Geplaatst 
... Maar ik ben nu al niet meer te genieten. Gisteravond heb ik een uur zitten huilen, omdat ik vandaag een voorstelling heb, ik mijn dans aan het oefenen was en ik dit niet voor elkaar kreeg. Het is een sexy dans en ik voel me vies, bah, lelijk, opgeblazen en onzeker. Ik voel me helemaal niet sexy, dus dan lukt zo'n dans al helemaal niet meer. Ik was dus helemaal over de zeik. Ik belde dus een vriend van mij op. Die had me redelijk gerust gesteld. Die zou in de vroege ochtend langskomen om me te helpen. Het zou wel goed komen. Oké, opgelucht. Ik heb daarna nog wel zitten janken om de pizza die ik naar binnen heb gewerkt en die zo lekker was, totdat die op was en ik me een vies varken voelde (ow hormonen, heerlijk), maar voor de rest was het wel weer oké.
Deze morgen, door een samenloop van omstandigheden kwam hij maar niet... Maar die klootzak laat me dat ook niet even weten. Ik maar wachten. Dus om 11 uur bel ik hem op, waar hij blijft. Hij had goede redenen, maar hij had me niets laten weten, dus ik was flink kwaad. Zei hem dat hij niet meer op hoefde komen te dagen, want nu was het te kort tijd geworden, omdat ik naar school moest.
Ondertussen is het 1 uur.. Had ik eigenlijk klas, maar ben niet gegaan.. Want ik ben zo boos. Het is maar goed dat er niemand is, want ik heb het gevoel iemand aan te willen vliegen.. Het leek me dan ook niet slim om naar de les te gaan.
Ik heb het ondertussen wel met hem uitgepraat via de app. Hij heeft zijn excuses aangeboden. Zou niet weer gebeuren etc.. Dus dat is wel weer goed. Heb hem vergeven.
Maar ik kan de woede op dit moment niet opzij zetten. Ik zou vanmiddag naar hem toe gaan en dat wil ik ook, maar aan de andere kant.. Ik ben nog steeds zo kwaad. Dat gaat mis. Of het helpt. Dat weet ik niet.
Via de app uitpraten geeft me niet genoeg voldoening
Ik wil gewoon even razen en schreeuwen tegen hem.. Lekker irrationeel. Lekker typisch vrouw. Boos zijn om het boos zijn. En aan de andere kant wil ik in een hoekje kruipen en huilen. Ik kom er gewoon even niet uit. Ben één emotionele bende vandaag.. En ik word echt gek. Ik moet telkens huilen en ik zit daarnaast telkens in mijn knuffel te knijpen omdat ik die wil vermoorden.
En dan heb ik vanavond ook nog een voorstelling en ik begin alweer te janken als ik daaraan denk. Ik wil vandaag helemaal niets.
Maar ik moet wel.
Echt hé, ik snap niets van mezelf vandaag. Ik heb normaal hier helemaal geen last van. Misschien soms iets prikkelbaarder, maar niet dit. Mijn hemel, dit zou je elke maand maar hebben. Dat ga je toch dood van ellende.
. Daarin is helemaal niets veranderd. Ik heb ook geen ander voorbehoedsmiddel met hormonen zoals een spiraaltje, pleister etc. Dus daar ligt het niet aan. Ook geen medicijnen die invloed zouden kunnen hebben.
"
Kan niks hebben, om de kleinste dingen een jankbui, vriendlief noemt me dan ook altijd liefkozend 'mormoontje' 
De ene keer is het erger dan de andere, maar weet 't (althans, poging tot) altijd redelijk te verbergen 
het 
. Extreem voorbeeld lol