Ik ben van mening dat een paardenmens vaak harder voor zichzelf is dan een niet-paardenmens (n-pm).
Even wat voorbeeldjes...
Je hebt griep, maar je gaat wèl zelf je paard verzorgen. Het n-pm kruipt zijn bed in en belt iemand om zijn hond uit te laten. (Ja, zelf meegemaakt!)
Je valt van je paard en kruipt er meteen weer op, ondanks de blauwe plekken die je al voelt opkomen. Een n-pm valt, gladheid door de sneeuw, en vraagt de dokter om een zalfje tegen blauwe plekken. (Ja, zelf meegemaakt want ik was chauffeur)
Een lomp paard gaat op je voet staan. Eerst gaat dat paard op stal, daarna zullen we misschien eens laten nakijken of er wat gebroken is. Of we doen dat pas na een jaar of twee
Collega had een auto-ongeluk, had een whip-lash en gekneusde ribben, maar reed twee dagen later wèl een jumping met een onstuimige 4-jarige.
Zijn paardenmensen echt harder voor zichzelf? Of maak ik alleen de bikkels mee?
En waarom zijn we dan zoveel harder?
Natuurlijk zijn er uitzonderingen aan beide kanten maar ik wil eigenlijk weten of jullie ook merken dat er een verschil is.


(7 jaar terug door stomme actie op school teen flink pijn gedaan , nu voel ik hem nog steeds wel eens pijn doen bij kou en als ik eraan zit. Staat recht dus ach)