Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-15 22:28

Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-15 22:28

En ik kom er niet aan uit of ik hulp moet zoeken of dat het te wijten is aan de leefomgeving/verwerking van gebeurtenissen.

Mijn dochter van 5jr is een lief en makkelijk kind, altijd al geweest.
Niet eenkennig, doet het heel goed op school, is misschien wat (over)gevoelig.

Toen zij 2jr was leerde ik m'n ex kennen, biologische vader is amper in beeld geweest.
Ik heb samengewoond met m'n ex, mijn dochter noemde hem papa.
Echter is de relatie over sinds een klein half jaar, begrijpelijk dat mijn dochter dat wat lastig vind, zeker omdat ze zich afvraagt wie haar echte papa dan is (ik ga haar niet vertellen dat papa haar niet wilt zien).
Onlangs is de vriend van m'n moeder overleden, mijn dochter zag hem als opa.
En nu is mijn moeder ook nog verhuisd, wel in de buurt gebleven. (woonde niet samen, staat los van het overlijden)
Daarnaast heb ik een groepje mensen die om de beurt op m'n dochter passen als ik moet werken (3x per week tot 21.30), maar mijn regels worden niet overal nageleefd, vooral bij familie...
Als ik daar iets van zeg, is familie beledigd en/of gekwetst.

Soms heeft mijn dochter verdriet, maar kan niet zeggen waarom.
Dit baart mij zorgen, psychische klachten zijn bekend in de familie.
Is dit puur verwerking van de gebeurtenissen, of moet ik alert zijn op psychische klachten (wat imo een beetje gevoed word door familie door regelmatig te zeggen "ik herken dit of dat zo van toen ik nog jong was")

**Geplaatst**: 03-01-15 22:29

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 03-01-15 22:29

Voor mij klinkt het alsof ze gewoon wat moeite heeft om alle veranderingen te verwerken, maar ik ken je kind niet en het is wat moeilijk oordelen van achter een scherm

Als je je zorgen maakt, kun je misschien eens een gesprekje aangaan met je huisarts?

**Geplaatst**: 03-01-15 22:31

Geplaatst: 03-01-15 22:31

Hoe vaak heeft ze die momenten? Hoe uit zich dat? En hoe lang? Sinds wanneer merk je aan haar dat ze verdrietiger is? Enkele vragen om de situatie wat concreter te maken, wellicht ook voor jezelf.

**Geplaatst**: 03-01-15 22:32

Geplaatst: 03-01-15 22:32

Wat merken ze op school? Het kan hechtingsproblematiek zijn, dit wordt al heel jong gevormd. Als je het niet vertrouwd zou ik het zeker goed in de gaten houden. Lastig, zeker als ze zo klein zijn en niet goed kunnen vertellen wat er dan precies is he? Goed dat je waakzaam bent!

**Geplaatst**: 03-01-15 22:32

Geplaatst: 03-01-15 22:32

Je hele openingspost is in mijn ogen al antwoord op je vraag. Ik heb het idee dat je dochter erg in de war is van al die onregelmatigheden en behoefte heeft aan meer structuur. Alle veranderingen zijn er verwarrend voor iemand van zo'n leeftijd.

**Geplaatst**: 03-01-15 22:35

Geplaatst: 03-01-15 22:35

Het zijn een hoop dingen om te verwerken voor een kind. "Papa" weg, opa weg, oma verhuisd en mama soms ook weg (ivm werk). Een kind kan dat niet plaatsen. Het ene kind komt hier makkelijker ov er heen dan een ander. .
ik zou het goed in de gaten houden en anders toch een Hulp instantie inschakelen. Er zijn veel cursussen voor jonge kinderen betreft (rouw) verwerking

**Geplaatst**: 03-01-15 22:35

Geplaatst: 03-01-15 22:35

Precies. Maar praat wel met je dochter. Leg haar uit wat er allemaal gaande is. Pak rustige momenten. Laat haar ook vragen stellen. Geef aan dat je het er vaker over gaat hebben. Dat alle vragen en verhalen dan ook gesteld en gezegd mogen worden.

Lieg niet, wees eerlijk. Maar wel tactisch uiteraard. 5 jarigen krijgen al veel mee.

**Geplaatst**: 03-01-15 22:36

Geplaatst: 03-01-15 22:36

Eens met Jolien87 & daarnaast, kinderen spiegelen en voelen zich snel schuldig. Hoe voel jij je? Krop je emoties op?
Praat eens met haar over wat er is gebeurd en vraag haar Hoe ze zich daarbij voelt. Geef aan dat jij er altijd voor haar bent om te kletsen als er iets is.

**Geplaatst**: 03-01-15 22:36

Geplaatst: 03-01-15 22:36

Het zekere voor het onzekere nemen en hulp zoeken.
Stel dat er iets is, dan kan je er beter zo vroeg mogelijk bij zijn.
Vooral als psychische problemen in de familie voorkomen.

**Geplaatst**: 03-01-15 22:38

Geplaatst: 03-01-15 22:38

Probeer eens of ze haar gevoelens wil tekenen. Kan soms enorm opluchten voor een kind en aan de hand van de tekening kunnen ze soms wel uitleggen wat ze getekend hebben. Zo krijg je via een omweg soms toch wat meer te horen.

Probeer verder zoveel mogelijk rust te krijgen voor de kleine meid.
Sterkte!

**Geplaatst**: 03-01-15 22:49

Re: Kleuter heeft soms onverklaarbaar verdriet

Geplaatst: 03-01-15 22:49

Onverklaarbaar verdriet zeg je, vervolgens riedel je een aantal ingrijpende gebeurtenissen op en als kers op de taart ben je bang voor psychische klachten.
Goh. Er zijn kinderen die om minder verdriet hebben. Lijkt me logisch dat een kleuter je niet precies kan uitleggen waarom, zo te zien weer je heel goed waar het verdriet vandaan komt en heeft je kind geen psych nodig, maar troost, erkenning en begrip.

**Geplaatst**: 03-01-15 22:49

Geplaatst: 03-01-15 22:49

Vragen hoe een kleuter zich voelt is vaak nog lastig. Op 5 jarige leeftijd weten ze emoties die in hun hoofdje omgaan nog niet altijd goed te benoemen. Beter is dan om samen met haar te tekenen. Een bekende manier die vaak met kinderen gedaan wordt om er achter te komen wat ze moeilijk vinden en wat ze wel fijn vinden is het tekenen van 3 huizen. Meestal wordt dit wel met iets oudere kinderen gedaan, maar mijn ervaring is dat sommige 5 jarigen ook heel goed in staat zijn om zichzelf op deze manier op papier uit te drukken. Het idee is dat je haar 3 huizen laat tekenen. Huis 1 is het huis met de leuke dingen. In dit huis kan ze alles tekenen wat ze leuk/fijn vindt bij jullie thuis (bijv. lekker eten, knuffels, speelgoed, mensen die langs komen etc.). Huis 2 is het huis van de zorgen. Hierin kan ze alles tekenen wat ze niet zo leuk vindt en waar ze verdrietig van wordt (bijv. mensen die er wel/niet zijn, regels, bij wijze van spreke het behang in haar kamer, alles mag). Huis 3 is het huis van de toekomst. Hoe zou zij graag willen dat het er thuis uit zou zien? Wat zou er wel zijn en wat zou er niet zijn?

Dit kan soms echt een eyeopener zijn. Meestal wordt deze 'oefening' met kinderen uitgevoerd door professionals, maar als ouder kan het je soms ook meer inzicht geven over hoe een kind alles meemaakt en beleeft. Dingen waar je zelf helemaal geen erg in hebt kunnen opeens verschijnen in één van de getekende huizen.

Je zou haar ook kunnen vragen: als er een fee langs zou komen met een toverstokje waarmee ze iets weg kan toveren, wat zou er dan weggetoverd worden? En wat als je met het toverstokje 3 wensen kon laten uitkomen, wat zou je dan wensen? Wat zou er dan veranderen?

Let er wel op dat je geen antwoorden voor haar in gaat vullen. In je openingspost noem je al heel wat gebeurtenissen en als ik het zo lees, denk je dat haar verdriet wellicht daar vandaan komt. Je sluit hierdoor wel een heleboel deuren als je alleen aan die dingen denkt. Wellicht zijn er ook andere gebeurtenissen die ervoor zorgen dat ze verdrietig is, maar waar je zelf geen erg in hebt.

Ik ben ook benieuwd of je het nog wat concreter kunt maken met de eerder genoemde vragen

Laatst bijgewerkt door Ingrid_92 op 03-01-15 22:52, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-15 22:52

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-15 22:52

Ik vermoed inderdaad dat het te maken heeft met structuur, maar nu we 2 weken vakantie hebben gehad en ze dus vrijwel continue bij mij is geweest, en dus mijn regels die gelden, kan ik niet zeggen dat het beter gaat dan enkele weken geleden.
Op school gaat t prima, ze heeft vriendinnetjes en doet goed mee met werkjes maken enz.

Nieuwjaarsdag is een goed voorbeeld: we waren op visite bij een van de oppassers, waren wat andere mensen en 2 kids van haar leeftijd waar ze lief mee speelde.
Buiten nog een sneeuwballen-gevecht gehad, maar blijft vervolgens alleen buiten en weigert naar binnen te komen.
Vervolgens roep ik haar bij me, en vraag waarom ze niet binnenkomt.
Ze had "iets" in haar hoofd en dat moest ze er eerst uit hebben, dat kon alleen buiten.
Wat dat "iets" was wilde ze niet vertellen, gaat vervolgens huilen en weigert me aan te kijken.
De oppas erbij gehaald, heeft meer ervaring dan ik+zorg-achtergrond, zij kreeg het zo voor elkaar haar te laten stoppen met huilen en vervolgens gaat
m'n dochter weer lief spelen.
Ook de oppas kon er niets van maken,maar is nuchterder dan ik en dacht dat het misschien wat jaloezie was omdat ze nu niet in het middelpunt stond.
Maar bij mij blijft het dan knagen, wat als ze idd erfelijk belast is met die psychische klachten enz enz.

Ik wil gewoon niet dat ze verdriet heeft, en dat ze alles tegen me durft te zeggen.
Een gesprekje met de huisarts is misschien wel zinvol.

Laatst bijgewerkt door different1 op 03-01-15 22:57, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-01-15 22:53

Geplaatst: 03-01-15 22:53

Heb je het weleens gevraagd aan haar?
Meeste 5 jarige kunnen het prima uitleggen.

En ja, je hele post is eigenlijk een antwoord op je vraag.
Geef het tijd, biedt haar zekerheid door te vertellen dat jij echt wel blijft.
En geef haar, op haar nivo, inzicht op jouw gevoel..

**Geplaatst**: 03-01-15 22:55

Geplaatst: 03-01-15 22:55

Oef.

Ik zou er zelf verdrietig van worden.
Meiske der vertrouwde omgeving valt weg en moet zich 3x in de week aanpassen aan de oppas.
Probeer het eens door haar ogen te zien. Praat er over.

Mijn 3, 5 jarige kan al wel goed uitleggen wat er is. Maar wij benoemen ook altijd onze emoties.

**Geplaatst**: 03-01-15 22:57

Geplaatst: 03-01-15 22:57

Er is denk ik NIETS MIS met je dochter!!!

Haar omstandigheden zijn simpelweg erg pittig.
Niet piekeren en prakkiseren over psychische problemen - doe zo goed mogelijk wat je te doen staat als moeder: steun geven, troosten en zo veel mogelijk duidelijkheid bieden te midden van alle veranderingen.

**Geplaatst**: 03-01-15 23:00

Geplaatst: 03-01-15 23:00

Al die veranderingen die in haar tot nu toe korte leventjes hebben plaatsgevonden kan ze niet in een paar weken verwerken. Verwacht dus niet dat dit met 2 á 3 weken vaste structuur opgelost is.

**Geplaatst**: 03-01-15 23:04

Geplaatst: 03-01-15 23:04

different1 schreef:
we waren op visite bij een van de oppassers, waren wat andere mensen en 2 kids van haar leeftijd waar ze lief mee speelde.
Buiten nog een sneeuwballen-gevecht gehad, maar blijft vervolgens alleen buiten en weigert naar binnen te komen.
Vervolgens roep ik haar bij me, en vraag waarom ze niet binnenkomt.
Ze had "iets" in haar hoofd en dat moest ze er eerst uit hebben, dat kon alleen buiten.
Wat dat "iets" was wilde ze niet vertellen, gaat vervolgens huilen en weigert me aan te kijken.
De oppas erbij gehaald, heeft meer ervaring dan ik+zorg-achtergrond, zij kreeg het zo voor elkaar haar te laten stoppen met huilen en vervolgens gaat
m'n dochter weer lief spelen.
Ook de oppas kon er niets van maken,maar is nuchterder dan ik en dacht dat het misschien wat jaloezie was omdat ze nu niet in het middelpunt stond.
Maar bij mij blijft het dan knagen, wat als ze idd erfelijk belast is met die psychische klachten enz enz.

Ik wil gewoon niet dat ze verdriet heeft, en dat ze alles tegen me durft te zeggen.
Een gesprekje met de huisarts is misschien wel zinvol.

Ik vind het wel een onthullend verhaal.
Ten eerste: heb jij haar uitgelegd waarom ze binnen "moest" komen? Soms is er iets belangrijks (we gaan weg, je wordt te koud) soms niet.
Dan zegt zij, dat er iets is dat voor haar belangrijk is - en dat wordt min of meer genegeerd door jou.
Ik begrijp haar opmerking eerlijk gezegd als 'ik heb mijn rust nodig, ik wil buiten blijven'.
(Ik denk wel dat je ergens voelde dat het belangrijk was, je haalt er ""iemand die het beter moet weten"" bij en het eindigt met een dochter in tranen.)
Waar jaloezie en niet in het middelpunt staan vandaan komen ontgaat mij. (Ze was lekker buiten aan het spelen - het beste voor een kind!!!)
....en dan ga jij je zorgen maken over je eigen ideeën (oh, help- ze is psychisch belast!).

Een stevige cursus "hoe neem ik mezelf serieus" doet wellicht wonderen - of de Gordoncursus 'luisteren naar kinderen'.

Laatst bijgewerkt door Janneke2 op 03-01-15 23:08, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-15 23:07

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-15 23:07

Dat van die huizen tekenen vind ik een hele goede, dank je wel, ga ik zeker mee aan de slag.

Ik noem idd een hoop op, begrijp heus dat een kind daarvan in de knoop kan raken, maar het verbaasd me dat ze juist vaak zo goed haar gevoelens kan verwoorden maar tijdens die huilbuien juist niets weet.

De buien wisselen, nu toevallig 2x in 3 dagen maar het gaat ook weleens 2 weken goed.
Ik ben juist bang dat ik iets over het hoofd zie, ik geloof niet dat ze psychisch iets mankeert maar ja, als het regelmatig aangehaald word ga je wel twijfelen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-15 23:10

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-15 23:10

Ik heb haar gevraagd waarom ze buiten wilde blijven, want het was koud en ik vond haar zo "verloren" aangezien de rest wel binnen was.
De oppas die ik erbij haalde is een vertrouwd persoon vanaf haar geboorte, ze voelt zich veilig bij die mensen.
Ik kwam er niet uit, wilde haar helpen maar ze ging alleen maar harder huilen...
Overigens heeft ze eerder weleens een huilbui gehad waarbij ik er niet achter kwam wat eraan scheelde, ze was toen een stuk jonger en weet t aan d'r leeftijd destijds dat ze het niet uit kon leggen.

Laatst bijgewerkt door different1 op 03-01-15 23:17, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-01-15 23:17

Geplaatst: 03-01-15 23:17

Mij verbaast het totaal niet, dat ze tijdens huilbuien niets kan vertellen.
Belangrijke regel: respecteer dat!!
Op mijn 54ste word ik ook kregel als ik huil en iemand vooral een verhaal met kop en staart van mij wil!
(Snapt iemand dan niet dat ik emotioneel ben en dat enige steun welkom zou zijn....?)

Wellicht huilt ze, juist omdat er een conflict gaande is (misschien wilde ze iets, dat van de oppas wel mocht en van jou niet - zo'n soort conflict) en was dat de reden dat ze liever buiten bleef.
Punt een: GUN haar die ruimte! (Tuurlijk controleren of er niets geks is, maar alleen buiten willen spelen is dat niet. )

**Geplaatst**: 03-01-15 23:22

Geplaatst: 03-01-15 23:22

different1 schreef:
Ik heb haar gevraagd waarom ze buiten wilde blijven, want het was koud en ik vond haar zo "verloren" aangezien de rest wel binnen was.
De oppas die ik erbij haalde is een vertrouwd persoon vanaf haar geboorte, ze voelt zich veilig bij die mensen.
Ik kwam er niet uit, wilde haar helpen maar ze ging alleen maar harder huilen...

Accoord - het was koud, maar als ze niet rilt of blauwe lippen heeft is dat jouw eigen ding.
En het is lief om aan haar te vragen of ze het in haar eentje naar haar zin heeft. (Jij vond haar verloren - zijzelf vond waarschijnlijk iets heel anders.)
En al is de oppas een vertrouwd persoon - er kan een bepaalde spanning zijn, je vertelde over regels die bij de een anders zijn dan bij de ander. (En dan kan "jullie samen" ingewikkeld zijn.)
En het is hartstikke lief dat je wilde helpen - maar ik denk dat ze het prima zelf kon.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-01-15 23:24

Geplaatst door de TopicStarter : 03-01-15 23:24

Ik troost haar op zo'n moment, neem haar op schoot en houd haar in m'n armen.
Als ze dan wat gekalmeert is, vraag ik waarom ze huilt...
Maar dan begint het huilen weer.
Ik wil haar helpen op zulke momenten, maar als ik niks weet wat er in haar koppie omgaat op zo'n moment, hoe kan ik haar dan helpen?

Ik ben zelf vrij gesloten, ik verwerk dingen vnl. in stilte .
Ik vertel haar elke dag dat ij van haar houd, en dat ze altijd alles tegen me kan zeggen.

Ik ga aan de slag met de huizen tekenen, ik denk dat me dat veel inzicht geeft.

**Geplaatst**: 03-01-15 23:27

Geplaatst: 03-01-15 23:27

different1 schreef:
ik geloof niet dat ze psychisch iets mankeert maar ja, als het regelmatig aangehaald word ga je wel twijfelen.

Eh - hoezo?
Wie ter wereld maakt jou aan het twijfelen?
Zijn er mensen die jou inwrijven dat ze iets zou mankeren....?

**Geplaatst**: 03-01-15 23:31

Geplaatst: 03-01-15 23:31

different1 schreef:
Ik wil haar helpen op zulke momenten, maar als ik niks weet wat er in haar koppie omgaat op zo'n moment, hoe kan ik haar dan helpen?

Niet meer eisen aan jezelf stellen dan strikt noodzakelijk! !
Je troost haar, informeert losjes wat er is, accepteert haar verdriet en je zegt dat ze bij jou terecht kan.

Me dunkt - dat IS helpen en niet zo'n klein beetje ook! !

Nomineer dit bericht ×