Bokt.nl

Janneke2 schreef:

Hoi Fairytales,
Rot hoor, dat dingen zoals afscheid jou zo hard raken!
En ook heel belabberd, dat je wel hulp hebt gezocht, maar dat dat niet heeft geholpen!
Mijn ervaring is, dat ten eerste angst heel goed "de nek omgedraaid kan worden" - en ten tweede dat helaas lang niet alle hulpverleners echt verstand hebben van angst.
Angst heeft niets te maken met je leeftijd en heeft niets te maken met "dat je niet goed zou denken" (gedachten zijn secundair, angst kan er helaas al lang zijn, voor je als mens maar weet dat het weer eens gaande is).
Met technieken zoals emdr, somatic experiencing en gespecialiseerde kinesiologie kan een en ander vaak snel, soms langzamer, verdwijnen.
Succes!

Petpa schreef:

Heel herkenbaar, helaas!

Ik probeer altijd zoveel mogelijk te gaan doen... Als je stil op de bank gaat zitten wordt het probleem namelijk alleen maar erger!

Rietjee11 schreef:

Ik herken het helaas .. Ik ben door mijn vader in de steek gelaten op mijn 10e en sindsdien is het alleen maar erger geworden. Helemaal als mijn moeder op vakantie gaat (zoals nu) en dan zit ik eerst bij het afscheid al te janken en dat gaat dan paar dagen door
Gelukkig gaat mijn vriend nooit zonder mij op vakantie want dat zou ik ook niet trekken ..

KingYasFenn schreef:

Ik herken het
pfff.. en ik woon dus wel al echt samen met mijn vriend en kon vroeger helemaal in de paniek raken als ik ook maar hoor " de baas heeft gevraagd of ik niet een paar dagen voor het werk naar het buitenland wil" of iets in de trant...
Alles wat maakt dat hij langer als een dag of 4 weg is maakte mij helemaal gek...
Daarvoor zat ik met een heleboel andere problemen in mijn hoofd zegmaar en was amper een dag blijven al moeilijk voor mij..

Ik ben er nu al een stuk in vooruit gegaan omdat ik inderdaad gewoon per dag ga opschrijven wat ik ga doen met soms wel de debielste kleine dingen die 'ooit nog eens gedaan moesten worden" zoals de kapstok ophangen of weet ik veel haha...
ik ben dan een bezig bijtje en dan vliegt de tijd enorm en denk ik er amper aan
ik ga ook snel dan even op de thee bij mensen of pak in mijn eentje een filmpje etc.
verwen je eens en soms moet je je grenzen verleggen,
vaak ligt het probleem ergens toch onbewust met dat je bang bent dat je het alleen allemaal niet aankan..(of dat je voor jou gevoel niet sterk en goed genoeg was voor de mensen die ' je verlieten/verlaten'', bewijs eens dat je prima en oppie toppie alles zelf voor elkaar krijgt, en misschien heel drastisch, kom in de mindset van " fiets you wereld, ik houd van jullie allemaal en wil jullie zeker niet kwijt, maar ik kan dit ook zelf hoor, niks afhankelijk van!" want dat is vaak onbewust het probleem... je bent bang het helemaal nog niet alleen allemaal te kunnen doen... Zoals je mama verliezen.. bang dat je de wereld nu beloopt zonder haar...kun je dat? Tuurlijk )
pak eens een paar dingen waarvan jij misschien twijfelt dat je het kan maar andere wel eens van zeggen 'lukt je makkelijk' etc.
Doe ze! achter af voel je super en denk " Ik kan de hele wereld aan!"
(leg uiteraard niet zomaar de lat te hoog, dan breng je jezelf juist net verder weg..)

Ik ga ook vooral de dingen doen waar ik mij eerder aan irriteerde omdat mijn vriend of wie dan ook er geen zin in had...
Zo heeft hij een hekel aan de sauna en ik ga wel graag.
Dan ga ik ook zelf lekker en voel ik mij super om het feit dat ik toch lekker weer wat gedaan heb wat IK wilde en daarmee ook weer een stapje heb gezet van " ik doe het lekker zelf, voor genieten heb ik niet 24/7 iemand om mij heen nodig"


Je mag mij altijd aanschrijven etc.
ik vind het helemaal niet erg, helemaal wetende hoe ik hunkerde in het delen van dat gevoel terwijl vaak niemand je echt begrijpt..
(mijn vriend zegt ook altijd "ja, ik snap het en probeer er rekening mee te houden" en hij zal het voor en deel snappen, maar nooit zoals iemand die ook altijd bij dit soort gelegenheden met de tranen over de wangen staat..)

spotterick schreef:

Pfff lastig zeg. Kan je ook niet voor iemand op een hondje passen?
ik ben zelf 19 en voel me snel alleen, gelukkig geen angst lijkt me verschrikkelijk. Maar in verdrietige momenten heb ik altijd heel veel steun uit mijn hond. Die is er altijd om je te proberen op te vrolijken.
heel veel succes!

Sterretje90 schreef:

Hee meid, wat vervelend!! Ik woon ook in Amersfoort, als je zin hebt om deze vakantie een keertje te kletsen of te tutten met mijn paardje, mag je me PB'en hoor

Odatje schreef:

Heel erg herkenbaar, en het gevoel is vreselijk!
Ik vind het al erg als mijn vriend op zondag naar huis gaat en ik weet dat ik hem pas op donderdag weer zie, heel erg eigenlijk! Maar toch kan der niks aan doen!
Mijn vriend ga nu ook weer werken, en ik heb nog vakantie, nu heeft hij ook nog late dienst dus zie ik hem pas nog in het weekend (nog erger haha)
Wat ik wel heb geleerd in die 2 jaar is, dat ik er niet meer om ga zitten treuren, en lekker leuke dingen ga doen.
Wat ik vaak doe is lekker naar mijn pony'tjes, of ik zorg dat ik een leuke serie heb die ik lekker kan gaan kijken vind ik ook altijd leuk!
Of natuurlijk gezellig afspreken met vriendinnen.


Ga in ieder geval niet bij de pakken neer zitten en ga leuke dingen doen!

p.s. mocht je ooit zin hebben om lekker te tutten met 2 geweldig lieve shetlanders haha
Mijn PB box staat altijd open!

Janneke2 schreef:

Fairytales schreef:

Bedankt voor je post, het voelt goed om te weten dat het niet 'raar' is dat ik mij zo voel, ondanks mijn leeftijd. EMDR therapie heb ik ook al reeds gehad (ivm PTSS), maar dit heeft mij niet verder geholpen op het vlak van verlatingsangst.

Hoi Fairytales,
Jammer dat dit (nog?) niet heeft gewerkt. Maar even een vraagje: heb je samen met de peut gericht gewerkt aan deze ellende? Want soms denken therapeuten dat "...als het trauma waar je voor kwam, weg is" - dat dan op wel haast magische wijze de rest van de problemen ook wel weg zal zijn....

Odatje schreef:

Het is ook lastig om leuke dingen te gaan doen hoor!
Dat gevoel van eenzaam overvalt je iedere keer weer. Ik ben idd ook erg zelfstandig geweest altijd..
Ik heb nu ook nog wel eens dat ik op de bank zit weg te kwijnen, en dat ik maar zit te wachten tot hij pauze heeft op zijn werk, en mij dan een appje stuurt. Heel erg eigenlijk... Meestal heb ik dit zo'n 2 dagen en geef me mezelf dan figuurlijk een schop onder mijn kont dat ik van die bank moet afkomen en niet zo moet doen alsof de wereld vergaat. Maar dat is ook echt heel erg moeilijk.
Mijn pony's geven mij altijd een fijne afleiding!
Ik praat er ook vaak over met mijn vriend, dat ik het moeilijk vind als hij na het weekend naar huis gaat, of als hij late dienst heeft ik hem (meestal) dan alleen in het weekend zie.
Hij begrijpt me gelukkig goed hierin, en probeerd me dan ook altijd te verzekeren dat die angst niet nodig is.

Je mag me altijd een PB sturen!

Aria_zz schreef:

Hoi,
Hier nog iemand die er last van heeft.
Eerst half jaar met mijn vriend ging ie een maand in de fabriek werken als student. Ergste maand van mijn leven, ik kon alleen maar huilen en me angstvallig vast houden aan de momenten dat hij er was waardoor ik er niet van kon genieten. Verschrikkelijk vond ik dat. En hij snapte het niet dus dat was dubbel op.

Nu, wat doe je aan zo iets? Ik weet het zelf niet goed. Het is nu wel al veel beter, maar ik voel nog frustratie op komen en van die vervelende 'vrouwen boosheid' die niet rationeel is. Vreselijk vind ik dat.
Ik probeer die dingen los te laten: he, persoon x gaat zich amuseren, daar moet je gewoon het positieve van in zien!
Heb het trouwens bijna alleen met vriend en beste vriendinnen.
En daarnaast idd lekker dingen doen waar je zin in hebt. Ging mijn vriend een avondje uit met vrienden? Dan nam ik de PlayStation in en ging op mijn gemak een avond gamen want dat kon niet als hij er was.
Dat soort dingen.

Ik weet wel dat bij mij het probleem meer ligt bij: persoon x gaat het leuker hebben met andere mensen, mij vergeten en ik zal niet meer belangrijk zijn.
Een hele rare houding, maar iedereen met verlatingsangst heeft zij eigen verleden om op terug te blikken en de manier dat de verlatingsangst zich uit hangt natuurlijk sterk van dat verleden af.

Dus meis, je red het prima op jezelf, en als je vriend terug komt, zal ie helemaal uitgewaaid zijn en dolblij om je terug te zien.
Verder kan ik je niet zo helpen, vind het zelf een ontzettend moeilijk probleem met veel hoekjes en kantjes.

pmarena schreef:

Ik denk dat accepteren dat je die gevoelens nu eenmaal hebt, al beter zal werken dan jezelf stom vinden dat je ze hebt...iedereen heeft wel wat raars en dit is het jouwe....nou dat valt toch wel mee

Probeer vooral ook de voordelen in te zien. Je bent alleen....maar je kan nu dus ook dingen doen die samen met je vriend helemaal niet zo leuk zijn. Misschien vind je het wel fijn om urenlang met een boek in bad te liggen weken, of in de tuin of op het strand te liggen, of inderdaad een lange buitenrit te maken in het weekend, wie weet heb je altijd al eens zomaar zonder doel voor ogen de weg op willen gaan en maar kijken waar je uitkomt, naar een bepaalde winkel gaan, dingen uitzoeken die de interesse van je vriend niet zo hebben, dingen eten die jij wel lekker vindt maar je vriend niet....

Er zijn ongetwijfeld dingen die je nu juist heel mooi kan doen omdat je vriend daarvoor nu niet "in de weg" zit, hoe gek je ook op hem bent

Janneke2 schreef:

Hoi Fairytales,
Aan jou de keuze! Mijn emdr mevrouw riep destijds zoiets als "eerst de trauma's" - en toen dat klaar was, kwam ze met de vraag '...of er nog andere dingen waren die ik de nek wilde omdraaien'.
Dus de volgorde is correct, maar het is niet nodig om emdr enkel en alleen voor trauma pur sang te gebruiken.
Dus als jij nog andere dingen "de nek wil omdraaien", dan kan dat, hetzij bij de oude therapeute (die ken je tenslotte al) hetzij bij een andere.

Janneke2 schreef:

Emdr werkt prachtig tegen trauma's, maar bewijst uitstekende diensten bij angst, onbegrepen emoties, negatieve gedachten over jezelf en zelfs bij chronische pijn zonder lichamelijke oorzaak.