Bokt.nl

**Geplaatst**: 16-10-14 20:27

Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 16-10-14 20:27

Hoi bokkers,

Over 1/2 weken moet ik opnieuw naar het ziekenhuis voor een gastroscopie.
Ik heb daarover ontzettend veel stress. Zal mijn verhaal even kort uitleggen.

Ik heb al jaren last van maagklachten. Diverse medicijnen geprobeerd, eerst hielpen ze maar na een tijdje niet meer of niet voldoende.
Nu heeft de huisarts me doorverwezen naar het ziekenhuis.
Eerste keer een gesprek met de arts. Ik was best zenuwachtig, had van de huisarts al gehoord dat hij waarschijnlijk een gastroscopie ging voorstellen. Op gegoogeld, en daar werd t niet beter van.
Eenmaal op gesprek bleek dus inderdaad; een gastroscopie en een echo. Ik moest ook nog bloedprikken.
Ik weet dat ik niet tegen bloedprikken kan. Ik zat er en werd geprikt, eerst ging het goed en toen ik opstond en wegliep, helemaal mis. Paniekaanval, hyperventileren... Gelukkig was mn pleegvader bij me. Ik heb vaker hyperventilatieaanvallen en hij weet wat hij dan moet doen.
Ik werd dus goed opgevangen, 10 minuten gezeten buiten en toen ging het weer.

Tweede keer, onverwachts bezoek aan het ziekenhuis. Ik had bloed bij de ontlasting en moest naar de spoedeisende hulp. Ik werd uit de wachtkamer gehaald en naar een traumakamer gebracht, waar ik op een bed moest gaan liggen. Alleen dat al bracht me in paniek. Ik moest weer bloedprikken, kreeg een infuus, klip op mn vinger... Heb de verpleegster gezegd die met me bezig was dat ik niet tegen prikken kan. Zij ving het goed op en ik werd snel rustiger. Ook mn pleegvader was weer mee en alleen zijn aanwezigheid al stelde me gerust.

Derde keer. De echo en gastroscopie. Eerst de echo, dat stelde niks voor.
Toen een uur later de gastro. Ik was zenuwachtig toen ik in de wachtkamer zat. Zat te trillen, was misselijk. Heb zelfs nog overgegeven, ook al had ik niks om over te geven omdat ik nuchter moest komen.
Ik moest op een bed gaan liggen en kreeg weer een infuus. Ik lag er vol spanning, al mn spieren aangespannen, vuisten geklemd. Mn pleegvader mocht hierbij aanwezig zijn, heb ik op het laatste moment geregeld. Ook mocht hij bij het onderzoek zelf zijn, wat in dat ziekenhuis uitzonderlijk is.
Ik werd naar de kamer gereden en kreeg een roesje. Van het onderzoek zelf weet ik niets. Ik weet wel dat in benauwd, in paniek en huilend wakker werd, met mn pleegvader naast me. Ik weet dat ik met alle kracht die ik had zijn vingers vast had en keihard huilde. Als ik er nu aan terugdenk kan ik zo weer huilen en krijg ik kippenvel.
Ik kreeg te horen dat het onderzoek niet was gelukt. Ze hebben het 3x geprobeerd (gastroscopie is het kijken in de slokdarm/maag/klein stukje darm, dmv slang wat in je keel word gedaan die je door moet slikken).
Ik lag als een gek te trappen, hoorde ik later van mn pleegvader. Ik had het benauwd en werkte zo tegen, dat ze niets konden beginnen.
Toen moest ik naar de uitslaapkamer. Ik kreeg te horen dat ik de volgende keer onder narcose moest.
Er lagen meerdere mensen op die kamer. Allemaal oudere mensen, die rustig waren en wakker werden. Bij wie het goed was gegaan. En ik, een meisje van 18, kon dit niet. Ik was een loser. Op de uitslaapkamer heb ik ook nog 10 minuten liggen huilen.
De dagen na het onderzoek last gehad van mn keel. En ontzettende spierpijn, van alle spanning.
Ik heb zelfs nu 3x dezelfde nachtmerrie gehad, dat ik op dat bed lig en ze me die slang achterin mn keel drukken, en dat ik dood ga, terwijl mn pleegvader naast me staat en mijn hand vast houdt.

De vierde keer, afgelopen dinsdag. Gesprek gehad met anesthesist. Over de narcose, die krijg ik via een infuus, net als het roesje de vorige keer. Alles is precies hetzelfde, dezelfde kamer, hetzelfde rideltje (op een bed liggen, verpleegster maakt me klaar, krijg infuus, word naar kamer gebracht en krijg de narcose, daarna het onderzoek, dan naar uitslaapkamer). In principe is het niet de bedoeling dat er mensen mee gaan tijdens het onderzoek en op de uitslaapkamer. Bij mij was het dus ook echt een uitzondering.
Maar ik ben nu al weer zo zenuwachtig. Ik ben zo bang dat ik weer in paniek wakker wordt. Mijn pleegvader heeft aangegeven dat hij het verschrikkelijk vond om er bij te zitten. Hij voelde zich machteloos, kon niets doen. Hij heeft het niet letterlijk gezegd, maar kan uit zn woorden opmaken dat hij niet weer mee wil naar binnen...
Ik durf het niet te vragen. Heb hem wel gezegd dat ik het super fijn vond dat hij er bij was. Hij zei er weinig op.
Ik wil zo graag dat hij mee gaat, in ieder geval tot ik in slaap val zeg maar. Dat hij daarna weggaat maakt mij niets uit, dan hoeft hij dat ook niet opnieuw te zien.
En dat hij er is op de uitslaapkamer.
Maar dat moet ik met hem overleggen en met het ziekenhuis. En dat vind ik verrekt moeilijk.
Met het ziekenhuis omdat al die assistentes aan de telefoon kattig reageren.
Met mn pleegvader omdat ik weet dat hij het gewoon lastig vind, omdat hij het moeilijk vind om te zien.

Maar ik ben zo bang, wie belooft mij dat ik nu niet weer in paniek wakker wordt. En ik wil gewoon zeker weten dat hij meegaat/meemag. De vorige keer werd dat pas op het laatst besloten en dat maakte mij ook super gespannen.
Dat het de vorige keer zo mis is gegaan, maakt me echt vreselijk bang.

Wat zouden jullie doen?
Vinden jullie dat ik mij aanstel?

**Geplaatst**: 16-10-14 22:31

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 16-10-14 22:31

Aller eerst, haal eens rustig adem! Je bent nu al volledig in paniek terwijl je vanavond nog gewoon in je eigen bed slaapt, niet nodig dus!

Helaas is er helemaal niemand die je kan beloven dat je niet in paniek wakker wordt, dat verschilt heel erg. Maar hoe rustiger je inslaapt hoe fijner je wakker word.

En wbt je pleegvader, bel morgen even het ziekenhuis en vraag of je de behandelende arts aan de lijn mag om uit te leggen dat je hem er graag bij wilt hebben omdat je het allemaal erg spannend vind. Over het algemeen zijn de artsen wat beter van begrip over de situaties dan de assistentes die aan de telefoon zitten.

En verder, er zit niet meer op dan het over je heen te laten komen. Hoe meer jij in paniek raakt hoe vervelender het wordt.
Je kunt nog vragen of je een tabletje mag hebben om wat rustiger te worden voor het hele circus gaat beginnen.

**Geplaatst**: 17-10-14 08:26

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 17-10-14 08:26

Omdat het de vorige keer mis is gegaan heb je een traumatische ervaring gehad..ik zou voordat je weer moet eens kijken of je een emdr behandeling kan doen. Dan koppel je je paniek reactie in je hersenen als ware af van de gebeurtenis.
En verder praat erover, als jij iemand mee wilt hebben en je pleegvader vind het moeilijk vraag dan iemand anders. Iemand die jij vertrouwd en die jou op je gemak kan stellen en je er doorheen kan helpen en steunen.

**Geplaatst**: 17-10-14 10:04

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 17-10-14 10:04

Ik ga inderdaad vanmiddag of maandag de arts even bellen hierover. Datum is nu ook bekend, 28 okt.

Ik loop bij een haptonoom en die zegt dat zij hiermee weinig kan, omdat het buiten mijn bewustzijn om is gegaan.
En iemand anders meevragen word lastig, er is verder eigenlijk niemand die ik zo vertrouw en die mij gerust kan stellen...

**Geplaatst**: 17-10-14 10:12

Geplaatst: 17-10-14 10:12

Citaat:
Er lagen meerdere mensen op die kamer. Allemaal oudere mensen, die rustig waren en wakker werden. Bij wie het goed was gegaan. En ik, een meisje van 18, kon dit niet. Ik was een loser. Op de uitslaapkamer heb ik ook nog 10 minuten liggen huilen.

Bovenstaande quote raakte mij eigenlijk het meest.

Wie zegt dat jij een loser bent als je niet zo goed uit de narcose komt? Jijzelf? Denk jij echt zo over jezelf?

Leeftijd heeft geen donder te maken met hoe je uit narcose komt, dat weet je zelf denk ik ook wel? Je hebt mensen die 5 min erna een boterham zitten te eten, en je hebt mensen die kotsend wakker worden.

Is de een beter dan de ander? Ben je beter omdat je beter uit narcose kunt bijkomen? Ben jij gek zeg!

Je bent GEEN loser, je hebt moeite met deze specifieke medische handeling en door de stress heb je moeite met de narcose. NOU EN?! Dat maakt je geen slechter mens hoor.

Je gaat vanmiddag die arts bellen, en je gaat je pleegvader zeggen dat je het fantastisch zou vinden als hij er weer bij is (als dat mag). Dat hij het op dat moment minder prettig heeft is heel jammer, maar valt in het niet met hoe jij je voelt. Dat heet (pleeg)ouderschap, en jammer dat hij een minder middagje heeft, maar dat heb jij ook. Gewoon vragen!

Heel veel succes met de ingreep. :(:)

**Geplaatst**: 17-10-14 10:21

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 17-10-14 10:21

Ik kan je helaas niet helpen.. Maar ik wil je wel een Dikke knuffel geven en je heel veel succes wensen!

**Geplaatst**: 17-10-14 13:26

Geplaatst: 17-10-14 13:26

.

Laatst bijgewerkt door merel_gomez op 06-03-24 11:37, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 17-10-14 13:33

Geplaatst: 17-10-14 13:33

Ik raak al in paniek bij het lezen van je berichtje. Haal eens adem zeg. Het is inderdaad spannend en eng, goede begeleiding is belangrijk. Je krijgt niet zomaar een onderzoek dus probeer in je hoofd te houden dat de uitslag je duidelijkheid gaat geven en dat dat een naar onderzoek misschien wel waard maakt. Dat je klachten daarna beter behandeld kunnen worden. Je leven beter daardoor wordt. Een onderzoek is iets wat maar even duurt, na een uur is het voorbij. Probeer ook dat in gedachten te houden. Het duurt niet eeuwig.
Misschien dat je pleegvader voor je kan bellen om het uit te leggen en er zo bij kan zijn?

Ik weet hoe naar en eng deze onderzoeken zijn, probeer het ook niet af te doen als 'stel je niet zo aan' maar jezelf zo in paniek laten raken heeft geen enkele zin. (en ja ik heb ook regelmatig geschopt, gehuild en gescholden.

)

Hou je taai, wat moet dat moet. :(:)

**Geplaatst**: 17-10-14 13:37

Geplaatst: 17-10-14 13:37

amoj schreef:
Ik loop bij een haptonoom en die zegt dat zij hiermee weinig kan, omdat het buiten mijn bewustzijn om is gegaan.

Dan is die persoon dus niet geschikt om jou hiermee te helpen..
De tip voor emdr is een goede, werkt vaak erg goed bij concrete paniekmomenten!

**Geplaatst**: 17-10-14 13:42

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 17-10-14 13:42

Ik heb zelf EMDR gehad maar weet niet of dat in dit geval wel zal helpen. TS moet immers nog meer behandelingen in het ziekenhuis ondergaan.

TS, je bent absoluut geen loser en dat zal niemand hier van je vinden. Ik krijg het al benauwd van je bericht, dus ik kan het me heel goed voorstellen. Ik ga iedere keer bij de kaakchirurg helemaal over de zeik (tot aan hyperventileren aan toe) en achteraf kan ik mezelf dan wel slaan, maar het is je lichaam dat je (onbewust) probeert te beschermen. De volgende keer moet ik valium nemen om rustig te blijven. Ook bij een baarmoederhalskankeronderzoek (pff, wat een woord) was ik volledig in paniek. Dat is dus ook niet gelukt, en ik ben inmiddels 33! Je hoeft je dus echt nergens voor te schamen.

**Geplaatst**: 17-10-14 20:47

Geplaatst: 17-10-14 20:47

amoj schreef:
Ik loop bij een haptonoom en die zegt dat zij hiermee weinig kan, omdat het buiten mijn bewustzijn om is gegaan.

Klopt.
Hiep hiep hoera voor de eerlijkheid van deze haptonome.

En idd: het menselijk brein, bewustzijn etc is subtiel en kent allerlei verschillen.
Het centrum in de hersenen dat verantwoordelijk is voor de paniek als je een roesje hebt (en wat jou ook nu, als je gewoon wakker bent, zenuwachtig kan maken) is niet tot nauwelijks met gewoon denken/ redenen te beïnvloeden - (dus niet te veel proberen, op extra frustratie zit je niet te wachten! )
Maar met een techniek als emdr kun je het wel degelijk beïnvloeden! (En wat zou het fijn zijn als je iemand wist te vinden komende week! )

Let wel: emdr kan heel erg veel en "als alles klopt" kan het in een enkele sessie met 'links rechts links' werk verdwijnen. (Denk aan het rotste aspect van dit onderzoek, 'links rechts links'.) Maar soms is het helaas sessies lang zoeken 'wat precies is nou de kern van het probleem. ..?'

**Geplaatst**: 17-10-14 21:25

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 17-10-14 21:25

Bedankt voor alle berichtjes! Doet me goed

Als ik er nu goed over nadenk, dan weet ik ook wel dat ik hierom geen loser ben... Maar op dat moment voelde ik me echt verschrikkelijk dom, dat ik het niet kon. Dat staat mij ook nog heel erg bij, dat moment dat ik mezelf zo voelde 'falen'.

Heb vanmiddag helaas geen tijd gehad om de arts te bellen. Wil dit maandag gaan doen.
Maandag gaat de haptonome ook nog contact opnemen met mn pleegvader om uit te leggen dat ik echt heel erg zenuwachtig ben en dat ik graag wil dat hij mee gaat.

Emdr heeft een goede vriendin van mij ook gedaan, denk dat dat opzich ook wel goed is om te doen. Maar dan moet ik wel iemand vinden die binnen een week kan, en dat wordt lastig denk ik...

**Geplaatst**: 17-10-14 21:42

Geplaatst: 17-10-14 21:42

Voor EMDR zijn er wachtlijsten en niet iedereen komt in aanmerking voor deze traumatherapie.

**Geplaatst**: 18-10-14 08:24

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 18-10-14 08:24

Hangt af van de therapeut of er wachtlijsten zijn.

Verder werkt emdr uitstekend tegen trauma, maar dat maakt het nog net geen traumatherapie.
En de techniek kan heftig werken, er zijn dus wel voorwaarden vooraf (een vertrouwensband met de peut ervaren, jezelf enigszins kunnen troosten en kalmeren: veiligheidsregels dus).

**Geplaatst**: 18-10-14 08:49

Geplaatst: 18-10-14 08:49

Janneke, bij mij heeft het wel degelijk gefunctioneerd als traumatherapie

Ik heb het bijna een jaar gehad en vond het heel zwaar, maar het heeft bij mij absoluut heel goed geholpen. De wachtlijst was een maand of 3 (relatief kort) en de voorwaarde was wel dat ik stabiel genoeg was (voor zover dat kan) om de opgeroepen herinneringen aan te kunnen. Als het nodig was kon ik na afloop van de sessie een nachtje blijven op het GGZ centrum, maar dat was niet nodig.

**Geplaatst**: 18-10-14 10:48

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 18-10-14 10:48

Vervelend dat er zoveel paniek bij komt kijken bij je :(:)

Ik leef op het moment ook meer in ziekenhuis dan ergens anders, en ik vind het ook allemaal best wel spannend.
Wat voor mij helpt is verder kijken dan de onderzoeken / ingrepen zelf, want dat is maar van korte duur, maar wat erna komt helpt je een heel eind verder.
Als je dit niet ondergaat blijf je last hebben van waar je nu mee rondloopt, doe je dit wel gaat je leven er daarna anders uitzien; makkelijker en comfortabeler.
Daarnaast snap ik je angst voor prikken maar al te goed, ik kijk altijd de andere kant uit en probeer me op iets leuks te focussen, en niet nadenken over de hand / arm waar ze in prikken maar juist aan de andere hand / arm waar niets mee gebeurd.
En als laatst; ze laten je écht niet doodgaan in het ziekenhuis hoor

Ze weten wat ze doen, en ze weten al helemaal wat ze moeten doen als het fout gaat, je bent in goede handen daar

**Geplaatst**: 18-10-14 14:04

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 18-10-14 14:04

TS, waarom heb je een nieuw topic geopend?? In je andere topic heb je ook al heel veel tips ed gekregen over hoe je hier mee om kan gaan.

**Geplaatst**: 18-10-14 15:14

Geplaatst: 18-10-14 15:14

SAKKIA schreef:
TS, waarom heb je een nieuw topic geopend?? In je andere topic heb je ook al heel veel tips ed gekregen over hoe je hier mee om kan gaan.

Omdat ik graag een algemener topic wou, en vond dat dat andere topic een beetje vastliep. Heb nog wat berichten geplaatst en daar werd bijna niet meer op gereageerd.
Mag dat niet dan?

Zit nu wel erg aan EMDR te denken. Misschien dat ik maandag wel bel of ik nog terecht kan van de week. Iemand bij mij in de buurt heeft vrijwel direct plaats voor traumagevallen.
Ga er nog eens even over nadenken.

**Geplaatst**: 28-10-14 19:54

Geplaatst: 28-10-14 19:54

.

Laatst bijgewerkt door Love_myhorse op 03-02-26 21:16, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 28-10-14 19:59

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 28-10-14 19:59

Ts, ik vind het heel vreemd dat jij in totale paniek zijnde je alles nog perfect kunt herinneren. Ik zeg daarmee niet dat je je aanstelt maar dat gevoel krijg ik wel. Ik hoop dat ze je serieus nemen in het ziekenhuis en goed met je omgaan en voor de rest: Adem in, adem uit.

**Geplaatst**: 29-10-14 09:00

Geplaatst: 29-10-14 09:00

bigone schreef:
Ts, ik vind het heel vreemd dat jij in totale paniek zijnde je alles nog perfect kunt herinneren. Ik zeg daarmee niet dat je je aanstelt maar dat gevoel krijg ik wel. Ik hoop dat ze je serieus nemen in het ziekenhuis en goed met je omgaan en voor de rest: Adem in, adem uit.

Nou dit dus. Er wordt niet meer gereageerd in het topic dus open je een nieuwe, misschien wat algemener van opzet maar het doel is natuurlijk hetzelfde

. Dit is nu al de derde over dit onderwerp volgens mij. Als jij minder last wil hebben van die blinde paniek zul je er toch minder mee bezig moeten zijn. Je jaagd jezelf zo op. En dan reageert er iemand in het topic die het onderzoek vreselijk vond en dan denk jij: Zie je wel, het is vreselijk. En daar ga je weer met je paniek. Waarom dit soort situaties niet gewoon uit de weg gaan en geen topics meer openen. Je hebt al heel veel bruikbare info gehad, je kunt het ziekenhuis bellen als je vragen hebt over de wijze van het onderzoek. De rest staat allemaal beschreven in één van je topics.

**Geplaatst**: 29-10-14 09:15

Geplaatst: 29-10-14 09:15

ik heb een tijdje geleden ook hetzelfde onderzoek gehad.
Het was natuurlijk niet fijn, maar heel erg vervelend was het ook niet.
Ik heb geen roesje gehad, het doorslikken van de slang was geen probleem, alleen toen ze een hapje namen van mijn maag, was het iets vervelend....
Het was zo klaar, ik heb geen moment moeite met ademen gehad. ik kon alleen mijn speeksel niet wegslikken

, maar dat veegden ze steeds weg..

**Geplaatst**: 29-10-14 09:48

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 29-10-14 09:48

En hoe is het gegaan? Alles goed gegaan? Wanneer krijg je de uitslag?

**Geplaatst**: 29-10-14 09:53

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 29-10-14 09:53

Ik ben ook erg benieuwd hoe het is gegaan

**Geplaatst**: 29-10-14 21:29

Re: Angst/paniek voor onderzoek

Geplaatst: 29-10-14 21:29

Nu dus onder narcose, en heb er niets van mee gekregen gelukkig! Was van te voren wel erg zenuwachtig en gespannen, maar zijn de verpleegsters goed mee om gegaan. Toen ze dat narcose spul inspoten was ik ook zo weg, en werd pas wakker op de uitslaapkamer.
Mocht ik ooit weer zo iets moeten ondergaan, vraag ik gewoon meteen of een narcose kan.
Heb wel meer last nu na het onderzoek dan de vorige keer. Maar dat is ook logisch natuurlijk.

Het enige wat ze zagen was dat de onderkant vd slokdarm licht geirriteerd was. Verder niets. Ze hebben nog wel biopten genomen. Volgende week woensdag de uitslag hiervan en van de echo die ik ook 3 weken geleden had.

Nomineer dit bericht ×