Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-14 06:41

Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-14 06:41

Oftewel, eigenlijk gaat het helemaal niet goed.

Ik wist geen andere titel te bedenken voor dit topic. Alvast dankjewel voor het lezen, want het gaat denk ik een warrig verhaal worden.

Het begon toen ik mij vrijwillig aanmeldde bij een maatschappelijk werk instantie. Ik liep met bepaalde dingen in mijn hoofd, waar ik graag over wilde praten iemand.
Praten over mijn relatie, de band met mijn ouders en stress, omdat ik mij goed druk kan maken om niets.

Ik wil hier niet teveel uitwijden over bepaalde dingen.

De gesprekken waren wel fijn, mijn maatschappelijk werkster was iemand waar ik soms makkelijk mee kon praten, wat ik al knap vind van mijzelf, omdat ik geen makkelijke prater ben. Ik heb ook afspraken gehad, waarbij er bijna niets werd gezegd, bang dat ik in tranen uit zou barsten, als ik begon met praten.

2 september zou mijn volgende afspraak zijn. Helaas is er die dag gebeurd, wat iedereens nachtmerrie is.
Mijn vader is die dag onverwachts overleden aan een acute hartstilstand, hij was alleen thuis en mijn moeder heeft hem gevonden in de tuin, toen ze terugkwam van haar werk.

Ik werd gebeld, ik moest naar huis komen, want papa werd opgehaald met de ambulance, hij had last van zijn borstkast (dit werd gezegd door mijn vriend, hij was bang dat ik alleen terug moest rijden van het werk naar huis ). Ik was overstuur, wilde zo snel mogelijk naar huis, maar bedacht mij dat ik beter naar het ziekenhuis kon rijden die dichterbij mijn werk was (in Zwolle worden de meeste hartpatienten behandeld). Ik belde een paar minuten later terug, om te zeggen dat ik beter naar Zwolle kon rijden. Toen moest mijn vriend vertellen wat er echt aan de hand was en kreeg dan ook te horen dat mijn vader was overleden.

Ik was in shock, had het totaal niet aan zien komen en gilde en schreeuwde door de telefoon, maar het enigste wat mijn vriend kon zeggen, is dat het te laat was.
Ik ben door 2 collega's naar huis gebracht, niet wetende dat mijn vader 'gewoon' in de achtertuin lag (ik dacht dat hij onderweg in de ambulance was overleden). Ik heb een vriendin gesmst, omdat ik dacht dat mijn moeder en vriend alleen waren, maar toen ik aankwam, stonden er heel veel mensen voor de deur. Ik ben de auto uit gesprongen en naar binnen gerend en werd bij de tussendeur tegengehouden door mijn vriend, die huilde en vertelde dat ik niet naar de achtertuin moest gaan, want papa lag daar nog.
Ik werd boos, begon te schreeuwen en van mij af te slaan en ben naar de achtertuin gerend. En daar lag hij, mijn lieve papa. In elkaar gezakt, toen hij bezig was met zijn vogelvoliere.

De dagen erna, zoals de crematie en de condoleance zijn in een waas voorbij gevlogen. Ik heb papa zelf aangekleed en heb een tekst voor gelezen op de crematie. In de dagen, nadat alles voorbij was, kon ik het gevoel wel handelen en kon ik er makkelijk over praten, maar het lijkt wel of het steeds zwaarder word.

Ik heb weer een gesprek gehad met de maatschappelijk werker en na het gesprek vertelde ze mij dat ze mij niet verder kan helpen en dat ik professionele hulp moet gaan zoeken, via de huisarts. Ik heb volgende week woensdag een gesprek bij de huisarts en dan hoor ik verder wat er gebeurd.

Waarom ik dit allemaal vertel? Ik heb de behoefte om dit van mij af te schrijven. Ik ben kapot, moe en heb nergens geen trek meer in. Mijn relatie interesseert mij niet, mijn werk interesseert mij niet en eigenlijk alles om mij heen interesseert mij niet. Ik kan bijna de kracht niet meer vinden om op te staan voor het werk en dit heb ik ook aangegeven. Ik ben gewoon moe en op.

Bedankt voor het lezen.

**Geplaatst**: 22-10-14 06:44

Re: Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst: 22-10-14 06:44

Jeetje meid, wat een verhaal! Ik kan me voorstellen dat je even van je af wilde schrijven. Dat helpt soms ook wat bij de verwerking. Het is nog maar zo kort geleden en dat klap komt vaak pas later.
Heel veel sterkte. Neem de tijd voor jezelf en luister goed naar je gevoel. Alleen jij weet het beste wat je nu nodig hebt.

**Geplaatst**: 22-10-14 06:49

Geplaatst: 22-10-14 06:49

Wat vreselijk voor je.
Weet niet wat ik zeggen kan.
Ik denk dat je al doet wat je doen kan.
Zulke gebeurtenissen hebben tijd nodig en dit is nog maar nét gebeurd.
Heel erg veel sterkte.

**Geplaatst**: 22-10-14 06:57

Geplaatst: 22-10-14 06:57

Goed dat je dit van je afschrijft!

Het is ook niet niks wat je hebt mee gemaakt. Ik denk ook dat er wel meer is aangezien je al met iemand aan het praten was voor je vader overleed. Goed dat je naar de huisarts gaat! Het gaat echt wel goed komen met jou! Je weet zelf al dat je hulp nodig hebt en dat is al het belangrijkste begin!

**Geplaatst**: 22-10-14 06:58

Geplaatst: 22-10-14 06:58

Gecondoleerd met het verlies van jouw vader.
Wat een emotionele rouwperiode.
Gun jezelf tijd om te rouwen.

**Geplaatst**: 22-10-14 07:01

Geplaatst: 22-10-14 07:01

Lieve Scharoontje,

Wat verschrikkelijk! Ik kan me goed voorstellen dat je het van je af wilt schrijven en zoals je je nu voelt is helemaal niet vreemd. Het is nog maar zo kort geleden. Dat gevoel zal nog wel een tijdje blijven, het verwerken moet nog beginnen. Neem je tijd, zoek steun bij de mensen om je heen en professionele hulp kan heel prettig zijn. Heel veel sterkte!!!

**Geplaatst**: 22-10-14 07:02

Geplaatst: 22-10-14 07:02

Goed dat je het opschrijft. Heel heftig verhaal wat je in deze korte tijd hebt meegemaakt. Heel veel sterkte!!

**Geplaatst**: 22-10-14 07:06

Re: Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst: 22-10-14 07:06

Een dikke knuffel voor jou, wat enorm heftig!

**Geplaatst**: 22-10-14 07:10

Geplaatst: 22-10-14 07:10

Ik wil je heel veel sterkte wensen bij het verwerken van het verlies van je vader en het doorlopen van dit rouwproces. Mocht je hulp willen, verdiep je eens in de boeken en lezingen van Prof. Dr. Manu Keirse.

http://www.bol.com/nl/c/boeken/manu-kei ... index.html

http://www.wilmavanopstal.nl/aanbevolen ... eirse.html

en bovenstaande tekst tijdens de lezing op 12-11-2013 in Soest.

http://www.youtube.com/watch?v=B_Md1l72nsI

**Geplaatst**: 22-10-14 07:57

Geplaatst: 22-10-14 07:57

Poeh, dat is inderdaad een grote nachtmerrie.. Gecondoleerd. Y;(

Ik weet niet hoe je daar mee om moet gaan. Dat zal voor iedereen weer anders zijn en elke manier van rouw en verdriet is uiteraard toegestaan. Hopelijk helpt het schrijven je een beetje... :(:)

**Geplaatst**: 22-10-14 07:58

Re: Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst: 22-10-14 07:58

Wat heftig!
Een dikke virtuele knuffel van mij :(:)

**Geplaatst**: 22-10-14 08:15

Geplaatst: 22-10-14 08:15

De titel vond ik heel aansprekend omdat ik dit altijd zelf zeg...
En dan denk ik erachteraan: Dat moet je niet vragen als je niet echt geinteresseerd bent in het antwoord....

Wat een verhaal. Heel veel sterkte en ik denk dat je er goed aan doet om hulp te zoeken. Een maatschappelijk werkster is geen psychologe en ik denk dat je daar beter af bent om alles te kunnen verwerken.
Dikke knuf!

**Geplaatst**: 22-10-14 08:21

Geplaatst: 22-10-14 08:21

Allereerst gecondoleerd!! Wat verschrikkelijk om zo jong je vader te verliezen en hem dan ook nog eens zo in de tuin aan te moeten treffen -O-

Dat je je op het moment zo voelt als dat je doet, is uiteraard heel goed voor te stellen!! Probeer alleen wel om niet op deze manier je vriend van je af te stoten, terwijl je hem juist nu zo ontzettend hard nodig hebt!!
Heel goed dat je professionele hulp zoekt! Hoop van harte dat je iemand treft waarmee je een klik hebt en dat je daar goed je verhaal kwijt kunt!
Heel erg veel sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-14 08:32

Re: Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-14 08:32

Ik probeer ook om niet bewust alles op mijn vriend af te reageren, maar onbewust gebeurt dat heel vaak.. heb ook contact gehad met mijn werk toenstraks ( zij weten van de situatie af en heb ook een gesprek gehad vorige week ) en het leek hun verstandig dat ik moest vragen bij de huisarts of het gesprek eerder kon plaatsvinden. Ik heb niet eens de puf om s'ochtends op te staan en mij klaar te maken voor het werk. Ben ik eenmaal daar, ben ik er totaal niet bij met m'n gedachten en ben ik erg stil, dit tot ergernis bij sommige collega's. Snap best dat ze het niet 'leuk' vinden dat ik zo veranderd ben, maar vind wel dat ze een beetje begrip voor de situatie moeten hebben.
Heb s' nachts ook vaak nachtmerries dat ik eerder thuiskwam en m'n vader voor m'n neus in elkaar zie zakken, hem probeer te reanimeren, maar dat het niet lukt. Of soms dat het wel lukt en dat hij gewoon weer bij ons is.. Elke keer spookt dat hele scenario door m'n hoofd.

**Geplaatst**: 22-10-14 08:34

Re: Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst: 22-10-14 08:34

Je werkgever en alle mensen die er werken zouden zich ook eens kunnen verdiepen in wat rouwarbeid is. Juist je omgeving en hoe mensen daarop reageren is zo ontzettend belangrijk!

**Geplaatst**: 22-10-14 08:46

Geplaatst: 22-10-14 08:46

sharoontje schreef:
Ik probeer ook om niet bewust alles op mijn vriend af te reageren, maar onbewust gebeurt dat heel vaak.. heb ook contact gehad met mijn werk toenstraks ( zij weten van de situatie af en heb ook een gesprek gehad vorige week ) en het leek hun verstandig dat ik moest vragen bij de huisarts of het gesprek eerder kon plaatsvinden. Ik heb niet eens de puf om s'ochtends op te staan en mij klaar te maken voor het werk. Ben ik eenmaal daar, ben ik er totaal niet bij met m'n gedachten en ben ik erg stil, dit tot ergernis bij sommige collega's. Snap best dat ze het niet 'leuk' vinden dat ik zo veranderd ben, maar vind wel dat ze een beetje begrip voor de situatie moeten hebben.

Je collega's moeten een beetje begrip opbrengen voor jou situatie, vind ik persoonlijk. Zo te horen zit je er helemaal door heen. Ik hoop dat je er met hulp weer een beetje boven op komt en dat je je eigen ik weer een beetje terug vindt. Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 22-10-14 08:47

Geplaatst: 22-10-14 08:47

sharoontje schreef:
Ik probeer ook om niet bewust alles op mijn vriend af te reageren, maar onbewust gebeurt dat heel vaak.. heb ook contact gehad met mijn werk toenstraks ( zij weten van de situatie af en heb ook een gesprek gehad vorige week ) en het leek hun verstandig dat ik moest vragen bij de huisarts of het gesprek eerder kon plaatsvinden. Ik heb niet eens de puf om s'ochtends op te staan en mij klaar te maken voor het werk. Ben ik eenmaal daar, ben ik er totaal niet bij met m'n gedachten en ben ik erg stil, dit tot ergernis bij sommige collega's. Snap best dat ze het niet 'leuk' vinden dat ik zo veranderd ben, maar vind wel dat ze een beetje begrip voor de situatie moeten hebben.
Heb s' nachts ook vaak nachtmerries dat ik eerder thuiskwam en m'n vader voor m'n neus in elkaar zie zakken, hem probeer te reanimeren, maar dat het niet lukt. Of soms dat het wel lukt en dat hij gewoon weer bij ons is.. Elke keer spookt dat hele scenario door m'n hoofd.

is niet zon gek idee om eerder naar je huisarts te gaan toch. Hoe eerder je geholpen word hoe beter.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-14 08:50

Re: Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-14 08:50

Nee precies dat wil ik zelf ook. Ik voel gewoon dat het klaar is, dat ik op ben en ik kan gewoon niet meer. Ik vind het zo moeilijk, vooral omdat het onverwacht is en we geen afscheid hebben kunnen nemen.

**Geplaatst**: 22-10-14 09:02

Re: Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst: 22-10-14 09:02

Lieve TS,

Allereerst, gecondoleerd met dit vreselijke verlies.

Ten tweede, goed dat je dit van je af schrijft. Belangrijk in dit rouwproces is dat je blijft praten. Eerlijk zijn naar je werk, naar je collega's, naar je vriend. Schreeuwen, slaan, gillen, vloeken, huilen, het hoort er allemaal bij. Maar vergeet niet dat je ook moet praten. Als jij tegen je omgeving niet eerlijk bent over hoe jij je voelt, kunnen zij niks voor je doen.

Ten derde, meestal zijn er op het werk wel dingen te regelen, zodat je bijvoorbeeld een week niet gaat werken, of alleen halve dagen. Jij zit er duidelijk doorheen. Luister daarnaar. Als je daar nu niet naar luistert, gaat het straks nog verder bergafwaarts. Praat met leidinggevenden en collega's en vraag naar mogelijkheden. Jij bent nu duidelijk (tijdelijk) niet in staat te werken op de manier die je nu doet.

Heel veel sterkte de komende tijd. Mijn PB staat altijd voor je open, mocht je daar behoefte aan hebben :(:)

**Geplaatst**: 22-10-14 09:05

Geplaatst: 22-10-14 09:05

Een neef en nicht van m'n vriend hadden dat net zo! Hun vader was 50 toen hij geheel onverwachts op zijn werk na een hartinfarct overleed.
Het enige kleine stukje troost dat zij hebben, is dat hij niet heeft hoeven lijden zoals mensen met bijvoorbeeld een ziekte als kanker. Voor hem was het geheel pijnloos in een klap over.
Het is gewoon allebei niets!!!

**Geplaatst**: 22-10-14 09:08

Geplaatst: 22-10-14 09:08

sharoontje schreef:
Nee precies dat wil ik zelf ook. Ik voel gewoon dat het klaar is, dat ik op ben en ik kan gewoon niet meer. Ik vind het zo moeilijk, vooral omdat het onverwacht is en we geen afscheid hebben kunnen nemen.

Dat is ook ontzettend moeilijk en voelt zo oneerlijk. Met hulp ga je er komen ook al voelt dit nu helemaal niet zo.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-14 09:10

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-14 09:10

BernetteO; ik had aangegeven op mijn werk dat ik het niet trok om 5 dagen te werken, hier hebben ze wel rekening mee gehouden, door mij 2 of 3 dagen in te plannen. Dit ging ook wel, maar de laatste 2 weken trek ik het bijna niet meer. 1 dag is voor mij al teveel. Dit heb ik ook aangegeven en heb daarna een gesprek gehad en ik heb ook gezegd dat ik er heel veel moeite mee heb en dat ik mij niet op het werk kan concentreren. Hun antwoord daarop was, dat het belangrijk was dat ik hulp ging zoeken, maar er werd mij ook verteld dat de situatie snel moest veranderen, anders konden ze mij niet garanderen dat mijn contract werd verlengd. Ik zeg ook wel tegen collega's dat ik niet goed in mijn vel zit en daardoor anders kan reageren of juist heel stil ben, maar toch heb ik het gevoel dat ze denken dat ik niet moet zeuren en mij gewoon moet concentreren op het werk.

Ik probeer er wel over te praten met mijn vriend, maar ik vind het heel erg moeilijk, omdat ik een binnenvetter ben. Met mijn moeder praat ik er heel weinig over, want vaak huilen we dan alleen maar. Ik praat wel met een vriendin van mij, maar toch blijft het heel erg moeilijk.

Kentaro; mijn vader was 53 jaar. Ergens ben ik ook blij dat hij niets gevoelt heeft, maar het had niet zo gehoeven. Hij had nog veel langer bij ons moeten blijven..

**Geplaatst**: 22-10-14 09:14

Geplaatst: 22-10-14 09:14

Mijn god Ts wat een verhaal.. :(:)

Je gevoel van niks interesseert je nog herken ik heel erg.. Ik zit op het moment zelf ook heel slecht in mijn vel, alleen wel met andere omstandigheden.
Alles zoals jij beschrijft dat je je voelt, voel ik ook qua werken en omgaan met collega's etc.. Zo heb ik het precies hetzelfde

Wat vind ik het ten eerste ontzettend erg van je vader! Ik kan me er niks bij voorstellen hoe het echt voelt, maar wel dat het echt een grote klap moet zijn. Hoe moet je zoiets verwerken...

bijna 2 jaar geleden is een hele goede vriend van mijn ouders, waar ik ook echt een hele goede band mee had, plotseling overleden en dit heb ik nog steeds niet verwerkt. Dus ik kan me al niet voorstellen hoe dat moet zijn als het je vader is

Ik denk wel dat het verstandig is dat je inderdaad via de huisarts doorverwezen gaat worden naar een psycholoog. Ook ik zit in dat traject nu, heb vanmiddag eerste gesprek daar.
Ik was heel erg sceptisch eerst altijd en schaamde me maar zie nu in dat ik zonder een psycholoog er zelf niet uit kan komen. Die mensen weten wel beter hoe en waar ze je mee kunnen helpen in hoeverre dat kan zeg maar. Ik hoop dat je snel geholpen kunt worden, zodat je je niet meer helemaal verloren voelt

Zo'n verlies zul je nooit helemaal goed verwerken, maar je leert er wel (met hulp eventueel) mee leven, hoe moeilijk het ook is. En uiteindelijk zul je ook weer gaan genieten van dingen, al is alles nu gewoon Donker in je leven.. Heel veel sterkte en als je wilt praten dan mag je me altijd PB'en

Laatst bijgewerkt door cursebreaker op 22-10-14 09:15, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 22-10-14 09:14

Geplaatst: 22-10-14 09:14

sharoontje schreef:
BernetteO; ik had aangegeven op mijn werk dat ik het niet trok om 5 dagen te werken, hier hebben ze wel rekening mee gehouden, door mij 2 of 3 dagen in te plannen. Dit ging ook wel, maar de laatste 2 weken trek ik het bijna niet meer. 1 dag is voor mij al teveel. Dit heb ik ook aangegeven en heb daarna een gesprek gehad en ik heb ook gezegd dat ik er heel veel moeite mee heb en dat ik mij niet op het werk kan concentreren. Hun antwoord daarop was, dat het belangrijk was dat ik hulp ging zoeken, maar er werd mij ook verteld dat de situatie snel moest veranderen, anders konden ze mij niet garanderen dat mijn contract werd verlengd. Ik zeg ook wel tegen collega's dat ik niet goed in mijn vel zit en daardoor anders kan reageren of juist heel stil ben, maar toch heb ik het gevoel dat ze denken dat ik niet moet zeuren en mij gewoon moet concentreren op het werk.

Ik probeer er wel over te praten met mijn vriend, maar ik vind het heel erg moeilijk, omdat ik een binnenvetter ben. Met mijn moeder praat ik er heel weinig over, want vaak huilen we dan alleen maar. Ik praat wel met een vriendin van mij, maar toch blijft het heel erg moeilijk.

Kentaro; mijn vader was 53 jaar. Ergens ben ik ook blij dat hij niets gevoelt heeft, maar het had niet zo gehoeven. Hij had nog veel langer bij ons moeten blijven..

heel bizar dat er word gedreigd met je contract. Belachelijk zelfs. Meldt je ziek en ga zo snel mogelijk naar de huisarts. Geef je er aan toe! anders stort je straks echt in! Het is normaal dat je zon verdriet hebt. Je werkt is niet het belangrijkste, dat ben jij!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 22-10-14 09:19

Re: Hoe gaat het? Ja gaat wel...

Geplaatst door de TopicStarter : 22-10-14 09:19

Op advies van mijn contact persoon van het uitzendbureau heb ik mij idd vanaf vandaag ziektegeld en ik wacht nu op een telefoontje over hoe of wat nu verder. Ze zou naar de afdeling bellen waar ik werk om te overleggen hoe nu verder.

Nomineer dit bericht ×