Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-11-14 16:06

Ik ben een aansteller

Geplaatst door de TopicStarter : 28-11-14 16:06

Ik ben een aansteller. Dat ik wat ik van mezelf vind en wat ik ook te horen krijg. Ik ben enorm onzeker van mezelf. Vind mezelf lelijk, heb geen borsten, vind geen kleding meer wat ik leuk vind. Ben niet goed genoeg voor anderen en niet interessant. Ben niet sociaal. Ben nergens goed in.
Dat is wat ik van mezelf vind. Is dat reëel? Vast niet. Helaas is dat wel hoe mijn hoofd over mezelf denkt.

En nu zit ik weer in een flinke dip. En weet niet hoe ik eruit kom. Heb al verschillende malen bij maatschappelijk werk/psycholoog gelopen en ja, ze kunnen me uit een dip krijgen. Maar dat zelfbeeld..
Dat blijft.. Ligt altijd op de loer. Alsof ik een mannetje in mijn hoofd heb dat me altijd neer moet halen.
Als ik een compliment krijg zeg ik wel braaf dankjewel, maar in mijn hoofd gooi ik gelijk alle tegenargumenten er tegen aan.

Mijn vriend heeft me dus de status 'aansteller' gegeven en ik kan het hem ook niet kwalijk nemen. Dat ben ik ook. Dus nu doe ik alsof. Alsof er niets is. Alsof ik me prima voel. Zoals ik altijd heb gedaan.
Misschien als ik maar hard genoeg tegen de buitenwereld en mezelf lieg dat ik er uiteindelijk ooit in ga geloven.

Wat wil ik met dit topic bereiken? Ik weet het niet. Te horen dat ik inderdaad een aansteller ben? Horen dat ik wel goed genoeg ben? Zou niet weten waarom. Tips krijgen?
Denk vooral het even van me af schrijven.

**Geplaatst**: 28-11-14 16:11

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst: 28-11-14 16:11

In tegenstelling wat de meeste mensen denken, is het heel moeilijk een gedachtegang zomaar te veranderen.Het is niet zo dat als twee mensen zeggen dat je geweldig bent, je dat zelf ook gaat denken. Als jij een schilderij lelijk vind, en drie mensen zeggen dat ze het wel mooi vinden, verandert dat niet jouw mening over het schilderij.

Ik denk dus niet dat je je aanstelt, maar wel dat je moet gaan werken aan je zelfbeeld. Als jij lekker in je vel zit, ga je dat ook uitstralen.

Ik kan me voorstellen dat je het hier moeilijk mee hebt. Succes ermee!!

**Geplaatst**: 28-11-14 16:15

Geplaatst: 28-11-14 16:15

Ik heb een hele lange tijd in precies dezelfde sleur gezeten...

Ik heb een vriendin gehad, die na de eerste klas opeens een andere vriendin had. Ik heb mij een hele tijd met hun mee willen lopen. Toen kwamen de gedachtes: Je bent niet goed genoeg, je bent vriendloos, je ziet er niet uit... Momenteel heb ik ze helemaal niet meer, ik heb andere vriendinnen gezocht, waar ik gewoon mijzelf kan zijn!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-11-14 16:18

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst door de TopicStarter : 28-11-14 16:18

Ik heb een goede vriendin, daar houdt het bij op.
Ik weet dat ik moet werken aan mijn zelfbeeld en ik wil het ook.
Ik probeer het al heel lang, maar ik krijg er geen verandering in.

**Geplaatst**: 28-11-14 16:23

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst: 28-11-14 16:23

Ik ga dit heel even volgen, ik zit met precies hetzelfde als de TS!

Ik hoor van alle kanten dat ik zoveel talent heb,(te) lief en geweldig ben, maar ergens kan ik het gewoon niet van ze aan nemen. Er zit ook continue iets in mijn hoofd wat mij naar beneden haalt en me weer in die dip trekt.
Ik zit nu ook op hetzelfde punt, dat mezelf maar beter voor ga doen als dat ik werkelijk ben, vooral ook omdat ik erg bang ben om andere met mijn gezeur en gezeik pijn te doen en hun ermee kwijt te raken.

Ik wens je er iig heel veel sterkte mee TS, ik weet precies hoe rot het kan zijn!

**Geplaatst**: 28-11-14 16:26

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst: 28-11-14 16:26

Yellowbird ik heb even in je profiel zitten kijken maar je hebt echt niets om onzeker over te zijn hoor.
Goed figuur en ja kleine borsten maar ach kunnen ze niet gaan hangen ook

Een aansteller wil ik je niet noemen.
Jij denkt zo en dan is het moeilijk om daaruit te komen en je denken te veranderen.

Complimenten, bevestigingen ed gaan niet werken je moet eerst zelf gaan geloven.

sterkte ermee

**Geplaatst**: 28-11-14 16:28

Geplaatst: 28-11-14 16:28

En dan kijk ik in je profiel, en dan denk ik LEUK MEISJE!
Maar ook ik weet dat het heel moeilijk is om je zelfbeeld te veranderen.
Zelf kan ik ook heel erg onzeker zijn, sinds ik mijn huidige vriend heb is het wel beter geworden.

Ik weet helaas niet zo goed wat voor advies ik je moet geven.
Je bent alleen nooit te min voor iemand anders, diegene is het dan niet waard!

**Geplaatst**: 28-11-14 16:29

Geplaatst: 28-11-14 16:29

Ik herken hier veel in van mezelf.. Negatief zelfbeeld en eigenlijk alle complimentjes niet 'echt' in je opnemen.. Ik ben zelf ook heel onzeker en altijd denken waarom anderen mij als vriendin zouden willen... Het doet me eigenlijk wel goed dat ik zie dat het er meer zijn ook al gun ik zoiets niemand!
En ik vind je zeker geen aansteller, je moet zekerder van jezelf gaan worden en dan word het steeds een beetje beter maar ik kan dat nu wel zo zeggen maar ik weet hoe lastig het is..

**Geplaatst**: 28-11-14 16:30

Geplaatst: 28-11-14 16:30

Je bent geen aansteller!
Iemand die jou een aansteller noemt neemt niet de moeite om zich af te vragen wat jou zo onzeker maakt.
Je bent gaan geloven dat je het niet waard bent om leuk gevonden te worden.
Jij geloofd dat je minder bent dan de ander en niet zomaar een klein beetje maar een heleboel.

Ik kan je wel vertellen dat je geen aansteller bent en dat je juist waardevol bent maar dat ga je inderdaad gelijk ontkrachtigen.
Dat komt omdat jij er zo van overtuigd bent geraakt dat je voor de wereld zeg maar niet deugd.
Je hebt een negatief zelfbeeld en je voelt je minderwaardig aan de ander.
Dat komt ergens vandaan en is ooit gestart op een bepaald moment in je leven.

Toch ben ik er van overtuigd dat je hier van af kan komen.
Het is niet gemakkelijk maar onmogelijk is het zeker niet.

Sterkte.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-11-14 16:41

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst door de TopicStarter : 28-11-14 16:41

Hoe moet je dan in jezelf geloven? Hoe moet je zekerder van jezelf worden?
Hoe doe je dat als je alleen maar negatief over jezelf kan denken?
Als ik van de psycholoog mezelf een compliment moest geven lukte dat al niet. Ofwel vol van sarcasme.
Als ik tegen mezelf zeg, je mag er zijn, voel ik alleen maar walging.
Hoe moet ik dan in mezelf geloven?

**Geplaatst**: 28-11-14 16:45

Geplaatst: 28-11-14 16:45

Ik heb precies hetzelfde gehad en bij de juiste hulp en therapie heb ik het nu helemaal onder controle! Al ben ik aangekomen door bepaalde medicijnen (zeg zo'n 22 kilo) en een heleboel kleding in mijn kast niet meer past. Ben ik nog steeds tevreden over mezelf! Medicijnen aan het afbouwen en de kilo's zullen ook vanzelf wel weer verdwijnen!

Ik heb heel veel baat gehad bij een bepaald soort hulp, ik weet niet of jij de methode ook wil weten want ik wil vooral niks opdringen! Maar laat niemand je vertellen dat je je aanstelt. Zo wordt het namelijk helemaal nooit beter. Je hebt begrip nodig van de mensen om je heen. En je hoort geen etiket op je hoofd geplakt te krijgen. Werkt heel erg averechts!

**Geplaatst**: 28-11-14 17:22

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst: 28-11-14 17:22

Probeer eens 1 ding van jezelf te noemen waar je wel tevreden over bent. Hoeft niks groots te zijn, al is net mssr de nagel van je linker kleine teentje. Er is vast wel iets heel kleins aan jezelf waar je niet ontevreden over bent.
En ga dat nu eens koesteren.

**Geplaatst**: 28-11-14 17:33

Geplaatst: 28-11-14 17:33

Yellowbird schreef:
Ik ben een aansteller. Dat ik wat ik van mezelf vind en wat ik ook te horen krijg. Ik ben enorm onzeker van mezelf. Vind mezelf lelijk, heb geen borsten, vind geen kleding meer wat ik leuk vind. Ben niet goed genoeg voor anderen en niet interessant. Ben niet sociaal. Ben nergens goed in.
Dat is wat ik van mezelf vind. Is dat reëel? Vast niet. Helaas is dat wel hoe mijn hoofd over mezelf denkt.

Gefeliciteerd, je bent een vrouw. Als een man in de spiegel kijkt en ziet dat zijn buik weer dikker is geworden denkt hij: 'maar ik heb wel een goeie kop'. Als een vrouw in de spiegel kijkt en ziet dat haar buik dikker is geworden denkt zij: 'en mijn haar zit ook al niet'.

Vrouwenhersenen hebben gelukkig ook voordelen. Ze zijn gezelliger dan mannenhersenen. Alleen krijg je die gezelligheid niet cadeau. Om onbekende redenen (mogelijk gaat het om een primair biologisch proces, als vrouwen allemaal weten hoe gezellig ze het kunnen hebben met zichzelf zou dat wel eens nadelig kunnen uitpakken voor de voortplanting) kost het wat tijd om te leren hoe leuk je zelf bent. Want dat vervelende aanstellersstemmetje wauwelt er de hele tijd doorheen. Met genoeg oefening kun je leren leven met dat stemmetje en dan krijg je daarnaast ruimte in je hoofd voor je leuke en gezellige ik. Dat is de ik die je vast ooit weleens gehoord hebt als je er over nadenkt, het is het stemmetje dat uit het niks ontzettend grappige opmerkingen kan maken, vooral op zeer ongepaste momenten. Het is de ik die spontaan prachtige beelden laat zien bij het horen van muziek, de ik die saaie momenten op kan vrolijken met absurde fantasieën, de ik die precies de juiste woorden weet te vinden om een verdrietige vriendin op te vrolijken en de ik die het je niet kwalijk neemt als je niet alles wat je probeert in één keer perfect doet omdat zelfs vrouwen dat niet kunnen.

Omdat vrouwenhersenen alles wat ze goed doen als vanzelfsprekend beschouwen en alles wat niet perfect gaat als kansloos falen, kan het een poosje duren voordat je het naar je zin krijgt in je eigen hoofd en lijf. Therapie kan helpen, ouder worden ook. Daarbij niet teveel rotzooi eten (maar af en toe juist wel, fijn met een doos chocola op de bank een domme film kijken), regelmatig bewegen, genoeg rusten en realistische doelen stellen. Niet beginnen bij goed genoeg voor anderen willen zijn, dat is een onrealistisch doel omdat nergens te vinden is wat dat dan is, goed genoeg. Begin eens bij een beetje beter voor jezelf zijn, want hoe kun je goed zijn voor een ander als je nog niet goed voor jezelf kunt zijn? Je zegt dat je niet interessant bent, maar wat maakt iemand interessant? Dat zit voor zover ik weet niet in grote borsten of fantastische kleding. Wel in bijvoorbeeld gevoel voor humor, kennis, ervaring en passies. Kennis en ervaring groeien je leven lang, helemaal vanzelf. Je kunt dat nog stimuleren door bijvoorbeeld te lezen en te reizen. Gratis bijkomend effect daarvan is dat je gevoel voor humor ontwikkelt en niet eerder ontdekte talenten laat opbloeien. Zo ben ik ooit op vakantie geweest met mijn ex. We hadden de reis al geboekt voordat het uit ging en een ticket naar Ghana gooi je niet zomaar weg, ik in elk geval niet. Op reis ging het nog wel, genoeg te beleven, maar op de terugweg had het vliegtuig vertraging en eindigden we in een koud en deprimerend hotel in Bulgarije omdat we de aansluiting naar Amsterdam hadden gemist. Een dag later ontdekte ik dat ik heel goed stennis kan trappen op een vliegveld, het vooruitzicht om nog een dag op die tweepersoonskamer vast te zitten maakte dat ik spontaan langs vliegveldpersoneel naar het directiekantoor durfde te stormen, waar ik dreigde met allerlei schadeclaims als ik de volgende morgen niet om 9:00 op mijn werk zou zijn. Nog dezelfde middag landden we op Schiphol. Ik was toen trouwens werkloos

.
Passies ontdek je per ongeluk, door dingen te doen. Passies kunnen blijvend zijn of tijdelijk en ze zitten in iedereen, ook in jou. Van passies word je blij, je aanstellersstemmetje hoor je niet meer als je met een passie bezig bent, daarvoor is dat stemmetje te klein. Natuurlijk komt het weer terug als je weer iets anders gaat doen, maar dat went. Wellicht ken je het met paardrijden, je bent fijn aan het rijden, probeert een nieuwe oefening, dat lukt aardig en je bent lekker bezig. Zodra je hebt afgezadeld en even rustig zit, komt dat stemmetje je goede humeur bederven. Zo goed ging die nieuwe oefening helemaal niet, eigenlijk was je paard niet voorwaarts genoeg, echt ontspannen liep hij ook niet en ga zo maar door. Gewoon laten kletsen, niet in discussie gaan en als het stemmetje klaar is met opsommen wat er allemaal niet goed heb je een goede reden om morgen weer te gaan rijden, want gelukkig zijn er nog dingen die beter kunnen. Als het allemaal al perfect zou zijn, zou het alleen maar minder kunnen worden en dan is de lol van het rijden er snel af. En dat geldt voor alles wat je doet.

**Geplaatst**: 28-11-14 17:39

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst: 28-11-14 17:39

Sprakeloos.

Maura, je roeping gevonden? Ik krijg in ieder geval kippenvel van je tekst.

**Geplaatst**: 28-11-14 17:44

Geplaatst: 28-11-14 17:44

Yellowbird ik kan alleen weergeven wat mijn manier is.
Ik voel mij zelf ook minderwaardig aan de ander.
Dat is een gedachte die ik ben gaan geloven al vanaf dat ik een kind was.
Gedachten als ik ben niets waard en ik deug niet zijn dagelijkse kost.
Toch heb ik mijn geloof in God.
En het helpt mij om te lezen hoe God over mij denkt.
Ik ben zelf ook altijd op zoek naar bevestiging van andere mensen, als ze dan een compliment geven kan dat geen voet aan de aarde krijgen bij mij.
Ik begin inmiddels te leren dat mensen mij nooit dat volmaakte gevoel kunnen geven maar God wel.
Maar goed ik geloof dan ook in God en volg naast dagbehandeling een pastoraal programma wat "Nieuw leven" heet.
Ik merk dat ik nu de laatste maand meer bewust ben geworden van patronen en heb de keuze gemaakt om deze te willen door breken.
Voor mij betekend dit dat ik tegen mijn angstgevoelens in ga en niet luister na mijn destructive gedachtes.
Het is niet gemakkelijk en ik ga soms diep maar ik heb wel al momenten dat er doorbraken hebben plaats gevonden.
Ik ga vooruit! En dat terwijl ik ben gediagnosticeerd met een sociale fobie en persoonlijkheidsstoornis.
Ik ben er dus van overtuigd dat jij van je negatieve zelfbeeld af kan komen.
Hoe dat er voor jou uit ziet weet ik niet.

**Geplaatst**: 28-11-14 19:46

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst: 28-11-14 19:46

Hoi Yellowbird,
Ten eerste: heel erg rot voor je!
Ten tweede: ik zou zeggen dat je zelfbeeld en 'self talk' op zich wel gedachten zijn - maar dat is niet de kern. (Anders proberen te denken is als het tegenzit: jezelf ontkennen - en als het meezit: jezelf onder controle moeten houden (beter dan niets maar verder ook geen pretje).
De kern is denk ik een gevoel en een onderdeel van je overlevingssysteem.
Denkbaar was het voor jou op *een* moment veiliger om te stellen 'ik ben een aansteller', of 'nee, wat ik voel dat is niet waar' of wat voor ontkenning of hoe het maar precies voor jou geweest is.
....en zo'n patroon kan op gegeven moment al je emoties gaan beïnvloeden, want "hoe jij het ziet, klopt toch nooit".

En anno 2014 heeft het zin om dit soort gevoelens annex overlevingsstrategieen aan te pakken met een techniek die 'krabt waar het jeukt', emdr kan dit, en gespecialiseerde kinesiologie en somatic experiencing. (Let wel: met name bij emdr geldt wel dat je eerst samen met de peut goede stabilisatie oefeningen moet inoefenen.)

**Geplaatst**: 28-11-14 19:54

Geplaatst: 28-11-14 19:54

Yellowbird schreef:
Hoe moet je dan in jezelf geloven? Hoe moet je zekerder van jezelf worden?
Hoe doe je dat als je alleen maar negatief over jezelf kan denken?
Als ik van de psycholoog mezelf een compliment moest geven lukte dat al niet. Ofwel vol van sarcasme.
Als ik tegen mezelf zeg, je mag er zijn, voel ik alleen maar walging.
Hoe moet ik dan in mezelf geloven?

Bah, wat een klungel van een psycholoog!
...in termen van 'het is een overlevingsstrategie' KUN je pas beginnen na te denken over iets positiefs over jezelf, als het voorwerk gedaan is. Als je je veilig voelt, om iets belangrijks te noemen. In elk geval voldoende vertrouwen in de peut. Voelen, dat je op therapie serieus wordt genomen en dat er echt aandacht is voor jou als mens en jouw problemen. Mogelijk ook als je snapt wat je ontloopt - maar dat hoeft niet per se. En mogelijk ook zaken als jezelf kunnen troosten, kalmeren en bemoedigen.

En jou een oefening voorschotelen waar je nog niet aan toe bent is ook niet erg bevorderlijk.

**Geplaatst**: 01-12-14 14:02

Geplaatst: 01-12-14 14:02

TS, misschien bedoelt je vriend het woord "aansteller" juist wel als compliment, heb je daar ook wel eens aan gedacht?

Even als voorbeeld, als ik tegen mijn man zou zeggen dat ik mezelf lelijk vind en hij zou zeggen: valt wel mee hoor, zou ik minder overtuigd zijn als wanneer hij zegt: joh, stel je niet aan. Oftewel, in het laatste geval vind hij het zo'n belachelijk idee dat hij er niet eens op in gaat.
Misschien dat je vriend dat ook bedoelt, dat hij niet kan begrijpen dat je zo'n negatief zelfbeeld hebt.
Dus nee, je bent geen aansteller, want je gebrek aan zelfvertrouwen is echt. Het is alleen absoluut niet nodig, heb ook in je profiel gekeken en zie een prachtige meid. +:)+

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-12-14 19:31

Geplaatst door de TopicStarter : 01-12-14 19:31

Dank jullie voor de lieve berichten. Ik heb vandaag de dokter gebeld voor een afspraak. Dit kan zo ook niet langer. Ik ben benieuwd waar ze me heen wil sturen. Heb tegen bepaalde dingen wel een afkeer, maar sta ook open voor andere dingen.
Ik ben blij dat degenen die ook hiermee zitten hulp hebben gevonden die helpt. Therapie of God. Als het maar helpt

Helaas is het niet bedoeld als compliment van mijn vriend. Laat ik zeggen dat hij twijfels heeft of hij nog wel verder wil met zo'n labiel mens.

Donderdag heb ik een afspraak bij de dokter. Maar eens afwachten dan..

**Geplaatst**: 01-12-14 19:48

Geplaatst: 01-12-14 19:48

Heel goed Yellowbird. Dit is een eerste stap van erkenning. Nu mag je gaan ontdekken wat deze stap jou verder gaat brengen. Heel veel succes.

Wel verdrietig dat je vriend er over denkt om een eind aan de relatie te maken.
Sterkte!

**Geplaatst**: 02-12-14 10:31

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst: 02-12-14 10:31

Wat goed dat je deze stap hebt gezet!

**Geplaatst**: 02-12-14 10:33

Geplaatst: 02-12-14 10:33

Yellowbird schreef:
Ik ben een aansteller. Dat ik wat ik van mezelf vind en wat ik ook te horen krijg. Ik ben enorm onzeker van mezelf. Vind mezelf lelijk, heb geen borsten, vind geen kleding meer wat ik leuk vind. Ben niet goed genoeg voor anderen en niet interessant. Ben niet sociaal. Ben nergens goed in.
Dat is wat ik van mezelf vind. Is dat reëel? Vast niet. Helaas is dat wel hoe mijn hoofd over mezelf denkt.

En nu zit ik weer in een flinke dip. En weet niet hoe ik eruit kom. Heb al verschillende malen bij maatschappelijk werk/psycholoog gelopen en ja, ze kunnen me uit een dip krijgen. Maar dat zelfbeeld..
Dat blijft.. Ligt altijd op de loer. Alsof ik een mannetje in mijn hoofd heb dat me altijd neer moet halen.
Als ik een compliment krijg zeg ik wel braaf dankjewel, maar in mijn hoofd gooi ik gelijk alle tegenargumenten er tegen aan.

Mijn vriend heeft me dus de status 'aansteller' gegeven en ik kan het hem ook niet kwalijk nemen. Dat ben ik ook. Dus nu doe ik alsof. Alsof er niets is. Alsof ik me prima voel. Zoals ik altijd heb gedaan.
Misschien als ik maar hard genoeg tegen de buitenwereld en mezelf lieg dat ik er uiteindelijk ooit in ga geloven.

Wat wil ik met dit topic bereiken? Ik weet het niet. Te horen dat ik inderdaad een aansteller ben? Horen dat ik wel goed genoeg ben? Zou niet weten waarom. Tips krijgen?
Denk vooral het even van me af schrijven.

Wat zijn je positieve kanten?

Wat vind je vriend jouw pluspunten? Hoe zou jouw moeder je omschrijven?

Aansteller? Nah vind ik niet, het is je eigen gevoel.

**Geplaatst**: 02-12-14 10:34

Geplaatst: 02-12-14 10:34

Een vriend die je een aansteller noemt omdat jij niet goed in je vel zit zou eigenlijk een rotschop onder zijn kont moeten krijgen. Als hij het af trapt nu dan ben je hem beter kwijt dan rijk meid.
Heel goed dat je naar de dokter gaat en hulp zoekt! +:)+

Ik hoop dat je snel wat positiever kan zijn over jezelf want volgens mij heb je veel om trots op te zijn (je ziet in dat iets niet goed gaat en je dóet er wat aan. Dat doen er niet zo heel veel je na.)
Ik vind het erg jammer dat jouw vriend je niet steunt.

**Geplaatst**: 02-12-14 10:40

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst: 02-12-14 10:40

Succes bij de afspraak donderdag!

Heb je een 'dubbele afspraak' (=20 minuten ipv 10) gemaakt...?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-12-14 14:19

Re: Ik ben een aansteller

Geplaatst door de TopicStarter : 02-12-14 14:19

Ik heb inderdaad een dubbele afspraak gevraagd. Nu is het niet de eerste keer dat ik hiervoor naar de dokter ga, dus spannend vind ik het niet meer.
Ik wil alleen niet naar maatschappelijk werk, dat is niet voldoende. Wil minimaal naar een goede psycholoog. Wil niet volgend jaar alweer terug moeten gaan omdat ik weer terug val. Wil de oorzaak aanpakken, niet de symptomen. Want dat is tot nu toe iedere keer het geval geweest.

Hoe iemand anders mij omschrijft doet er totaal niet toe. Ik weet hoe anderen me omschrijven. Alleen komt de boodschap niet door. Dat is nu juist het probleem. Vraag me echter niet mezelf te omschrijven.
Op het moment dat ik dat doe, helemaal naar mijn gevoel, zal men schrikken.

Nomineer dit bericht ×