Geplaatst Allereerst een kleine inleiding: Ik ben sinds 2009 onder behandeling bij het GGZ voor een hele riedel aan stoornissen, de bekendste (voor de buitenwereld en daar krijg je ook de meeste reacties op) is borderline. In die tijd heb ik ook een hele lijst aan medicijnen geslikt, veel verschillende en veel doseringen. Tot twee jaar geleden heb ik eigenlijk nooit last gehad van mijn lijf en kon ik altijd gewoon doorgaan.
Twee jaar geleden ben ik gestopt met alle medicatie omdat ik het idee had dat ze me niet hielpen en ik er alleen duf van werd, sindsdien ben ik er ook niet meer aan begonnen en qua psychische klachten is het beeld niet verslechterd (eerder verbeterd, maar dat zal niet alleen aan de pillen liggen). In dezelfde periode ging onze oude huisarts met pensioen en werd ik overgeheveld naar een nieuwe praktijk met twee vrouwelijke artsen.
De eerste keer dat ik kennis ging maken vroeg de ene of ik wel veilige seks had "want iemand zoals jij kan natuurlijk geen kinderen krijgen, dat is onverantwoord." Mijn moeder en ik zaten allebei met onze oren te klapperen, maar hebben er verder niks mee gedaan.
Na het stoppen met de medicijnen kreeg ik last van lage rugpijn, een week of twee kon ik amper zitten of lopen en toen toch maar naar de huisarts (de andere dit keer) die stelde dat het een buikgriep was waarmee ik mijn rug had overbelast. De tip was om rust te houden en we konden weer naar huis.
Na dit bezoek kreeg ik er vage maar vervelende klachten bij, korte periodes van verhoging, ontstekingen, plaatselijke huiduitslag, gewichtsverlies (inmiddels 30 kilo), ontzettende vermoeidheid en zweten. Op sommige momenten gaf ik zelfs melk en ik ben zeker weten niet zwanger geweest. Deze dingen zijn er in geslopen, maar ik kreeg ook buikpijn die opkwam en wegging met mijn cyclus, dus terug naar de huisarts. Daar kreeg ik in eerste instantie te horen dat ik maar aan de pil moest gaan, maar omdat ik aangaf dat mijn psychische klachten erger worden met de pil werd ik doorgestuurd naar de gynaecoloog. Daar een aantal onderzoeken gehad waar uitkwam dat mijn ongesteld zijn nogal heftig is en ik kreeg pillen mee om het bloeden in de hand te houden (Die worden ook gebruikt voor mensen met hemofilie). Deze pillen gebruik ik nu nog.
De klachten bleven en werden langzaam vervelender, op sommige momenten was ik niet in staat om mijn eigen paard te mesten omdat ik op mijn benen stond te zwaaien en mensen om me heen trokken op die momenten de riek uit mijn handen en dan werd tegen me gezegd dat ik maar even moest gaan zitten. Mijn paard is eigenlijk mijn ritme, daar elke dag naartoe gaan biedt houvast en ik vond het meer dan vervelend dat het me niet lukte.
Ongeveer een jaar later (en na heel veel overredingskracht vanuit mijn omgeving en het GGZ) ben ik terug gegaan naar de huisarts met dezelfde klachten. Op internet had ik gevonden dat een probleem met de schildklier die klachten op kan leveren. Dat werd bevestigd door een osteopaat die ik toen bezocht en hij zei dat het in verband kon staan met het stoppen met de medicijnen aangezien serotonine geregeld wordt door de schildklier. Bij de huisarts kreeg ik te horen dat "ik alles wat ik op internet vond wel op mezelf kon betrekken" en dat negatieve aandacht ook aandacht is. Flabbergasted stond ik weer buiten.
In de tussentijd heb ik in alle toonaarden geweigerd om terug te gaan naar de huisarts, totdat ik enkele weken geleden bij een andere osteopaat terecht kwam die me naar de huisarts stuurde vanwege de terugkerende verhoging en ik moest voor de zekerheid om een kuurtje vragen. Bij de huisarts kreeg ik geen kuurtje mee, maar wel allerlei vragen over mijn psychische gesteldheid waarop ik aangaf dat ik daar niet voor kwam. De vragen bleven echter komen, of ik nog sneed en dat soort dingen. De conclusie was dat als ik niet lekker in mijn vel zat het lichaam mee ging doen... Terwijl ik meerdere keren aan heb gegeven dat het wat dat betreft juist veel beter gaat. Wel kon ik voor de zekerheid bloed laten prikken voor een algemeen beeld, daar kwam uit dat ik bloedarmoede heb en een vitamine D tekort en ik kon dezelfde dag nog staalpillen ophalen bij de apotheek. Reden van de bloedarmoede was mijn ongesteldheid (die waar ik de pillen voor slik en die dus theoretisch gezien opgelost zou moeten zijn) en toen ik zei dat ik dat niet logisch vond moest ik toch echt terug naar de huisarts. Helaas kon ik niet bij dezelfde terecht en heb ik een afspraak gemaakt met de andere. Daar heb ik uitgesproken dat ik het idee heb dat ze me totaal niet serieus nemen, alles afschuiven op borderline en aandacht trekken. Dat kon ze goed begrijpen, zei ze en ze heeft me doorgestuurd naar een internist, omdat het algemene beeld toch niet helemaal goed was en er darmziekten in onze familie voorkomen. In dat gesprek heeft ze minstens 10 keer de vraag gesteld of ik me nu wel serieus genomen voelde, maar voor mij gaat het daar helemaal niet om. Ik wil van die klachten af!
Afgelopen week stond de afspraak bij de internist. In de doorverwijzing stond meerdere malen aangegeven dat ik borderline heb en de klachten waren niet volledig weergegeven. Het onderzoekje duurde zo'n 5 minuutjes, het gesprek 25. Of ik bang was dat het een bepaalde ziekte zou zijn, hoe ik verder in mijn vel zit en hoe mijn leven er uit ziet.
Dit alles geeft mij het gevoel dat ik niet meer ben dan borderline, een stereotype aandachttrekker. Dat ik word gezien als iemand die alles verzint, want dat doen borderliners nou eenmaal
Mijn GGZ-diagnose is veel uitgebreider, maar alleen de borderline wordt er uit gelicht. Ik word er aan de ene kant ontzettend boos van en ik krijg de neiging om ze eens goed de waarheid te zeggen, maar dan is mijn boosheid natuurlijk een uiting van de borderline.Aan de andere kant maakt het me ontzettend aan het twijfelen, ben ik inderdaad een aansteller? Voor mijn gevoel kijken ze helemaal niet (de huisarts kon door mijn broek heen zien dat ik last had van zweetklierontstekingen
en zo kan ik helaas meer voorbeelden geven, maar het is al zo'n lang verhaal). Ook de mensen in mijn omgeving zeggen regelmatig dat ik er zo slecht uitzie en de mensen van het GGZ roepen dat ik mezelf niet serieus neem als ik niet naar de huisarts ga, maar als ik er wel heen ga kom ik iedere keer met een enorme kater terug.En dan de uiteindelijke vraag. Wat moet ik hier mee doen? Ik kan overstappen naar een andere praktijk, maar dat is geen garantie voor een fijnere arts en voor mijn gevoel loop ik dan weg voor mijn moeilijkheden. Ook vind ik het moeilijk om mensen te vertrouwen en ook al vind het het erg vervelende mensen, ik weet wel wat ik kan verwachten. Ik kan ze ook confronteren, maar ik merk dat het me steeds meer moeite kost om netjes te blijven omdat het me behoorlijk hoog zit en de kans is aanwezig dat ik inderdaad doorsla. Naast het feit dat dat niet leuk is voor de huisarts is het ook niet leuk voor mezelf, buiten alle consequenties die het heeft weet ik ook dat ik me dan een hele tijd erg slecht zal voelen en dan is waarschijnlijk alles weg wat ik zo moeizaam heb opgebouwd.
Ik ben benieuwd naar jullie meningen
) hebben ze er na 20 minuten maar weer nieuwe in gestopt omdat het bloeden niet stopte. Daar is verder niks mee gedaan.
