Ik ben vanmijzelf zeer perfectionistisch en schoon, leg dan ook hoge eisen aan mijzelf en mijn naaste. Klein voorbeeld is b.v al nagelak, wanneer er in een nagel een mini scheurtje lak zit MOET het er allemaal af, wanneer een haartje buiten mijn wenkbrauwen voel moet deze weg, maar ook mijn benen MOET ik dagelijks scheren anders kan ik niet slapen, ook MOET ik douchen voor ik in bed stap ( en als ik dan om 20.00 savonds nog gedoucht heb en om 22.00 naar bed ga moet ik nogmaals even snel eronder
). De punten ondervinden inprincipe andere geen last van en ik zelf ook niet is prima mee te leven.
Maar mijn opruim dwang gaat zo ver dat wanneer ik gekookt heb de afwas eerst helemaal weg moet zijn voor ik ga eten ( dus ook als ik met gezelschap ben van vrienden en of partner.) na het eten kan ik niet bord voor me laten staan en blijven zitten nee ik MOET direct schoonmaken anders kan ik niet rustig zitten.
Het kan zelfs zo erg zijn dat ik liever niks drink of eet puur om dit ritueel te vermijden want zelfs een lege kop op tafel moet weg.
Wanneer ik naar bed ga moet alles in de woonkamer netjes zijn, dekentje dat ik gebruikt heb op de bank weer netjes opgevouwen, kussen netjes recht op de bank etc etc.
Wanneer mijn partner later naar bed gaat ( en die is totaal niet zo die laat alles staan tot volgende dag) en ik word in nacht wakker ga ik gerust nog alles even recht trekken in de woonkamer en glazen wegzetten in keuken etc.
Dit is dus het deel met opruimen, het huis is altijd brandschoon en opgeruimd er zal nooit iets scheef staan of blijven liggen tot de volgende dag.
Met plannen is het eigenlijk precies het zelfde, wanneer ik weet dat ik iets nodig heb moet ik alles voor mijzelf uitwerken en opschrijven met deadlines anders dan blijf ik er over malen zelfs als ik het pas maanden later nodig heb kan ik al beginnen met plannen en liefst direct kopen.
Ook mijn dagindeling van volgende dag moet ik echt op rijtje zetten voor het slapen gaan anders kan ik er niet van slapen.
Nu merk ik dat niet veel mensen dit opvalt om mij heen, maar toch merk ik wel dat dit mij en mijn naaste onopgemerkt belemmert.
Maar hoe kom je hier nou van af?? Ik weet dat ik dit al zeer lang heb toen ik zeer actief was in de paardensport uitte zich dat daar in mijn zadelkamer en de paarden, maar nu ik daar minder actief in ben gaat het zich nu uitte in mijn dagelijkse leven, want moet er niet aan denken hoe dat in de toekomst met kinderen zal zijn.
Wie herkent zich en heeft goeie tips om hier mee te stoppen?