Bokt.nl

mijnoe213 schreef:

Heel erg bedankt tineke8889 ! Daar heb je helemaal gelijk in. Ik kan het inderdaad niet maken om achter haar rug om met haar moeder te gaan praten. Ik ben het er alleen niet mee eens dat zei zelf haar eetstoornis zal moeten oplossen. Volgens mij gaat dat ook niet zo makkelijk als je echt een eetstoornis hebt. Ik ga zeker wel mijn zorgen tegenover haar uitspreken!

Snollygoster schreef:

Ik wil hier toch nog even op ingaan, als je vriendin werkelijk een eetstoornis heeft vrees ik dat ze helemaal dicht gaat klappen als je haar gaat vertellen dat je met haar moeder gaat praten. Mensen die aan een eetstoornis lijden zijn egoïstisch, ze leven letterlijk in een koepel en zien de mensen om hun heen niet meer staan. Ik denk dat je meer kwaad dan goed gaat doen als je het haar zou vertellen.. Daarom kun je beter wel achter haar rug met d'r moeder gaan praten en vragen als de moeder wilt zwijgen erover, als de tijd dan rijp is kun je haar alsnog vertellen dat jij diegene was wie met haar moeder is gaan praten. Zo hebben wij het ook opgelost, en ze was ons echt heel erg dankbaar, want als ze toen had geweten dat ze door ons naar een instelling moest zou ze waarschijnlijk wel erg boos zijn en zou ze dus ook niet zo snel herstelt zijn omdat ze dan geen vrienden meer zou hebben om haar te steunen.

ElvierW schreef:

Snollygoster schreef:

Ik wil hier toch nog even op ingaan, als je vriendin werkelijk een eetstoornis heeft vrees ik dat ze helemaal dicht gaat klappen als je haar gaat vertellen dat je met haar moeder gaat praten. Mensen die aan een eetstoornis lijden zijn egoïstisch, ze leven letterlijk in een koepel en zien de mensen om hun heen niet meer staan. Ik denk dat je meer kwaad dan goed gaat doen als je het haar zou vertellen.. Daarom kun je beter wel achter haar rug met d'r moeder gaan praten en vragen als de moeder wilt zwijgen erover, als de tijd dan rijp is kun je haar alsnog vertellen dat jij diegene was wie met haar moeder is gaan praten. Zo hebben wij het ook opgelost, en ze was ons echt heel erg dankbaar, want als ze toen had geweten dat ze door ons naar een instelling moest zou ze waarschijnlijk wel erg boos zijn en zou ze dus ook niet zo snel herstelt zijn omdat ze dan geen vrienden meer zou hebben om haar te steunen.

Even nuanceren wat jij hier stelt Snollygoster. Mensen die lijden aan een eetstoornis zíjn niet egoistisch enz, dat wórden ze. Door een gebrek of tekort aan voedingsstoffen stompen ze af op emotie en krijg je dit soort gedrag. Vaak is dat juist de motivatie, omdat ze ook niets meer willen/kunnen voelen.

@Mijnoe, zoals al gezegd is dit een lastige situatie, bovenal voor je vriendin. Ik denk dat je nu vooral je eigen gevoel moet volgen. Wil jij het aan haar moeder vertellen dan zou ik dat doen. Wil je daar eerlijk over zijn tegen haar, vertel het dan van te voren. Denk je dat je dat nu beter niet met je vriendin kan delen, zou ik dat niet doen. Hou jezelf voor dat je alles doet met de beste bedoelingen en vanuit de zorgen voor je vriendin. Dat kun je haar ook vertellen.
Hou er wel rekening mee dat je niet meer kunt doen dan er voor haar zijn als ze iets met je wil delen. Hou er ook rekening mee dat het zomaar zo zou kunnen zijn dat haar ouders dit (nog) niet willen zien. En dat het lang kan duren voor je vriendin zelf zal in zien dat ze ziek is. Heel veel succes!

haffiecesaer schreef:

Wat lief dat jij je zo om je vriendin bekommerd!

Ik kan je zo niet zeggen of ze wel of geen eetstoornis heeft, hoewel mijn gevoel zegt na het lezen van de OP, dat ze er wel naar op weg is.

Praten met haar moeder zal niks oplossen.
Als zij idd een eetstoornis heeft is je vriendin de enige die dat op kan lossen.

Zitten jullie niet toevallig samen op school? Dat je met je mentor of een leerkracht kan praten!

Dikke knuffel voor jou! Want dit valt voor jou ook niet mee.