Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Jennyj01 schreef:Ts je begrijpt je eigen stoornis amper. Hoe kun je dat dan van een ander verwachten? Hij mag het toch irritant vinden? Dat vind je zelf waarschijnlijk ook.

Jennyj01 schreef:Maar als hij vind dat hij maar voor 85% van haar houd dan is dat voor mij ook te weinig. Alleen denk ik dat dat niet te wijten is aan haar ziekte. De communicatie tussen die twee gaat gewoon niet zo soepel. En als hij dan bot en wat lomp is en zij overgevoelig (wat natuurlijk niet zo raar is) dan is dat een lastige combi. Ook zonder ziekte was dat dan zo geweest.
Jennyj01 schreef:Ts je begrijpt je eigen stoornis amper. Hoe kun je dat dan van een ander verwachten? Hij mag het toch irritant vinden? Dat vind je zelf waarschijnlijk ook. Wees blij dat hij eerlijk is en zegt wat hij vind.
Samiyah schreef:TS ik zie dat je 17 bent, ik verwacht dat je vriend ook rond die leeftijd zit? Dan kan ik me best voorstellen dat hij het niet begrijpt. Misschien heeft hij (nog) wel weinig meegemaakt in z'n leven. Dan kan ik best begrijpen dat hij je psychische problemen bestempelt als aanstellerij en 'je zet je er maar overheen'. Vervelend is het wel... Als dit zo door blijft gaan kan je je afvragen of je hier wel mee verder wil.
Is er PTSS bij je vastgesteld door een hulpverlener? Ben je ook onder behandeling? Want het is zeker op te lossen.





pmarena schreef:Het is natuurlijk super vervelend, maar misschien kan je het ook wat luchtiger bekijken?
Jouw minpunt is dat je die angsten hebt, zijn minpunt is dat hij het irritant vindt.
Zo heb je allebei wat
Op zich heeft hij toch ook gelijk, het IS toch ook irritant.
En wellicht verwoordt hij zich wat ongelukkig met het 85% van je houden en 15% niet.
Ondanks dat hij eerlijk zegt dat hij het irritant vindt en dat hij niet houdt van die stomme angsten, kan hij nog steeds wel heel veel van jou houden en zijn best doen om je te steunen. Dat kan er prima redelijk los van staan