Geplaatst Recentelijk heb ik door verschillende omstandigheden helaas een abortus moeten laten plegen.
De zwangerschap was zeer ongepland, maar wat mij betreft niet ongewenst.
Door de vreselijk slechte timing en ivm mijn eigen (geestelijke) gezondheid hebben mijn verloofde en ik helaas moeten kiezen voor een abortus.
Alle zwangerschapskwaaltjes had ik, ik heb ze vervloekt, maar tegelijkertijd kon ik er, gek genoeg, ook van genieten. Ik voelde vreselijk veel liefde voor het kleine wondertje dat ik bij me droeg en ik voelde me trots.
Maar feit is dat mijn geestelijke gesteldheid zo dusdanig labiel is, ik niet in staat ben om een kindje ter wereld te brengen en het een stabiele thuisbasis te geven. Uit ervaring uit de eerste hand weet ik hoe vreselijk stressvol en frustrerend dat is, dat gun ik niemand, dus zeker mijn eigen kind niet. Uiteraard spelen er nog meer dingen mee, maar die zijn niet relevant voor dit topic.
Ik heb altijd een enorme kinderwens gehad, dus ik vind het vreselijk dat de timing zo slecht was.
Mede om deze reden heb ik er veel moeite mee het een plekje te geven, ik wou wel, maar het kon simpelweg niet.
Ik ben emotioneel, ik slaap slecht, ik heb een verminderde eetlust en ik heb veel last van nachtmerries. Mijn verloofde zit inmiddels met zijn handen in het haar en heeft er veel moeite mee mij zo te zien.
Dit wil ik niet meer.
Ik wil het een plekje geven en verder kunnen met mijn leven, met mijn studie en werk. Ik vergeet soms dat het ook zwaar is voor mijn verloofde, ik wil er ook voor hem kunnen zijn, ik wil dit samen met hem verwerken en de toekomst rooskleurig inzien, maar het lukt me gewoon niet.Ik heb professionele hulp, maar ik heb niet het idee dat zij mij omtrent dit onderwerp goed kunnen begeleiden, maar eigenlijk zie ik het ook niet zitten om (weer) van psychotherapeut te veranderen.
Verder steunt mijn moeder mij absoluut niet in dit verwerkingsproces. Zij heeft borderline en ziet hierdoor alles behoorlijk zwart/wit. Omdat, zij in een verleden een miskraam heeft gehad, is zij principieel tegen abortus en maakt dan ook behoorlijk duidelijk dat ze vind dat ik een verkeerde keuze heb gemaakt. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat ik het erg jammer vind dat ze niet achter me staat, maar dat het niet hoeft. Ik had gehoopt dat ze het hierna zou laten rusten, maar tevergeefs... Ze belt/smst me dagelijks met dingen in de trand van "En, heb je al spijt? Ik hoop het. Dan besef je tenminste hoe stom je bezig bent."
Ik weet het allemaal even niet meer, ik zit er compleet doorheen.
Zijn er bokkers die een soortgelijk iets hebben meegemaakt? Of tips/advies hebben?
Ik besef dat er een groot taboe rust op dit onderwerp, ik hoop dan ook dat ik niemand tegen de schenen aan schop met dit topic en dat we het rustig kunnen houden.
Dit is een goedgekeurd SA. Mocht je me denken te herkennen, dan graag via pb en niet in het topic.
sterkte.
