Borderline is niet iets dta je een twee drie wegpoetst, maar het is vaak wel gebaseerd op stevige littekens (bijvoorbeeld rond verlaten worden, in de steek worden gelaten).
Hopelijk kunnen je peut en jij snel aan de slag met die littekens!

Nomineer dit bericht ×