Geplaatst Afgelopen zondag was ik samen met een stalgenootje bezig mijn paard in te rijden. Ik ging er voor de 5e keer op en we zouden ons 1e gallopje mee gaan pakken. Dus paardlief uit de wei gehasld opgezadeld en gaan longeren. Ze is zoo braaf met alles dat ik ook geen prblemen met galoperen verwachtte. Maar ze is jong dus nattuurlijk wel voorzichtig aan de gang gegaan.
Na het longeren eerst nog weer kort gehangen, suuper braaf. Andere kant hangen, suuper braaf. Gaan zitten, super braaf. Draven, super braaf. Overgangen stap/draf geoefend, super braaf. Maar tot hier hadden we ook al 3 keer gedaan. Dus nou hop hop en in gallop. Aanspringen deed ze helemaal nog niet zo stom maar na een paar passen gebeurde er iets waardoor ik mijn stijgbeugel keujt raakte. En hierdoor klemde ik dat been een beetje aan voor mijn balans. Helaas schrok huppel hier van en schoot in paniek af. Dit heb ik anderhalf rondje ong uit gezeten tot ze haar evenwicht wat verloor en daardoor een paar gekke passen maakte waarbij ze naar binnen sprong voor en achter naar buiten (als je snapt wat ik bedoel). Dit kon ik niet meer uit zitten doordat ik mijn beugel miste en vloog eraf. Ik ben hard op mijn onderrug terecht gekomen, en voelde meteen dat iets niet klopte. Ook had ik echt ondragenlijke pijn aan mijn rug dus meteen 112 gebeld.
Toen de ambulance er was hebben ze het filmpje van de val bekeken (ja een stslgenootje was aan het filmen). Toen vonden ze het er niet al te hrftig uit zien en hebben ze mij op mijn zij gedraaid om aan mijn rug te voelen. Hier reageerde ik het meest op de spieren dus mocht ik op staan.
Met 2 man hebben ze zij het met heel erg veel pijn omhoog gehaald en ben ik naar de stallen gelopen waar ik op een stoel mocht zitten. Na enige teijfel hebben ze toch contact met de arts opgenomen of ik mee moest of niet. Voor de zekerheid moest ik toch maar mee gaan dus hop de ambulance in en op naar het ziekenhuis.
De rit daar naartoe was echt een hel alles deed zo ontzettend pijn. Maar ik mocht geen pijnstillers(geen idee waarom eventjes).
In het zienhuis aangekomen op een bed gelegd en weer onderzocht. Vanaf mij nek drukkend op de wervels " doet het hier pijn". Geen pijn tot halverwegen en toen steeds erger tot ik amper lucht kreeg. Dus hop op naar de rontgen kamer.
Terug op de 1e hulp kreeg ik het nieuws dat ze wat zagen op de foto en dat ze overwogen om me daar te houden. Maar ik mocht ook naar huis als ik dat wilde. Je snapt al dat die keuze makkelijk was. Ik moest en zou naar huis. Maar na 10 min kwam ze terug met de mededeling dat ze nov eens gekeken hadden en overlegd hadden en dat ik geen keuze had maar moest blijven.
Thuisfront daar ook maar over ingelicht. Mijn ouders zijn schippers dus zij konden niet direct er zijn maar de eerste plek waar het schip neergelegd kon worden en de auto aan wal kon zijn ze meteen gekomen.
Maar ja daar lag ik dan. Met heel veel pijn maar zonder enig idee wat er nu precies aan de hand was.
Gisteren ochtend kwam de verlossende diagnose dat ik een wervel gebroken heb en in een korset gehesen werd.
Dit is voor de aankomende 6 weken mijn nieuwe beste vriend.
Gelukkig mocht ik gisteren middag wel weer maar huis. Gewapend met 21 trombose spuiten, pijnstillers en mijn korset om.
Afgelopen nacht heel veel pijn gehad. Vandaag word ik naar het schip gereden zodat mijn ouders voor mij kunnen zorgen en ik makkelijker kan bewegen tussen bed, wc, bank enz.
Heb alleen weinig informatie gekregen wat ik nu precies wel en niet mag nu. Ja ik mag bewegen op geleiden van pijn. Maar aangezien ademen al pijn doet zal ik dat maar niet al te letterlijk nemen.
Respect voor iedereen die het hele verhaal heeft gelezen. Ik ga vanmiddag proberen het filmpje van de val online te zetten en plaats ik die ook hier.
Probeer je pijnstillers goed op te bouwen zodat je de pijnspiegel opbouwt en ook al heb je geen pijn, toch je pijnstillers blijven slikken op de aangegeven tijden!
dus heb echt geen idee. 
och wat een schrik!!
Heel veel beterschap. 
