Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-13 17:49

Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-13 17:49

Dit is een goedgekeurd SA, ook als je mij denkt te (her)kennen blijf ik graag anoniem.

Ik hoop dat jullie bokkers mee willen denken over hoe & waar ik hulp zou kunnen vinden, of dat jullie misschien tips hebben om mijn leven beter op de rit te krijgen.
Maar, ook als dat niet zou zijn, vind ik het al erg fijn om mijn verhaal kwijt te kunnen. Alvast bedankt voor het lezen.

Inmiddels heb ik, als jonge meid van 20, al heel wat levenservaring. Er is veel gebeurd, goede dingen en een hele hoop nare. Echter zou ik niet eens meer willen dat het niet gebeurd was, het heeft me gevormd en hoort bij me.
Nu ben ik echter op een punt gekomen waar dingen wel eens normaal mogen lopen. Ik ben op zoek naar stabiliteit en rust, vooral in mezelf.

Alle ellende begon toen ik 14 was. Op school haalde ik hoge punten, maar ik kreeg steeds meer pijn aan m'n rug. Zou het de zware schooltas zijn? De groter dan gemiddelde borsten? Ik ben bij ongeveer alle mogelijke therapeuten geweest en vervolgens door de hele ziekenhuismolen.
Niemand kon iets vinden en ik werd steeds moedelozer. Op school kon ik amper zitten van de pijn en ik telde de secondes af tot ik weer naar huis kon om in bed te kruipen.
Een schoolarts stuurde me uiteindelijk door naar een psycholoog. Deze vond dat ik een vitale depressie had en stuurde me naar een kinderpsychiater. Ik kreeg Prozac.
Prozac leverde nog veel extremere stemmingswisselingen op en ik deed mezelf wat aan. Er zouden er nog vele keren volgen.
Na dit eerste begin ben ik in 6 verschillende klinieken opgenomen geweest, op sommige plaatsen meerdere keren. Vaak voor langere tijd aan een stuk. Als je alle opnames bij elkaar op zou tellen ben ik wel 3 jaar van huis geweest.
Steeds ging het tussendoor een paar maanden (vaak de zomer) goed en was ik thuis. Ik begon ook steeds weer enthausiast aan school, maar ben nooit verder gekomen dan een paar maanden 4e klas.
Inmiddels was mijn diagnose veranderd naar depressie IEZ met psychotische kenmerken. Ik was vaak erg angstig. Als ik kon liep ik weg van afdelingen.
De separeer heb ik vaker van binnen gezien dan me lief is. Dwangbehandeling werd bijna iets normaals. Als medicatie werden eindelijk de antidepressiva gestopt, en ik kreeg Risperdal (later ivm bijwerkingen Haldol). Hier reageerde ik volgens omstanders goed op.
Zelf heb ik nooit enig effect gemerkt, behalve dan eens kaakklem bij overdosering.
Allerlei onderzoek werd gedaan. Sommige professionals spraken over borderline (maar in een borderlinekliniek werd ik knalpsychotisch) anderen dachten aan autisme.
Autisme werd uitgesloten, borderline bleef onduidelijk. Een van de artsen waar ik het meeste vertrouwen in had was het met mijn standpunt eens dat ik die persoonlijkheidsstoornis niet had. Kenmerken heb ik volgens hem wel.
Ik deed 3 jaar geleden een serieuze zelfmoordpoging deed waarbij ik mijn rug en been brak. Maanden lag ik in gipscorsetten. Mijn been is metaal in gegaan, en een jaar later het spul er ook weer uit.
Iedereen zegt dat ik ontzettend geluk heb gehad. Ik kan nu gewoon alles weer. Heb alleen littekens op mijn knie en enkel overgehouden.
Maar de rugklachten, die er altijd al geweest waren, bleven (en werden versterkt door het lange immobiliseren).
UIteindelijk lukte het om van opname, via maanden dagbehandeling, naar volledig thuis zijn te gaan. Een paar keer ben ik nog opgenomen, maar dit was maar kort (10-14 dagen)
Vorig jaar heb ik op het VAVO 3 VWO certificaten gehaald. Dit ging met vallen en opstaan. Ik begon met 5 vakken en moest er 2 laten vallen. Dit jaar ben ik gestart met 3 vakken.
Probleem is dat ik maar 20% van de tijd naar lessen ga. Het lukt me vaak niet om thuis nog te studeren. Ik ben erg moe, kan na 1 activiteit alweer gaan slapen.
Concentratie is lastig. Ook kan mijn hoofd zo ontzettend tegenwerken... dan denk ik alleen nog maar 'ik wil niet meer' als een soort van mantra.
Hoe het nu verder moet met school is een grote zorg. Ik wil heel graag HBO-V gaan doen, werken in de zorg is mijn passie. Ik ga nu af en toe mee op reizen voor mensen met een beperking, en dat doe ik ontzettend graag.
Maar voor het HBO-V wil, moet en zal ik eerst dat VWO papiertje hebben. Ik wil bewijzen dat ik dat niveau heb. Veel van mijn perfectionistische doelen heb ik al moeten bijstellen, maar dit gaat me lukken.
Tsja, en dan komt de dagelijkse realiteit weer terug. Mijn coping bij stress is ronduit onhandig. Ik ga in bed liggen of ik eet veel te veel. Ik voldoe aan bijna alle criteria voor Binge Eating.
Ik had een hele goede fysiotherapeut waar ik mee kon praten. Af en toe maakte hij mijn rug los, maar vaker nog ging hij met me sporten. Dát hielp. Helaas moest hij op een andere locatie gaan werken, en kon ik door de afstand niet mee.
Nu ben ik dus zoekende naar hulp/begeleiding. Er is een personal trainingsorganisatie in de buurt, waar ze 'totaalplaatjes'-zorg leveren. Naast voedingsleer ook je lichaam leren accepteren (lastig punt) en sporten.
Jullie zullen wel denken, en de GGZ dan? Daar kom ik af en toe nog voor medicatiecontrole (Haldol en Priadel op het moment) maar verder ben ik daar gestopt met gesprekken. Ik kan heel goed praten, maar van tegenover iemand zitten word ik niet beter.
Over de kliniek ben ik erg tevreden, maar de rest van de GGZ organisatie ademt voor mij teveel het 'afhankelijke patiënt' beeld. Zelfs met iemand waarmee ik een superklik heb, wil ik niet elke week x aantal uur praten.
Voor mij werkt samen sporten, of wat dan ook, een stuk beter. Raar eigenlijk als ik me bedenk dat ik in de opname-periode totaal niet kon sporten of bewegen. Het was altijd een straf.
Nu gaat het dan tenminste zo goed, dat ik wel graag sport. Ik hoop ook maar dat ik bij die personal trainer aan de slag kan, maar ik vrees van niet omdat dat ontzettend duur is en niet vergoed wordt.
Dan gaat mijn zoektocht dus verder...

Nu heb ik een hele lieve vriend (al 8 maanden) en hij steunt me door dik en dun. Ik ga 4 x (als het lukt) per week met mijn zusje naar onze paarden, hobbel af en toe een buitenritje, sport een paar keer per week... en dan dus het schoolprobleem.
Ik zou ontzettend graag willen dat mijn stemming stabieler was, en mijn belastbaarheid groter. Ik wil afvallen, gezond eten en gezond zijn (zowel lichaam als koppie). Ik wil anderen helpen, ik wil die éne goeie zijn, net zoals de mensen om mij heen die mij hielpen toen ik echt diep zat.
Maar hoe kom ik daar?

**Geplaatst**: 30-09-13 18:09

Geplaatst: 30-09-13 18:09

Hoi,

meid ik vind het moeilijk om hier echt goed op te reageren. Allereerst kun je professioneel mensen pas goed helpen als jij zelf ook goed in je vel zit.

Maar er spelen dus 2 dingen door elkaar heen? Het lichamelijke van je rugproblemen en daarnaast het geestelijke?
Ik zie hier heel veel termen voorbij komen (borderline, autisme, vitale depressie, binge eating), maar misschien proberen om niet te veel te zoeken naar een diagnose maar kijken naar oplossingen.
Ik denk dat je voor jezelf voor veel structuur zult moeten zorgen en goed moet kijken welke dagelijkse dingen positieve en negatieve invloeden hebben op je stemmingswisselingen. Als ik me rot voel en ik ga in bed liggen of veel eten, voel ik me daarna alleen maar lamlendiger, moe en rotter. Als ik mezelf een schop onder mijn kont geef en ga sporten ook al heb ik er de energie niet voor, kom ik terug met een leeg hoofd en uiteindelijk met meer energie. Ik denk dat je echt in een negatieve spiraal terecht bent gekomen en dat het ene het andere in de hand werkt in negatieve zin.
Je zult jezelf echt tot bepaalde dingen moeten dwingen. Ik kan ook met gemak dagelijks een middagdutje doen van 2 uur, met als gevoel dat ik me vaak alleen maar vermoeider voel. Maar als ik er dan voor kies om mezelf een schop te geven en buiten een frisse neus te halen voel ik me snel fitter.

Met medicatie heb je stemmingswisselingen, maar als je je medicatie laat veranderen, verminderen of onder begeleiding stopzet ... wat gebeurt er dan? Misschien werkt deze medicatie alleen in je nadeel? Dat je maar 20% van de lessen kunt volgen en voor de rest te moe bent is niet normaal voor een 20 jarige meid. Kan het niet zijn dat de medicatie dit (deels) veroorzaakt? Wat zegt je huisarts hierover? Is hier een medische oorzaak voor te vinden? Want anders valt er misschien juist door je levensstijl drastisch aan te passen (vaste tijden naar bed, voeding, sporten) daar veel in te winnen.
Op het moment dat je je in je hoofd rustiger voelt, zal je belastbaarheid ook groter worden.

Als je niet geholpen bent in het reguliere circuit, misschien kan het alternatieve circuit meer hulp bieden?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-13 18:29

Re: Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-13 18:29

Nouja, rugproblemen en geestelelijke hebben ontzettend invloed op elkaar. Als het een slecht is, is het ander dat ook.

Veel termen, ja klopt... ik ben nog heel erg op zoek naar het waarom denk ik. Kan maar moeilijk accepteren dat dit met mij is gebeurd. Misschien heb je gelijk en moet ik mezelf dwingen. Maar waarom doe ik dat dan niet al? Omdat het te moeilijk is. Klinkt als excuus maar zo bedoel ik het niet. Mijn hoofd is alleen soms zó zwaar/negatief dat mezelf uit bed schoppen, of zorgen dat ik niet ga eten, dat dat gewoon niet kan.

Als ik mijn medicatie stop heb ik kans psychotisch te worden en weer depressief... ik durf dat eigenlijk (zelfs onder begeleiding) niet aan. Mijn huisarts kom ik nooit eigenlijk. Alleen voor de pil. Hmm ook van de pil kan ik natuurlijk moe worden...

Levensstijl aanpassen heeft niet met onwil, maar ook met de onmogelijkheid mezelf te dwingen te maken.
Misschien ben ik wel gewoon een lui varken

**Geplaatst**: 30-09-13 18:34

Re: Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst: 30-09-13 18:34

Is hulpverlening met paarden ook iets voor jou?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 30-09-13 20:35

Geplaatst door de TopicStarter : 30-09-13 20:35

josien_m_ schreef:
Is hulpverlening met paarden ook iets voor jou?

Weet ik niet, nog nooit gedaan. Ik heb er altijd wat twijfels bij gehad en ben dus nooit echt op zoek gegaan.

Pff, zit er behoorlijk doorheen vandaag. Begon vanmorgen al zo slecht dat school niet lukte, bij de fysio haalde het losmaken van mijn rug niks uit (de nieuwe therapeute was veel te lief) en net een heftig gesprek met mijn ouders gehad...

**Geplaatst**: 30-09-13 20:58

Geplaatst: 30-09-13 20:58

Hey TS,

lui varken wil ik je absoluut niet noemen :(:)

Depressief kan ik het absoluut niet noemen, maar ik heb ook een tijd gehad dat ik me rot voelde en in een flinke dip zat. Ik hing het liefste heel de dag in de bank achter mijn laptop en zelfs een was aanzetten en ophangen was me al te veel. Ik voelde me rot doordat ik zo hing en weinig deed. Ik voelde me ook erg moe, slap en futloos. En de vreetbuien herken ik ook erg goed. En juist al die suikers maakten me nog moeier en slapper. Ik zou in die periode met gemak 16 uur op een dag geslapen kunnen hebben.
Juist door mezelf een ongelooflijke trap onder mijn kont te geven en mezelf te dwingen iets te gaan doen, ging ik mezelf beter voelen. Toen ik ging sporten was ik tenminste moe van iets doen en dat gaf juist weer energie en een fijn gevoel.

Ik denk echt dat je erg gebaat zult zijn bij veel ritme en regelmaat. Op tijd voldoende eten, actief bewegen, op tijd naar bed en gewoon op tijd op staan. En ik denk dat het belangrijk is om jezelf per dag een paar doelen te stellen. En dan ook dingen die ruim haalbaar zijn, zodat het overzichtelijk blijft. Desnoods schrijf je het op en maak je een dagschemaatje. En niet te lang vooruit kijken, maar per dag ...stapje voor stapje.
Als je jezelf niet kunt dwingen moet je misschien kijken naar iets of iemand die voor jou de stok achter de deur is.
Zoek ook naar iets waarbij je je hoofd leeg kan maken. Ontspanning is ook heel belangrijk. Dat kan fietsen zijn, hardlopen, lezen, puzzelen, paardrijles e.d. zijn. Dan heb je ook iets waar je naar uit kan kijken.

Verder zou ik niet proberen om heel erg te gaan zoeken naar een diagnose. Wil je een stempel op jezelf drukken? Wil je daar je energie aan verspillen? Bedenk dat ook bij een diagnose de behandelmethodes en medicatie per persoon verschillend zijn. Een diagnose op zich zal echt niet de sleutel zijn om jezelf beter te gaan voelen.
Stoppen zou ik dan inderdaad niet doen als er kans is op een psychose. Maar ik zou zeer zeker toch eens heel goed laten kijken naar je medicijnen!!! Ondanks je medicatie voel je je geestelijk nog steeds belabberd. Misschien kunnen ze iets veranderen aan de dosering of blijkt dat je toch beter iets anders zou kunnen slikken.

Is trouwens jouw bloed al wel eens goed nagekeken? Depressies e.d. kunnen ook ontstaan door een onbalans. Mocht dit allemaal in orde zijn, is het misschien een optie om te kijken wat het alternatieve circuit voor je kan betekenen? Wel zou ik dat overleggen met je arts i.v.m. je medicatie.

Maar je moet dit wel zelf willen, uiteindelijk ben je het toch zelf die de knop om moet zetten een ander kan en zal dit niet voor je doen. Probeer actie te ondernemen en niet af te wachten tot het vanzelf verandert of iemand anders het voor je doet. Kop op en schouders eronder ... echt waar je bent vaak sterker dan je denkt en je kunt vaak meer aan dan je verwacht :(:)

**Geplaatst**: 30-09-13 22:44

Geplaatst: 30-09-13 22:44

Hoi WWW,
nou, jij hebt idd je portie wel gehad in het leven...!
Eerst chronische pijn, die helaas niet reageerde op "het ziekenhuis" en daarna ben je zogezegd geflipt. (Prozac onder de 18 wordt niet voor niets afgeraden. Op zich heeft serotonine wel iets te maken met pijngewaarwording, maar prozc is wel een erg slordige manier.)
....zodat je nu allerlei prachtige etiketten zou kunnen krijgen...

Maar pijnbestrijding, toch niet zo heel erg moeilijk anno 2013, daar lees ik eerlijk gezegd niets over. (Ja, wel acceptatie, maar dat vind ik nou voor een jonge meid van 20 weer knechtenloon.)

Worldwideweb schreef:
Ik hoop dat jullie bokkers mee willen denken over hoe & waar ik hulp zou kunnen vinden, of dat jullie misschien tips hebben om mijn leven beter op de rit te krijgen.

Nu ben ik echter op een punt gekomen waar dingen wel eens normaal mogen lopen. Ik ben op zoek naar stabiliteit en rust, vooral in mezelf.

Goed streven!!!

Kijk eens op http://www.neuropathie.nu/wie-zijn-wij- ... opsky.html
(Of jouw pijn valt onder neuropathie is een vraag, maar dit zijn wel 2 artsen die veel weten van pijn en pijnbestrijding.)

Worldwideweb schreef:
Niemand kon iets vinden en ik werd steeds moedelozer. Op school kon ik amper zitten van de pijn en ik telde de secondes af tot ik weer naar huis kon om in bed te kruipen.
Een schoolarts stuurde me uiteindelijk door naar een psycholoog. Deze vond dat ik een vitale depressie had en stuurde me naar een kinderpsychiater. Ik kreeg Prozac.

Grrrr.....!!!!
Je bent helaas niet de eerste, die dit soort ervaringen heeft, maar ik word er altijd weer hels van.
Chronische pijn is een ingrijpende aangelegenheid (zoals je helaas gemerkt hebt).
Steun geven lijkt me dan toch wel essentieel en dat is iets, dat een psycholoog kan doen - en dus hoort te doen.
(Nee, schuiven met die moeilijke patiente, en pillen er in!)

Worldwideweb schreef:
Prozac leverde nog veel extremere stemmingswisselingen op en ik deed mezelf wat aan.

In een of ander jargon heet dit:"iatrogene schade".
In normaal nederlands: schade veroorzaakt door de artsen, veroorzaakt door medisch handelen.
De mensen waar je je vertrouwen in stelt, waarvan je hoopt, verwacht dat ze je zullen helpen, "helpen" j ein real lfe van de wal in de sloot. ("Hoepla, evrouw is depressief, wantrouwend, heeft emoties waar we het iet mee eens zijn, doe nog maar een pil...." Brrr.)

De beter oplossing zou zijn geweest: 1) acuut stoppen met prozac, 2) excuses, 3) overleg:"Wat weegt voor jou het zwaarste? Wat wil jij het liefste...?" - en 4) daar dan gericht aan werken. Bijv. door je naar de pijnpoli te sturen, naar een psycholoog die iets kan met chronische pijn, etc.

Worldwideweb schreef:
De separeer heb ik vaker van binnen gezien dan me lief is. Dwangbehandeling werd bijna iets normaals. Als medicatie werden eindelijk de antidepressiva gestopt, en ik kreeg Risperdal (later ivm bijwerkingen Haldol). Hier reageerde ik volgens omstanders goed op. Zelf heb ik nooit enig effect gemerkt, behalve dan eens kaakklem bij overdosering.

Vreselijk, hoor!!

Worldwideweb schreef:
Maar de rugklachten, die er altijd al geweest waren, bleven (en werden versterkt door het lange immobiliseren).

Huuuuu!!!

Worldwideweb schreef:
Probleem is dat ik maar 20% van de tijd naar lessen ga. Het lukt me vaak niet om thuis nog te studeren. Ik ben erg moe, kan na 1 activiteit alweer gaan slapen.
Concentratie is lastig. Ook kan mijn hoofd zo ontzettend tegenwerken... dan denk ik alleen nog maar 'ik wil niet meer' als een soort van mantra.

Het zou leuk zijn, als ten erste de pijn nu eens echt zou wordne aangepakt.
Dat scheelt al enorm met concentratie.
En verder lijkt traumaverwerking me ook geen luxe, dat scheelt ook enorm met concentratie.

Worldwideweb schreef:
Ik wil heel graag HBO-V gaan doen, werken in de zorg is mijn passie. Ik ga nu af en toe mee op reizen voor mensen met een beperking, en dat doe ik ontzettend graag.

That's te spirit!!

Worldwideweb schreef:
Mijn coping bij stress is ronduit onhandig. Ik ga in bed liggen of ik eet veel te veel. Ik voldoe aan bijna alle criteria voor Binge Eating.

Okee - dat is dus een uitstekend doel om aan te werken: hoe krijg ik mijn stress naar beneden.
De optimst zegt, dat daar heel veel manieren voor zijn.
Een manier die je liggend op bed kan doen, is luisteren naar een CD (...het kan ook per mp3, etc.) met een binaural effect. Je ene oor krijgt een heeel klein beetje een andere toon te horen dan je andere oor.
"Jijzelf"

hoort het niet, maar je hersenen regeren er wel op. Op die manier kun je jezelf zo ver krijgen, dat je hersenen alfagolven, ddan wel thetagolven of zelfs deltagolven gaan aanmaken. (En met een CD met betagolven kun je je concentratie verhogen.)
Google eens op woorden als hemi sync, brain sync en monroe.
(Eten is voor veel mensne troost en binge kan ook een kwestie zij van afreageren - zoek ook andere manieren van troost, en ram op kussens als je boos bent, dat lucht op.)

Worldwideweb schreef:
Ik had een hele goede fysiotherapeut waar ik mee kon praten. Af en toe maakte hij mijn rug los, maar vaker nog ging hij met me sporten. Dát hielp. Helaas moest hij op een andere locatie gaan werken, en kon ik door de afstand niet mee.

Okee - ook een concreet doel: er zijn vele mensne die dit vak uitoefenen, je hebt de ervaring dat dit zoden aan de dijk zet: zoek iemand die iets zinnigs met jou kan doen!
(Vraag ook naar iemand die de cursus cure tape heeft gedaan. Ik zweer tegenwoordig bij mijn tapes!!)

Worldwideweb schreef:
Ik kan heel goed praten, maar van tegenover iemand zitten word ik niet beter.
Over de kliniek ben ik erg tevreden, maar de rest van de GGZ organisatie ademt voor mij teveel het 'afhankelijke patiënt' beeld. Zelfs met iemand waarmee ik een superklik heb, wil ik niet elke week x aantal uur praten.

Groot gelijk: hoe lief ook, iemand di ejou het gevoel geeft, een afhankelijke patient te zijn: benen maken!!!
(Wat niet wil zeggen, dat jij niet af en toe een psycholoog zou kunnen inhuren, die met jou eerst technieken tegen de stress gaat inoefenen en daarna emdr met jou gaat doen - maar de rollen zijn dan wel anders verdeeld!!!!)

Worldwideweb schreef:
Voor mij werkt samen sporten, of wat dan ook, een stuk beter. (...)
Nu gaat het dan tenminste zo goed, dat ik wel graag sport. Ik hoop ook maar dat ik bij die personal trainer aan de slag kan, maar ik vrees van niet omdat dat ontzettend duur is en niet vergoed wordt.
Dan gaat mijn zoektocht dus verder...

...naar een goede fysio, met benul van sport (en cure tape

.)

Worldwideweb schreef:
Nu heb ik een hele lieve vriend (al 8 maanden) en hij steunt me door dik en dun. Ik ga 4 x (als het lukt) per week met mijn zusje naar onze paarden, hobbel af en toe een buitenritje, sport een paar keer per week...

Hiephoi!!!!

Worldwideweb schreef:
en dan dus het schoolprobleem.
Ik zou ontzettend graag willen dat mijn stemming stabieler was, en mijn belastbaarheid groter. Ik wil afvallen, gezond eten en gezond zijn (zowel lichaam als koppie).

"The name of te best is: stress".

Worldwideweb schreef:
Ik wil anderen helpen, ik wil die éne goeie zijn, net zoals de mensen om mij heen die mij hielpen toen ik echt diep zat.

Mooi perspectief!!!

**Geplaatst**: 30-09-13 22:48

Re: Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst: 30-09-13 22:48

Ts, wel eens gekeken bij 'ervaringsdeskundige'? Af en toe zie je vacatures daarvan voorbij komen, dan krijg je een hbo opleiding (moet je wel die kwalificatie hebben om hbo te mogen volgen) en word je ingezet in de zorg. Dus anderen helpen, met een opleiding én betaald krijgen en daar kun je juist jouw geschiedenis positief inzetten

**Geplaatst**: 30-09-13 22:53

Geplaatst: 30-09-13 22:53

Al gedacht aan psychomotorische therapie?

**Geplaatst**: 30-09-13 22:55

Geplaatst: 30-09-13 22:55

Worldwideweb schreef:
josien_m_ schreef:
Is hulpverlening met paarden ook iets voor jou?

Weet ik niet, nog nooit gedaan. Ik heb er altijd wat twijfels bij gehad en ben dus nooit echt op zoek gegaan.

Pff, zit er behoorlijk doorheen vandaag. Begon vanmorgen al zo slecht dat school niet lukte, bij de fysio haalde het losmaken van mijn rug niks uit (de nieuwe therapeute was veel te lief) en net een heftig gesprek met mijn ouders gehad...

Ik heb je vanmiddag mijn diensten met paarden aangeboden....

**Geplaatst**: 30-09-13 22:57

Geplaatst: 30-09-13 22:57

BiHB schreef:
Ik heb je vanmiddag mijn diensten met paarden aangeboden....

Mooi en lief aanbod!! Probeer het gewoon TS, je hebt niets te verliezen ... wel heel veel te winnen

**Geplaatst**: 30-09-13 23:31

Geplaatst: 30-09-13 23:31

BiHB schreef:
Ik heb je vanmiddag mijn diensten met paarden aangeboden....

Heel eerlijk... ik vind deze reactie nogal drammerig overkomen.
TS vraagt tips en steun, maar hoeft niet ieder aanbod gelijk te omarmen.

**Geplaatst**: 30-09-13 23:39

Geplaatst: 30-09-13 23:39

Delphi schreef:
Probeer het gewoon TS, je hebt niets te verliezen ... wel heel veel te winnen

Zou dit echt waar zijn...?

"Gewoon iets proberen" als je ''wankel'' bent, iet optimaal bent voorbereid, etc.etc. - naar mijn gevoel houdt dat een risico in.
(...en soms moet je gewoon maar een risico nemen, garanties bestaan nu eenmaal niet echt in het leven, maar dat is toch echt iets anders dan "je hebt niets te verliezen". Ik vind zorgvuldig risico management zinvol...)

**Geplaatst**: 30-09-13 23:39

Geplaatst: 30-09-13 23:39

Worldwideweb schreef:
Pff, zit er behoorlijk doorheen vandaag. Begon vanmorgen al zo slecht dat school niet lukte, bij de fysio haalde het losmaken van mijn rug niks uit (de nieuwe therapeute was veel te lief) en net een heftig gesprek met mijn ouders gehad...

**Geplaatst**: 01-10-13 00:00

Geplaatst: 01-10-13 00:00

Jeetje.. Eerste wat ik dacht: waarom hebben ze jou in godsnaam aan de Prozac troep gezet??
Krijg het idee dat daar de bal is gaan rollen.. Naar beneden.

Ik snap ook niet dat niemand heeft ingegrepen. Je ouders, je familie, de leiding in instellingen?
Na start Prozac wel 6 opnames..
Eigenlijk te gek voor woorden.

Rugpijn is je basis.. Daar moet wat aan gedaan worden!
Lijkt mij zaak ook je lichaam weer gezond laten worden.
Laten we duidelijk zijn.. Als je zo je verhaal leest.. Wat denk jij dat al die psychofarmica je gegeven hebben?
Wie ben jij "puur"?
Heb je afgelopen jaren altijd rugpijn gehad?
Slikte je pijnstillers naast Prozac en dergelijke? Of werd de rugpijn minder door de medicijnen?
Heb jij het idee dat je depressief bent?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 10:55

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 10:55

Jee wat een reacties! Doet me ergens wel goed dat jullie reageren

Ik ga proberen op iedereen te reageren.

@ Hannanas: Ze vonden me somber en apatisch (niet gek met zo veel pijn) en ik wilde niet meer... nouja dan krijg je Prozac. Troep is het, inderdaad. Alle antidepressiva die ik gehad heb (totaal 3 geloof ik) hadden als effect dat mijn stemming een achtbaan werd, en alle pieken en dalen des te heftiger. Gelukkig was er na een tijd een goede dokter die bedacht dat ik daar mee moest stoppen en dat ik een antipsychoticum nodig had.

Ik heb naast de medicijnen eerst veel ibuprofen en diclofenac geslikt, later na het ongeluk morfine gekregen en weer later tramadol. Maar zelfs tramadol deed nog maar weinig na een tijdje, dus daar ben ik mee gestopt. (toch makkelijk een jaar geslikt, als het niet langer is) Nu bouw ik soms een spiegel paracetamol op (dus echt paar dagen 4x 1000 mg) totdat ik weer normaal kan bewegen, dan stop ik weer en 'gaat' het weer min of meer. Pijn zit grotendeels in de spieren, daar wordt mijn stress opgeslagen. In één keer los laten maken gaat daardoor ook niet, dan raak ik zowat in shock (psychisch).

Ik heb nu niet het idee dat ik depressief, psychotisch of wat dan ook ben, enkel ontzettend instabiel.
Wie ik ben zonder die troep in mijn lijf, dat weet ik niet eens.

@Janneke2: Wat risicomanagement betreft heb je gelijk. Alles wat ik doe kan ook per ongeluk te veel losmaken waardoor ik omkiep en misschien weer in een kliniek terecht kom.

@BiHB: ik heb je gisteren ook teruggepb't dat ik het een lief aanbod vond maar dat je te ver weg zit

met de reactie op josien bedoelde ik dat ik zelf niet eerder daar naar op zoek gegaan ben, omdat ik sterk twijfelde of het wel bij me zou passen.

@RM_: heb een tijdje PMT gehad, maar kon niemand vinden in de regio die dat (buiten het ggz) aanbied.

@vuurneon: ik ken het principe. Nu mag ik nog geen hbo volgen, omdat ik buiten 3 VWO certificaten niets van diploma's heb. Ik wil alleen liever een reguliere opleiding volgen, wat dat betreft wil ik los staan van mijn verleden. Daarbij komt dat ervaringsdeskundigen binnen de instellingen waar ik geweest ben, maar half-half gewaardeerd werden door de collega's. Zo was er discussie over welk toilet ze moesten gebruiken, dat van de cliënten of het personeel :roll:

@Janneke2 (eerste post):
Ik was wel degelijk depressief, of dat tenminste aan het worden. Of dat door de pijn kwam, of doordat er in de puberteit ontzettend veel verandert in de hersenen... ik zal het niet weten.
De pijn is eigenlijk altijd aanwezig, maar het meest draaglijk/bijna weg als het in mijn hoofd ook goed gaat. Daar zit een wisselwerking tussen.
Op zoek naar puur pijnbestrijding wil ik op het moment niet; ik geloof meer in een integrale aanpak.
Traumaverwerking heb ik gehad (in de vorm van EMDR) maar daar kon ik weinig mee.
Die muziek klinkt interessant en daar ga ik het eea van opzoeken

Fysio die zo gek is om met mij aan de slag te gaan is lastig te vinden. Vandaar dat ik nog steeds stiekem hoop dat de personal training/coaching door kan gaan. Daar helpen ze vaker mensen met multidiciplinaire problematiek (bijv. mensen met obesitas + stress/trauma verhaal).

@Delphi: Ik zou heel graag meer ritme hebben, op vaste tijden dingen doen en daar niet van afwijken. Donderdag heb ik een gesprek op mijn oude school (waar ik ook nog ingeschreven sta) of ik daar ergens rustig kan zitten werken op de tijden dat ik geen lessen heb. Liefst met huiswerkbegeleiding, maar dat is lastig te regelen. Hoe ik dat voor elkaar moet krijgen weet ik écht niet. Als mijn moeder me er op aanspreekt op te staan levert dat strijd op. Als ik het zelf probeer dan faal ik. Smoesjes? misschien, maar wel de realiteit.
Voor mij hoeft er geen diagnose te komen, in mijn ogen ben ik gezond, met een stressprobleem. Ik vraag me alleen zo ontzettend af, waardoor dit allemaal is gekomen.
Knop moet om, KNOP MOET OM!

En dat lukt me dus niet (alleen).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-10-13 16:12

Re: Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst door de TopicStarter : 01-10-13 16:12

Pff, moeilijke dag vandaag. Eigenlijk alleen maar met een gek soort dagdroom-hoofd op bed gelegen. Maar... in de nieuwsrief van mijn sportcentrum stond iets interessants; ze hebben een nieuwe partner en dat bijkt een tweedelijns ggz-instituut waar ze gesprekken met een psycholoog combineren met sporten met een fysio. En het wordt vergoed. Dus maar eens gemaild om een kennismakingsgesprek aan te vragen.

Eigenlijk moet ik ook nog naar de paarden vanavond... *zucht* Ik ben (er) zo moe (van)!

**Geplaatst**: 01-10-13 16:47

Geplaatst: 01-10-13 16:47

Janneke2 schreef:
Delphi schreef:
Probeer het gewoon TS, je hebt niets te verliezen ... wel heel veel te winnen

Zou dit echt waar zijn...?

"Gewoon iets proberen" als je ''wankel'' bent, iet optimaal bent voorbereid, etc.etc. - naar mijn gevoel houdt dat een risico in.
(...en soms moet je gewoon maar een risico nemen, garanties bestaan nu eenmaal niet echt in het leven, maar dat is toch echt iets anders dan "je hebt niets te verliezen". Ik vind zorgvuldig risico management zinvol...)

Tja, een keer therapie met paarden volgen om te kijken of het iets voor je is lijkt mij geen enorm risico. Is het niets, dan is het niets en dan weet je dat ook weer. Het lijkt mij niet iets waardoor je compleet in de put komt te zitten als blijkt dat ze het na één keer niets vindt. Maar goed ik ben geen ervaringsdeskundige en ook behoorlijk nuchter. Maar ik denk wel dat TS actie moet ondernemen en daarnaast zichzelf aan het werk moet zetten. Niemand anders zal dat voor haar doen, die bal ligt echt bij haar zelf. Dan zal je dus ook risico's moeten nemen om te kijken of bepaalde dingen werken. Maar hee, het leven zit vol risico's

TS, goed dat je om een intakeafspraak gevraagd hebt! Hopelijk is dit net die motivatie en steun die je nodig hebt!

**Geplaatst**: 01-10-13 23:07

Geplaatst: 01-10-13 23:07

Delphi schreef:
Tja, een keer therapie met paarden volgen om te kijken of het iets voor je is lijkt mij geen enorm risico. Is het niets, dan is het niets en dan weet je dat ook weer.

Ja, idd - zo kun je er tegen aan kijken.

Maar het gaat wel om therapie, dus dat je in mindere of meerdere mate jezelf bloot geeft. dat heeft (met name voor wie al beschadigd is) per definitie een risico.

Nou ben ik dus niet van de risicomeiding, maar meer van de inschatten en managen.

**Geplaatst**: 01-10-13 23:23

Geplaatst: 01-10-13 23:23

Worldwideweb schreef:
Pijn zit grotendeels in de spieren, daar wordt mijn stress opgeslagen. In één keer los laten maken gaat daardoor ook niet, dan raak ik zowat in shock (psychisch).

Ja, al te veel je spieren willen ontspannen werkt vaak "contra productief".
Het is dus zoeken geblazen naar andere manieren, om indirect te ontspannen.
(Muziek, al dan niet met binaural effect, geuren, wandelen, tekenen, zachtjes dansen, etc.)
Denkbaar zijn je gespanen spieren ok je bescherming (je "harnas") tegen de wereld - en die bescherming maar "hoepla" in een keer uit willen doen, "dat werkt niet" - doorgaans is dat veel te onveilig. (...dus weer werken aan veiligheid, etc.etc.)

Worldwideweb schreef:
Ik heb nu niet het idee dat ik depressief, psychotisch of wat dan ook ben, enkel ontzettend instabiel.

ken je het woord "trigger"?
Dat is een klein dingetje (bijv.: iemand trek een wenkbrauw op).
Maar dat kleine dingetje, heeft soms voor iemand een 'grote', heftige betekenis (zo'n soort wenkbrauw optrekken, dat deed mijn moeder, vlak voordat ze onredelijk boos werd).
Gevolg: mijn onbewuste, mijn amygdala reageert dan met de vaststelling "dit kan gevaarlijk zijn" en zet mijn lichaam in alarm. Ook als ik rationeel weet, dat "deze wenkbrauw" totaal niet gevaarlijk is....
En hoe meer triggers je hebt, hoe moeilijker het is, om stabiel te blijven. (je kunt je amygdala wel tot rust brengen, naar vooral "om een hoekje". Rechtstreeks het bevel geven "Amygdala: zwijg!" werkt niet.)

Worldwideweb schreef:
Ik was wel degelijk depressief, of dat tenminste aan het worden. Of dat door de pijn kwam, of doordat er in de puberteit ontzettend veel verandert in de hersenen... ik zal het niet weten.
De pijn is eigenlijk altijd aanwezig, maar het meest draaglijk/bijna weg als het in mijn hoofd ook goed gaat. Daar zit een wisselwerking tussen.

Die wisselwerking, die snap ik volkomen.
Er is een simpel verhaaltje, over dat je maar op 1 plek pijn zoe kunnen voelen (en dat klopt niet). De kern is, wat jouw onbewuste (de amygdala om precies te zijn) ervaart als belangrijk.
Emoties die te maken hebben met zaken als "die *&^#$ van een dokter, die mij niet beter kan/wil maken" hebben het effect, dat ze de pijn versterken.

Worldwideweb schreef:
Op zoek naar puur pijnbestrijding wil ik op het moment niet; ik geloof meer in een integrale aanpak.

Groot gelijk: iemand die zich op 1 ding concentreert, kan makkelijk het evenwicht tussen de verschillende delen verstoren (en dat is helaas wankel).

Worldwideweb schreef:
Traumaverwerking heb ik gehad (in de vorm van EMDR) maar daar kon ik weinig mee.

Eh - bedoel je, dat jij tijdens de sessies met een soort milde interesse keek naar de zwaaiende vinger, (of enigzins erbaasd luisterde naar die malle tikjes) zonder dat het je verder iets deed...? Dat kan, dat komt wel vaker voor.

Worldwideweb schreef:
Voor mij hoeft er geen diagnose te komen, in mijn ogen ben ik gezond, met een stressprobleem.

$*\o/*$ $*\o/*$ $*\o/*$
Houden zo!!!
(Nu ja, het stressprobeem svp wel de wereld uit...!)

Worldwideweb schreef:
Ik vraag me alleen zo ontzettend af, waardoor dit allemaal is gekomen.
Knop moet om, KNOP MOET OM! En dat lukt me dus niet (alleen).

...maar in je eentje hoeft ook niet.

En we leven in 2013 en er kan heel erg veel! (Dat was ooit een strijdkreet, waarmee mijn lief mij aanvuurde toen ik in crisis was. Er was een tijd, dat ik wel 4 uur op een dag binaural CD's luisterde. Enfin, het hielp, de ellende ging over.)

Laatst bijgewerkt door Janneke2 op 01-10-13 23:27, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-10-13 23:24

Geplaatst: 01-10-13 23:24

Janneke, ik snap je punt hoor. Maar het lijkt mij dat zo'n eerste sessie in het teken zal staan van kennismaking en uitleg over de therapie. Het lijkt mij vreemd en ongewenst om direct jezelf bloot te moeten geven tijdens een eerste sessie. Vandaar dat mij het risico eigenlijk erg klein lijkt en ik het dus het proberen waard zou vinden om te kijken of het iets is dat bij je past en je verder zou kunnen helpen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-10-13 09:02

Geplaatst door de TopicStarter : 02-10-13 09:02

Delphi: Alle eerste afspraken zijn belastend voor mij. Als ik er niks over mezelf vertel kom ik ook niet te weten of het wat voor me is, toch?
Om het hoofdstuk paardentherapie (voor nu) even af te sluiten: het aanbod dat ik kreeg was aan de andere kant van het land, dat gaat niet, en ik wil nu ook even niet op zoek naar een therapeut in de buurt.

Janneke: bedankt voor je uitgebreide reactie. 'Trigger' ken ik inderdaad. Wat mijn triggert weet ik soms niet eens.
EMDR heb ik gehad met over een gebeurtenis praten en dan tikjes horen. Er zou iets moeten veranderen maar er veranderde niks.
En ja, het hoeft niet in mijn eentje, maar ik moet het wel zelf doen... En van mij hoeft het (met momenten) niet meer zo. Sorry, korte reactie. Voel me belabberd $:\$

**Geplaatst**: 02-10-13 15:02

Re: Met psychische problemen mijn weg vinden in het leven...

Geplaatst: 02-10-13 15:02

Wat een verhaal

Wat jou eventueel misschien zou kunnen helpen met het op orde krijgen van jezelf, je gedachten etc is Ciran. Ik heb daar zelf 4 maanden een traject gevolgd waarbij je intensieve therapie, fitness, sportbegeleiding, relativeren etc krijgt, zowel alleen als in groepsverband. Mij heeft dat heel erg geholpen met bepaalde dingen.
Als je er meer over wil weten kun je mij altijd pb'en

**Geplaatst**: 02-10-13 15:13

Geplaatst: 02-10-13 15:13

Worldwideweb schreef:
Janneke: bedankt voor je uitgebreide reactie. 'Trigger' ken ik inderdaad. Wat mijn triggert weet ik soms niet eens.

...strikt genoemn: dat kan ook helemal niet. Als je getriggerd wordt, is een orgaantje in de hersenen, de amygdala in actie geweest. Die zit midden in je hoofd - en alles wat je ziet, hoort, ruikt, etc. gaat eerst naar de amygdala, en daarna pas naar je achterhoofd waar je visuele indrukken echt worden verwerkt (en je dus pas ziet, wat je ziet) of naar het gebied, waar je echt hoort wat je hoort, etc..
Omdat er roofdieren op ons als mensen hebben gejaagd, vond moeder natuur dat een te langzame route (van je ogen je hele schedel door, in je achterhoofd decoderen wat je precies ziet) - dus doet de amygdala dat.
Dwz.: de amygdala screent alles wat binnenkomt op 1 vraag:"Kan, wat ik nu zie, hoor, etc. - gevaarlijk zijn, ja of nee?"
Zo ja, dan wordt je lichaam in paraatheid gebracht om te vechten of te vluchten - ofwel, je wordt getriggerd - en dat gebeurt doelbewust voordat je weet, waar je op reageert.
En soms weet je het een kwart seconde laten uitstekend - soms blijft een en ander in raadsels. (Het zij zo...)

Worldwideweb schreef:
EMDR heb ik gehad met over een gebeurtenis praten en dan tikjes horen. Er zou iets moeten veranderen maar er veranderde niks.

Ik hoop, dat het bij jou wat harmonischer ging dan bij een kennis vna mij, die bij een knoeier terecht kwam. (De arme meid heeft 5 maal anderhalf uur "in haar eigen hoofd" moeten kijken naar "de rotfoto" dieop die schaal van nul tot tien een 8, 9 of 10 was. Dat heet niet trauma verwerken, dat is een trauma nog drie keer zo erg maken.)

En soms is het zo, "dat er niets verandert", omdat de techniek te vroeg van stal wordt gehaald, dwz. dat je bijv. nog te weinig vertrouwen in deze specifieke therapeut hebt opgedaan.

Worldwideweb schreef:
Voel me belabberd $:\$

Sterkte!!

**Geplaatst**: 02-10-13 15:16

Geplaatst: 02-10-13 15:16

Ik weet even niet wat ik moet zegen maar ben even heel blij dat ik dit niet zo hetzelfde gehad heb.
Ik heb ook heel erg last van mijn rug gehad, en ben aan fysieke klachten bijna jou kant op gegaan.
Volledig aan het eind van mijn latijn en inderdaad is er bij mij ook genoeg troep in gestopt.
Toen ik uitbehandeld was en de psychiater uit huis plaatsing tegen heeft kunnen houden heb ik het roer omgegooid.

Voeding volledig veranderd, glutenvrij en melkvrij, geen soja, supplementen, geen medicijnen meer.
Toen kwam er ineens weer een heel ander mens onder mij vandaan.
De pijn werd minder en ik kan zeggen dat ik pijnvrij ben.
Ook psychisch gaat het goed, dat was echt meteen bijna weg toen ik op dieet ging.
Ook veel met Tens gedaan, en sinds een paar maanden weet ik dat ik dus gewoon al 4.5 jaar de ziekte van Lyme heb.
Nooit heeft iemand het herkend, alles is geschoven op mijn syndroom van Asperger.
Sinds ik dat weet ben ik nog gerichter bezig en ik ga steeds meer vooruit.
Voeding is nog verder doorveranderd en ik ben fanatiek aan de bioresonantie en een alternatieve kuur voor de Lyme.

Maar jeetje, wat loopt van dit verhaal het kippenvel over mijn rug.
Mij had zomaar hetzelfde kunnen overkomen.
Van lichamelijke klachten, naar instorten naar ''het zit tussen je oren'' en dus dwangbehandeling.
Woest wordt ik van dit verhaal! Woest!
De medici nu zijn nog zo vreselijk oerstom, we weten het niet en dus wordt het als psychisch behandeld.
Een mens met pijn wordt nou eenmaal depressief, doodnormaal, zeker als niemand wat weet!

Persoonlijk antwoord dus, en ik zou willen dat ik het voor je terug kon draaien. :(:)

Nomineer dit bericht ×