Geplaatst Inmiddels is ze nu een gezonde vrolijke meid van 5 jaar.
Ze gaat zoals alle kindjes gewoon naar school en zit nu in groep 2 en gaat na de zomervakantie naar groep 3.
Ze heeft een paar hele leuke vriendinnetjes waarvan 1 toch wel haar beste vriendinnetjes is en je ziet ze dan ook bijna altijd samen.
Thuis is het een vrolijke soms wat drukke meid met een behoorlijke eigen wil maar he het is een kleuter dus dat mag
Al met al als je bovenstaande zo leest zou je denken wat is dan het probleem?
Onze kleine meid slaat volledig dicht op het moment dat ze buiten haar vertrouwde thuis omgeving is.
Waar ze als klein meisje dat net kon praten tegen iedereen vertelde dat ze nieuwe schoenen had, of netjes dankjewel zei als ze iets kreeg, durft ze nu gewoonweg echt niets meer te zeggen tegen iemand die ze niet goed kent.
Natuurlijk zijn alle kinderen wel eens verlegen en ook de wel bekende fases komen hier geregeld voorbij
Maar het is bij haar zo erg dat het haar belemmerd in haar dagelijks leven en dat baart me heel veel zorgen.
Het probleem doet zich overigens alleen voor tegenover volwassenen.
We merken nu de laatste tijd heel erg dat ze hierdoor thuis vaak heel overdreven reageerd op dingen zoals bvb extreem boos om niets of heel intens verdrietig zijn om de kleinste dingetjes.
Op school hebben we hier ook over gesproken omdat het ze daar natuurlijk ook is opgevallen dat ze gewoon echt geen antwoord durft te geven als haar in de groep iets gevraagd wordt.
Om te testen of het niet weten of niet durven was hebben ze haar wel eens apart genomen en dan kwamen de antwoorden, wel zachtjes , maar ze gaf dan wel antwoord.
Ze heeft nu inmiddels ook zwemles en met de eerste badmeester had ze echt een klik dus ze vond het geweldig!
Nu is ze door naar het volgende groepje en dan zie ik haar weer helemaal in zichzelf keren en nu wil ze dus ineens niet meer zwemmen.
Soms zijn het kleine dingen zoals niet meer zelf drinken durven bestellen in het restaurant waar we al jaren komen, of geen dankjewel meer durven zeggen als ze iets krijgt van iemand.
Ik zeg met opzet durven omdat het ook echt niet durven is.
Je ziet aan haar dat ze wel wil en ze kijkt dan naar de grond en als ik door zou zetten loopt ze weg en gaat ze in een hoekje staan huilen.
Als ik haar dan vraag waarom ze niets zegt dan krijg ik als antwoord dat ze bang is.
Het waarvoor krijg ik dan geen reactie op want heb het idee dat ze dat dus niet kan benoemen.
Veel mensen zullen misschien denken ach daar groeit ze wel overheen maar wij merken echt dat het haar belemmerd in haar dagelijks leven.
Het genieten van een feestje waar onbekenden zijn of gewoon het lekker samen kletsen als we door de stad lopen is er niet meer bij.
Zodra er mensen zijn die ze niet kent fluisterd ze alleen nog maar onverstaanbaar en staat het huilen haar nader dan het lachen.
Mij doet het enorm veel pijn om haar zo te zien want ik wil dat ze lekker onbezorgd kind kan zijn en naar mijn idee gaat dat nu dus niet.
We zijn via school al in contact geweest met de ggd en die konden er niet echt iets mee geloof ik.
Ze is natuurlijk verder ook een pientere gezonde meid dus ja wat kunnen ze er mee.
Ik plaats dit hier in de hoop dat er misschien iemand is die dit herkend?
Maak er aub geen discussie topic van want het gaat hier om mijn allesje en ik ben zelf ook echt niet van gister dus we proberen in alles echt het beste voor haar te doen.
Tips voor waar ik naartoe zou kunnen zijn bvb heel erg welkom!
Heb zelf overigens enorme faalangst dus ik denk dat ik weet hoe ze zich dan voelt en dat is echt hartverscheurend voor mij als moeder.
Groetjes een bezorgde moeder
. Wat wij hebben gedaan is haar altijd in haar waarde gelaten (ik zeg niet dat je dat niet doet!) en haar zoveel mogelijk ruimte gegeven om verlegen te zijn. En er achteraf wel met haar over gehad in veilige situatie en haar laten vertellen wat ze dan voelt. En dat ook begrijpen. Rustig aan zijn we dan met haar gaan bepalen bij wie ze samen met mij bijv ermee ging oefenen. Want ze begreep best dat het in nood bijv niet handig is als je zo dicht slaat. 
Kijk naar wat ze allemaal wel kan benadruk het goede in haar... want dat zie je vast genoeg en negeer dit een beetje... zolang ze met kinderen wel meteen contact maakt ... en vreemde volwassenen een beetje mijdt (wat me eigenlijk als 5-jarige helemaal niet ongezond lijkt)