Het is (ons inziens) vooral het eetpatroon van mijn vader. Hij tennist minstens 2 keer per week, wat op zich redelijk is. Maar bij de ''gewone'' maaltijd schept hij altijd héél erg z'n bord vol, en snaait nog vrolijk na (terwijl ik me afvraag of hij éigenlijk gewoon al vol zit, maar voor de lekker meer eet). Daar blijft het ook nog eens niet bij. Hij eet praktisch altijd een toetje, ijs, of soms (zou je denken) ''gezond'' yoghurt, maar daar gaat dan een halve slagroombus overheen
Ik heb vandaag een cake gebakken, en jawel hoor, daar zat het net met 2 flinke plakken op en bordje. Néé niet eentje voor mij of m'n broer, beide voor hemzelf. Vervolgens pakt hij de chipszak en daar gaan ook wat handen van naar binnen.
Hij lijkt het ook gewoon gedachteloos allemaal naar binnen te schuiven met gigantische happen, schrokt alles naar binnen. Of dat nu z'n ontbijt, z'n avondeten, cake of chips is.
Ik heb altijd héél erg veel moeite om m'n gezicht in de plooi te houden als ik dat zie. Wetende dat hoofdschudden etc. juist het verkeerde effect zal hebben (o.a. na het zien van Dr. Phil
). Maar onlangs een ''goed'' gesprek met hem gehad, dat m'n broer en ik ons toch erg zorgen maakte. Maar dat maakte hem niets uit, hij vindt eten lekker, wilt het niet aanpassen.Maar zowel m'n broer als ik zouden graag willen dat hij het aanpast. Hij heeft al een verhoogde bloeddruk en heeft af en toe last van kortademigheid. En zo is het wachten op de volgende overgewichtskwaal.
Iemand, al dan niet met eenzelfde situatie, tips?
Het doet me ontzettend veel pijn dat het mijn vader niet lijkt te interesseren. Hij heeft een verhoogde bloeddruk, is hartpatiënt en heeft een BMI van 30+. Helaas wil hij het allemaal niet horen, is hij niet vooruit te fikken en wordt ie dikker en dikker
)