Ik werk fulltime, doe thuis eigenlijk alles in m'n eentje i.v.m. vriend die +- dubbel-fulltime werkt. Hebben sinds kort een ander huis, prachtig, maar wel een flink stuk groter dan ons vorige plekje > dus meer werk. Ik ben geen superfanatieke poetser, en kan het heus wel ff zien liggen, maar ik hou er ook niet van om echt in de bende te zitten. Een groot deel van mijn weekend gaan zo al op aan boodschappen doen en zorgen dat het thuis een beetje toonbaar is. Doordeweeks haal ik er wel een stofzuiger doorheen en doe ik de was, maar heel veel puf heb ik 'savonds na mijn werk (helemaal nu in de wintermaanden) ook niet meer. Ik rij doordeweeks één avond paard, en op zaterdag ook.
Ik heb een paar goede vriendinnen waarmee ik af en toe afspreek, maar mijn vriend heeft een enorme vriendengroep waar we zeer regelmatig allerlei feestjes van hebben. In een slechte week zijn we bijvoorbeeld de vrijdagavond en de zondag overdag al onder de pannen. (en dan laat ik de familiefeestjes buiten beschouwing)
Maar ik vind die feestjes helemaal niet leuk
Want het zijn altijd van die ouderwetse 'mannen en vrouwen staan gescheiden' feestjes, en de vriendinnen-van zijn best aardig, maar het zijn niet mijn vriendinnen (zijn ook allemaal totaal verschillende types, en ze kennen elkaar allemaal al wel heel lang dus echt ertussen kom je niet- maar dat hoeft van mij ook niet, ik heb m'n eigen vriendinnen al waar ik wel een echte klik mee heb)
Er zitten een paar gruwelijk achterbakse tantes tussen, die over je beginnen te roddelen zodra je je omdraait.Ooit stond er een meisje meestal bij de mannen- foei, dat kon echt niet, iedereen had het erover! Ik heb er dus he-le-maal geen zin in dat ze mijn vrije tijd opvreten.
Vriendlief vindt die bierdrink-avonden helemaal top, dus wil er eigenlijk altijd heen. Af en toe laat ik een keer een feestje schieten, gaat vriend alleen, en komt ie steevast met een verhaal terug dat het zooooo gezellig was en de andere dames waren zoooo aardig- ik had echt wat gemist. Hij baalt er altijd heel erg van als ik niet meewil. Hij vind ook dat ik er, als ik niet overal 'mijn hoofd laat zien', nooit tussenkom in het dorp waar we wonen (en waar ik dus niet vandaan kom). Ergens vind ik dat niet eens zo heel erg, hij duidelijk wel. Ik wil niet dat iedereen begint te fluisteren als ik bij de bakker binnenkom ofzo
Maar dat hele dorpse hoeft van mij toch niet, zo'n sociaal type ben ik niet, en heb er inmiddels wel vrede mee dat ik dat niet ben.Maar ik krijg zowat een huilbui als ik denk aan mijn agenda de komende paar maand
Hele weekenden volgepland met dingen die ik niet leuk vind, doordeweeks op de automatische piloot door (werk is geen drama maar ook niet zo leuk dat ik er voldoening uit haal), wanneer mag ik nou weer dingen doen waar ik wel blij van word
Wie herkent dit? Tips tegen mijn depressieve neigingen?
.. mijn eigen vriendinnen zijn gelukkig heel leuk 
Overigens zijn het wel aardige mensen hoor 
.

Wat een reacties!
