Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 09:36

(beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 09:36

Sorry als het niet goed staat of dat het in een ander topic thuis hoort maar kon niets vinden waar ik dit thuis vind horen.

Al geruime tijd heb ik zelf het gevoel tegen een depressie aan te hikken.
Nu is het zover dat ik zo ontzettend slaap tekort heb omdat ik zo ontzettend onrustig ben.
Hierdoor heb ik ook weer meer migraine en ik heb heel erg het gevoel te willen huilen (en dat gebeurd ook wel eens).

Hoofdzakelijk is het werkgerelateerd , tenminste dat is wat de emmer voor mijn gevoel doet overlopen, het zijn meerdere dingen bij elkaar.

Er zijn momenten dat ik denk nu kan het niet meer, ik ben echt depressief en ik ben er helemaal klaar mee, blabla dan ben ik echt helemaal
down. Dat soort momenten denk ik ook dat het beter is om naar de HA te gaan.
Maar er zijn ook gewoon goede momenten en dan denk ik onzin, slaat nergens op, en ik ga vol goede moed verder.

Nogal wisselend dus, ook in stemming. Maar ik ben vooral lusteloos, wel ontzettend druk in mijn hoofd en zo.
Ik denk nu op dit moment toch dat ik een beginnende depressie heb. Ik zou de HA willen bellen maar ik denk dat ik als ik
morgen bijvoorbeeld terecht kan ik het morgen of misschien vanavond al niet meer nodig vindt.
En dan, dan ben ik bij de HA , dan moet ik weer mijn verhaal doen, en ik weet nu al dat als ik me morgen beter voel dat ik
alles maar zo-zo afdoe en niet het hele verhaal.
Maar als ik morgen wel down ben , wat dan. Stuurt hij me door naar bijv. een psychiater, of de GGD?

Ik heb in mijn tienerjaren al bijna 3 jaar bij de GGD gelopen voor trauma en daar zit ik zo niet op de wachten.

Wanneer herken, en erken je een depressie? En welke stappen zet je dan?
Of denk jullie na dit gelezen te hebben dat het eigenlijk niets voorstelt en het in mijn hoofd zit?

Pff hoop wat advies en ervaring te kunnen lezen van jullie.
Bedankt alvast!

**Geplaatst**: 04-09-13 09:39

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 09:39

Aangezien je zelf al het idee hebt dat je tegen een depressie aan zit zou ik als ik jou was nu al hulp gaan zoeken.
Beter voorkomen dan genezen.

**Geplaatst**: 04-09-13 09:39

Geplaatst: 04-09-13 09:39

Citaat:
Hoofdzakelijk is het werkgerelateerd , tenminste dat is wat de emmer voor mijn gevoel doet overlopen, het zijn meerdere dingen bij elkaar.

Ik zou proberen of je dit eerst op kan lossen met je werkgever, misschien geeft dat al een stuk mee rust.

Eerste stap voor mij zou zijn in dit geval *een gesprek met je werkgever!

**Geplaatst**: 04-09-13 09:40

Geplaatst: 04-09-13 09:40

Ik kreeg 2 jaar geleden een formulier van de huisarts waarin naar mijn situatie de afgelopen maanden werd gevraagd. Aan de hand daarvan werd ik naar de psycholoog doorgestuurd. 2x geweest, geloofde het wel en nu 2 jaar later weer ingestort en met een factor 10 weer naar de schoolpsycholoog gegaan.
Ik zou als je je zo voelt gewoon even bij de HA binnenwippen.

**Geplaatst**: 04-09-13 09:44

Geplaatst: 04-09-13 09:44

Nu al je klachten en gevoelens opschrijven en morgen meenemen naar je huisarts. Dan heb je voor jezelf en voor hem je verhaal helder. En zeker hulp gaan zoeken bij gespecialiseerde mensen zoals een psycholoog!! Als je het voor jezelf niet wilt, doe het dan voor je kleine mannetje alsjeblieft. Ik spreek uit ervaring, je doet hem er absoluut geen goed mee als je hiermee blijft aanmodderen. Heel veel sterkte ermee :(:)

**Geplaatst**: 04-09-13 09:44

Geplaatst: 04-09-13 09:44

Allereerst vind ik het super knap dat je hier bewust mee bezig bent en "ziet aankomen".

Mijns insziens kan het nooit verkeerd om naar het huisarts te gaan en precies dit verhaal te vertellen.

Maar je klinkt ook alsof je wel weet wat de oorzaken zijn van dat je je wat down voelt. Sombere periodes hebben we allemaal, dat is niet direct een ziekte, en ook helemaal niet erg. Kun je iets aan die oorzaken doen? Wat meer tijd voor jezelf nemen? Alles weer even op een rijtje?

De dagen worden korter en dat gaat je tegenwerken, dus let er op dat je voldoende daglicht krijgt, frisse lucht en af en toe gewoon even een rondje wandelen o.i.d. zonder iets te moeten.

Als je je zorgen maakt om een plekje op je huid wat je niet vertrouwt, ga je ook naar een arts, dus waarom nu niet? Misschien is het niets, is het volgende week weer weg, net als het plekje op je huid, maar als het dieper zit, kan het geen kwaad om er eens met een specialist over te praten. In elk geval geen reden voor (extra) paniek hoor, maar goed om te signaleren

**Geplaatst**: 04-09-13 09:48

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 09:48

Zoek hulp bij een (ik weet niet waar je werkt) bedrijfsmaatschapelijk werker of bedrijfarts. Huisarts??? laat maar, die zeggen dat je leuke dingen moet gaan doen. Onzin, natuurlijk je kunt geen leuke dingen doen als je slecht in je vel zit.
Ik ben zelf naar een bedrijfsmaatschapelijk werker gegaan na 3 gesprekken zat ik weer op het juiste spoor en weer een ervaring rijker.... het overkomt me echt geen tweede keer.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 09:49

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 09:49

Nou het mooie is, dat ik zzp-er ben en dus eigen baas en ik werk thuis.
Ik heb zelf een zoontje van 7 maanden en werk met kinderen.
Dit is mij alleen allemaal te veel, te druk momenteel, ik zit hele dagen thuis en mijn wereldje is klein.
De muren komen op me af en ik word helemaal gek.
Ik ben 24 ben altijd al een ondernemend type geweest.
Ik heb met de zwangerschap mijn paarden verkocht en rijdt nu voor iemand anders 3 a 4x per week een paard. Mijn man werkt fulltime, en ook op woensdag avond en zaterdag de hele dag.
Ik ben aardig aan huis gekluisterd en weinig contacten. Dit maakt dat ik nog veel meer aan het malen en denken ben denk ik dan als ik afleiding zou hebben buitenshuis.
Maar meer is eigenlijk bijna niet mogelijk.

IngeK, daar ben ik nu ook bang voor, dat het nog erger wordt nu de herfst/winter er weer aan komt.

**Geplaatst**: 04-09-13 09:51

Geplaatst: 04-09-13 09:51

Inderdaad naar de HA gaan. Een depressie-zelftest invullen en het formulier printen en meenemen kan ook nog wel eens helpen. Dan kun je het thuis gewoon eerlijk invullen zoals je je echt voelt, dan printen, zodat er niks meer aan te veranderen is en dan meenemen.

Beter in een vroeg stadium hulp inschakelen dan wanneer je jezelf niet meer in de hand hebt.

Waarschijnlijk zal de HA je doorverwijzen naar een psycholoog en/of psychiater.

**Geplaatst**: 04-09-13 09:54

Geplaatst: 04-09-13 09:54

Wat ontzettend vervelend dat je je zo voelt zeg. Ik denk dat ook af en toe en dan wacht ik 2 weken af hoe ik me dan voel. Ik heb ooit gehoord dat je je best eens een dag, of meerdere dagen, rot kunt voelen. Maar als dat 2 weken nonstop is, dan moet je wel actie ondernemen. Ook als je zelf het gevoel hebt dat je het niet meer trekt of depressief wordt, moet je hulp zoeken. Overigens is depressief zijn een lichamelijke aandoening, door een tekort van een bepaalde stof in je hersenen. Het kan ook zijn dat je een burn-out hebt of daar tegenaan zit (zeker als het werkgerelateerd is).

Ik heb een tijdje last gehad van paniekaanvallen en kwam in een vicieuze cirkel terecht en voelde me ook behoorlijk down. In eerste instantie ben ik naar de HA gegaan en heb ik me door laten verwijzen naar een psycholoog. Ik probeer te allen tijde zonder medicijnen te "genezen" en een psychiater zal toch sneller overgaan op medicatie. Door te praten, schelden, huilen, vloeken, en weet ik wat allemaal, ben ik me beter gaan voelen. Zij kon ook een groot gedeelte van de angst wegnemen.

Later is de angst terug gekomen en heb ik besloten om het drastisch aan te pakken. Ik was, ben en blijf claustrofobisch, maar het is een tijdje heel extreem geweest. Door tunnels, in de rij van de kassa, op feestjes, op werk, overal was ik bang. Ik ben toen in therapie gegaan. En ja, dat is echt in een groep mensen waarbij je in een rondje zit en jezelf voorstelt: "Ik ben Anna en ik heb last van...". Daar leerde ik relativeren en ik durf weer te vliegen, met de trein te gaan, boodschappen te doen en naar festivals te gaan. Ik ben dus pro-therapie en vind een depressie of alle andere vormen van psychische klachten geen taboe.

Zie het zo: als je last hebt van je gebit, ga je naar de tandarts. Heb je last van je spieren en gewrichten, bezoek je de fysio. Als je last hebt van je hersenen, ga je naar de psych. Gewoon doen! Je kan er alleen maar beter en sterker van worden. En who cares wat de rest vindt, jij voelt je niet goed en jij bent de enige die daar verandering in kan brengen. Sterkte.

**Geplaatst**: 04-09-13 10:00

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 10:00

Oh en een tipje in het kader van baadt het niet, dan schaadt het niet: Een tekort aan Omega 3 kan ook leiden tot depressie. Dus veel vette vis, noten, lijnzaadolie nuttigen. En naar de psych

**Geplaatst**: 04-09-13 10:02

Geplaatst: 04-09-13 10:02

Ik snap precies wat je bedoelt :(:)

Op de momenten dat je je zo ellendig voelt dan weet je zeker dat je iets moet doen.
Maar als het dan weer okee gaat dan wil je geen zeikerd zijn en je niet aanstellen, en bagatelliseer je het weer

De dokter kan je wel iets van middeltjes voorschrijven om de symptomen af te vlakken maar daarmee haal je de oorzaak nog niet weg.

Als je de oorzaak weet dan is het zaak om daar gewoonweg zelf iets aan te doen. Dat is het belangrijkste

Voel je je erg gevangen in je werk en vliegt het je naar de keel dan zal je daar flink de bezem door moeten halen en dingen moeten veranderen. Of dat nu kan of niet, je zal wel moeten want anders ga je er aan onderdoor.

Vraag je eens goed af waar je precies het meeste behoefte aan hebt, in hoeverre je dit kunt inpassen in je huidige werk / leven en als dat niet gaat, wat dan je opties zijn om een andere koers te gaan varen.

**Geplaatst**: 04-09-13 10:12

Geplaatst: 04-09-13 10:12

Ik herken dit. En na jaaaaren zo aantobberen krijg ik nu de hulp die ik al veel eerder had moeten krijgen.
Helaas was het niet mijn huisarts die me naar de goede hulp stuurde. Ik vind dat huisartsen je te snel naar een psych sturen en werkt het niet dan zorg maar dat je gewoon aan het werk blijft want dan zal het wel niet zo erg zijn...

Ikzelf ben door dezelfde klachten als jou in de ziektewet gekomen en door het uwv naar een geweldige vrouw gestuurd. Zij heeft een fysiotherapeutische achtergrond en helpt mij nu mijn hormoonstelsel weer op zijn plaats te krijgen. Je leert als het ware je eigen lichaam weer te bedienen ipv dat jou lichaam dat zelf doet. Ik heb er enorm veel baat bij.

Het geen wat ik heb heeft ook wel het naamkaartje CSS -> Chronisch Stress Stoornis . Probeer er eens iets over te googlen, denk dat er dan veel puzzelstukjes voor je bijeen vallen.

Tip: doe er nu iets aan want als je er nog verder in komt te zitten is echt helemaal niet leuk. Ik ben tot het gaatje gegaan (tot uitvallende onderdelen van mijn lichaam) en dan heb je een veel langere weg naar herstel.

Heb je vragen bp staat uiteraard altijd open

Veel beterschap!

**Geplaatst**: 04-09-13 10:12

Geplaatst: 04-09-13 10:12

ik vind het al heel goed dat je er al wat aan wilt doen.

Ik zelf heb ook last van een depressie, door de thuissituatie. Hierdoor kan ik mij moeilijk concentreren, veel slaapproblemen en hierdoor heel erg moe. Licht geraakt, klap snel dicht als er iets verkeerd gezegt word. Heb zelfs een tijdje gehad dat ik mezelf wilde snijden en zelfs zelfmoord wilde plegen.
Vooral wanneer het minder dan 20 graden is en er geen zon schijnt zul je er bij mij veel bij merken.
Ik ben er voor naar de psycholoog geweest. Na 3 keer was het volgens de psycholoog zo ver dat ik het zelf aan kon om het zelf aan te pakken.
Nu merk ik na de zomervakantie dat ik er weer last van begin te krijgen.
Maar ik ga niet meer terug naar de psycholoog, want ik weet wat ik moet doen om er vanaf te komen. Momenteel probeer ik vooral veel met Bella bezig te zijn, zij is toch altijd de reden dat ik nog altijd geen zelfmoord heb gepleegd, vooral tijdens de periode dat ik hiertoe de neiging had. Dit weten mijn ouders gelukkig ook goed, dus daarom mag Bella blijven. Anders hadden ze haar verkocht om een ander paard te kopen dat meer bij de gehele familie past.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 10:15

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 10:15

Bedankt allemaal voor jullie reacties!

Anna-dani fijn dat jij je weg erin hebt kunnen vinden!
En claustrofobie ook wel minder is geworden.
Ik doe mij wel beseffen bij het lezen van jou post dat ik 2 maanden geleden bij de HA ben geweest na steeds aanvallen gehad te hebben wat ze als hyperventilatie hebben afgeschreven. Zou dit verband kunnen hebben??

Pmerera mijn man en ik hebben over oplossingen nagedacht en heb toen besloten om proberen voor elkaar te krijgen 3 dagen vol te werken. Dus 'weinig' kindjes op 5 dagen samenvoegen tot 3 volle dagen.
Dan kan ik op maandag babyzwemmen en contact hebben met andere moeders. Maar daarnaast, blijft het thuiszitten want iedereen werkt verder overdag. Dit doet dus niet veel veranderen aan de situatie..
Nu zit ik vol deze 3 dagen maar dit blijkt echt niet te werken! Voor mijn gevoel ervaar ik nu veel stress en ik wil niet dat het zover komt dat de kindjes dit gaan merken!
Als ik eerlijk ben, ben ik ook bang dat ik teveel in de kinderen zit. Ik heb natuurlijk ook mijn eigen kinderen nog, die heb ik 24u per dag. En dan ook nog overdag meerdere.

Dit triggert ook weer mijn verleden, ondanks dat ik mijn verleden wel heb verwerkt, bij me blijven zal het, en blijft een bodem waar al
het andere op voort gaat.

Het stijgt me boven het hoofd uit allemaal, maar ik kan niet mindere in werk ivm het geld..

Ik heb een online test gevonden. Als er depressie uitkomt dan ga ik zo bellen voor een afspraak.
Hoe dan ook, wat jullie ook zeggen, beter nu stappen ondernemen dan wanneer het echt niet meer gaat.

**Geplaatst**: 04-09-13 10:20

Geplaatst: 04-09-13 10:20

Eigenlijk klinkt het in je posts meerdere keren door dat het tussen de kinderen zitten eigenlijk helemaal niet zo bij je past :(:)

Ik denk dat je dan toch serieus moet kijken naar ander werk, wie weet is het idee dat je bezig bent met iets anders al genoeg om de scherpe randjes van het "gevangen" gevoel er af te krijgen?

Stel je even voor dat je per direct gewoon op zoek gaat naar ander werk (desnoods in een supermarkt ofzo?) en tot die tijd dit blijft doen. Wat voor gevoel geeft dat je dan?

**Geplaatst**: 04-09-13 10:24

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 10:24

Als ik het zo lees denk ik meer aan een burn out kwa klachten, maar ben geen psychiater. Sterkte

**Geplaatst**: 04-09-13 10:24

Geplaatst: 04-09-13 10:24

Weet je madje, het is echt heel goed dat je je positieve energie uit je paardje haalt. Dat haal ik nu ook voornamelijk uit mijn paard.
Toevallig ben ik vorige week ook in aanraking gekomen met een verhaal over zelfmoord en dit heeft weer gebeurtenissen van mezelf naar voren gehaald waardoor ik weer in een enorme dip kwam te zitten vol huilen, niet meer weten wat ik met mezelf moest, etc. Heb het met mijn therapeute besproken, want ja ik heb 2 jaar terug ook vaak genoeg met messen in mijn hand gestaan, en ja ik heb toen ook zoooovaak langs het spoor gelopen.. En niemand heeft mijn hand gepakt en gezegt;kom laten we nu hulp voor je gaan zoeken. Mijn therapeute vertelde mij dan ook dat veel mensen die gedachte hebben die zo tot de grond zitten, maar het ook zeker een schreeuw is om aandacht; "help me nou, ik kan dit niet meer alleen!!" Ik moet ook zeggen nu ik echt de juiste hulp krijg komt dit "ik wil er niet meer zijn" ook niet meer naar boven.. Het geeft me rust dat ik nu weet dat het eindelijk goed gaat komen.. Ookal heb ik nog een lange weg te gaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-09-13 10:31

Geplaatst door de TopicStarter : 04-09-13 10:31

Uit de test kom in ieder geval dat is behalve op angst onderdeel sterk verhoogd scoor.
Nu durf ik alleen niet te bellen naar de HA.. nja , wel te bellen, maar niet te gaan en mijn verhaal te doen..
Weet even niet wat ik nu moet doen..

Pmarena het is een lang verhaal , om op werkkeuze in te gaan en vind ik moeilijk zo te schrijven.
Ergens op je gelijk, het was sowieso mijn bedoeling te gaan werken tegen de tijd dat mijn kleine naar school gaat. Om dit dus niet jaren te doen. Ik kan gewoon niet jaren lang elke dag hele dagen thuis zitten. Dat is niets voor mij. Daar in tegen vind ik het werk met kinderen wel erg leuk.

Andere baan, ik heb achter de kassa gezeten als vakantiebaan vroger en sta er zeker voor open ,
maar financieel is dit moeilijk voor ons. Werken buitenshuis.

**Geplaatst**: 04-09-13 10:34

Geplaatst: 04-09-13 10:34

KletsKoekje schreef:
Bedankt allemaal voor jullie reacties!

Anna-dani fijn dat jij je weg erin hebt kunnen vinden!
En claustrofobie ook wel minder is geworden.
Ik doe mij wel beseffen bij het lezen van jou post dat ik 2 maanden geleden bij de HA ben geweest na steeds aanvallen gehad te hebben wat ze als hyperventilatie hebben afgeschreven. Zou dit verband kunnen hebben??

Ja! Het eerste bezoek aan de HA mbt deze klachten was na een "aanval". Ik dacht dat ik dood ging! Was inderdaad ook hyperventilatie. Maar daar nam ik geen genoegen mee. Waar komt dat INEENS vandaan, waarom voel ik me zo rot en hoe kan ik voorkomen dat dit nooit meer gebeurt.. Dat lukte me niet alleen, want ik ben veel te streng voor mezelf. En jij ook, als ik het allemaal zo lees.

**Geplaatst**: 04-09-13 10:36

Geplaatst: 04-09-13 10:36

Ben je gastouder? Ik heb zelf net een postnatale depressie achter de rug, een heel heftige periode. ZIe dat jij ook ruim een half jaar geleden bevallen ben. Kan me voorstellen dat alles daardoor erg veranderd is.
Ik raad je aan zeker al hulp te zoeken. Het gevoel dat je ergens terecht kunt is heel belangrijk. En waarom zou je niet gaan praten met een psycholoog? Dat is laagdrempelig en werkte voor mij heel fijn.

Kun je niet nu al buitenshuis gaan werken en opvang voor je kindje regelen?

Ik ben zelf leerkracht en werk met kinderen, maar zou er ook niet aan moeten denken om andere kinderen 3 volle dagen op te moeten vangen. Even 'eruit' zijn is vaak heel goed voor je!

Veel sterkte!

Enne... nav je laatste post: Gewoon HA bellen hoor! Is hun werk, horen ze wel vaker!

**Geplaatst**: 04-09-13 10:37

Geplaatst: 04-09-13 10:37

Heel praktisch: door het slaaptekort wordt je vermogen om het dagelijks leven te 'handelen' behoorlijk aangetast. Dat maakt het ook lastig om weg te sturen van die depressie. Daar kan je huisarts je goed mee helpen. Begin gewoon met het maken van een afspraak, begin te vertellen over je slaaptekort, en geef daarna gewoon antwoord op de vragen die de huisarts stelt. Het is ook maar gewoon een ziekte...

**Geplaatst**: 04-09-13 10:39

Geplaatst: 04-09-13 10:39

KletsKoekje schreef:
UAndere baan, ik heb achter de kassa gezeten als vakantiebaan vroger en sta er zeker voor open ,
maar financieel is dit moeilijk voor ons. Werken buitenshuis.

Moeilijk misschien wel, maar niet onmogelijk. Ik vermoed dat dat te maken heeft met de kleine? In dat geval is het van tijdelijke aard, totdat hij naar school gaat. Dat duurt nog even, maar in ieder geval wel een lichtpuntje waar je je mogelijk aan kunt vasthouden.

**Geplaatst**: 04-09-13 10:39

Geplaatst: 04-09-13 10:39

Overigens past hyperventilatie er perfect bij

Ik heb sinds mijn 17e altijd met plezier (meer dan) full-time gewerkt en daarnaast vanaf mijn 21e nog mijn paardje gedaan en vanaf mijn 22e mijn eigen bedrijfje opgebouwd. Was eigenlijk allemaal veels te druk maar goed, niet zeiken en gewoon doorgaan, wordt wel rustiger als alles goed loopt

Ging allemaal prima. Totdat op mijn werk de inkoper ontslagen werd en aan mij werd gevraagd of ik hem niet wilde vervangen omdat ik dat vast een stuk beter zou kunnen doen gezien ik in de werkplaats al heel capabel was en veel verantwoordelijk had / nam.

Ik was het daar wel mee eens en we hadden in de productie echt een betere inkoper nodig dus goed, ik heb gezegd dat ik dat wel wilde gaan doen maar wel TIJDELIJK, voor een half jaartje ofzo zodat hij even de tijd had om naar een capabele vervanger te zoeken en alleen als ik direct weer terug de werkplaats in kon als ik het zat zou zijn, omdat de kans natuurlijk groot was dat ik gek zou gaan worden van de zoon van de baas waar iedereen nogal tegenaan liep

Dat snapte de baas heel goed :')

dus die vond het prima.

Goed, na een half jaartje zag ik nog geen enkele intentie om een inkoper te vinden. Heb toen gevraagd of er nog wel een beetje aan gewerkt werd omdat ik dit niet heel lang wilde doen. Na een jaartje was ik het behoorlijk zat en heb ik aangegeven dat ik terug de werkplaats in wilde, dus dat ze nu echt iemand moesten gaan zoeken. Weer geen sjoege en tja je wil ook je collega's niet laten barsten (zeker maatjes uit de werkplaats niet die toch spullen nodig hebben :roll:

) en dus maar doorgegaan met af en toe sputteren en waarschuwen van de baas om aan te geven dat ik met steeds meer tegenzin aan het werk was.

Na een tijd stond ik echt op met een van mijn teennagels tot mijn kruin "neeikwilniet"gevoel en ging ik echt met buikpijn naar m'n werk en met hoofdpijn weer naar huis

Weer met baas gepraat. Geen oplossing. Ik was het zat en ben toen minder uren gaan werken. Hielp eventjes doordat ik meer tijd had voor andere dingen maar ik ging nog steeds met tegenzin naar mijn werk en zag wat dat betreft ook geen licht aan het eind van de tunnel zeg maar

Weer aangegeven bij baas dat er echt rap wat moest veranderen omdat ik er aan onderdoor dreigde te gaan. Weer minder gaan werken. En na een poosje weer gezegd dat ik straks geen keuze meer zou hebben en de ziektewet in zou moeten als hij niet snel zorgde dat ik weer gewoon lekker de werkplaats in kon.

Inmiddels last van allerlei kwaaltjes... ik was bijna constant aan de schijt, veel hoofdpijn, misselijk, slap en beroerd, werd bijna elke nacht tussen 4 en 5 wakker met het gevoel dat ik dood ging (paniekaanval blijkbaar, enorm snelle hartslag, benauwd, zweten als een gek en toch enorm rillen en kappertanden van de kou enz.

) en durfde amper meer ergens heen, bang voor zo'n aanval.... -O-

En dan heb je het dus over iemand met een prima boeren niet zeiken / aanstellen mentaliteit dus dat komt er ook nog eens bij, je voelt je een enorme zeikerd / aansteller _-:(

Het werd gewoon steeds erger -O-

Ik heb na 3 jaar (!!!) in het najaar de knoop doorgehakt en gezegd dat ik nog UITERLIJK tot eind van het jaar die inkoop zou doen en als ik dan op 1 januari van het volgende jaar niet weer gewoon in de werkplaats kon gaan werken (daar wilden ze me maar wat graag er weer bij hebben al die hele tijd -O-

) dat ik dan ontslag zou nemen. Ik was er gewoon echt klaar mee _-:(

Er werd me toen verteld dat ze me echt op de inkoop wilden houden en dat ik niet terug mocht naar de werkplaats. Mijn reactie daarop was dat ik toen direct ontslag genomen heb en niet eens die 1 januri afgewacht heb, ik had het helemaal gehad met die eikels

Beste beslissing ooit, alleen zeker 2 jaar te laat genomen want ik heb nu nog last van die gevoeligheid voor teveel druk -O-

**Geplaatst**: 04-09-13 10:54

Re: (beginnend)Depressie,wanneer onderneem je stappen (erkennen)

Geplaatst: 04-09-13 10:54

Je ziet dit soort klachten inderdaad bij mensen die zich niet willen "aanstellen" en perfectionistisch zijn. Het wordt tijd dat we wat liever voor onszelf worden en wat meer aan onszelf denken. Een beetje egoïsme is zo slecht nog niet. Niemand anders dan jijzelf kan ervoor zorgen dat je gelukkig wordt. Cliché!

Nomineer dit bericht ×