Geplaatst Nou vandaag was het dan zover, na maanden pijn door een beknelde zenuw werd ik er vandaag vanaf geholpen. In ongeveer januari is de diagnose Acnes gesteld, wat inhoud dat een zenuwvertakking bekneld is tussen mn buikspieren en daardoor pijnsignalen afgeeft. Ik heb er behoorlijk veel last van gehad en al met al maar 2,5 maand van het 5 VWO mogen meemaken. Toch met goede cijfers overgegaan
Om dit te kunnen behandelen moest ik naar eindhoven waar de 2 specialisten van nederland zitten. Eerst werden er verdovingsinjecties gebruikt, alleen die werkten amper. Toen zijn we toch tot de conclusie gekomen dat er een operatie moest komen! Ik wil graag geneeskunde gaan studeren dus het eerste wat ik vroeg was, mag ik dan meekijken?
daarin werd ik echter snel teleurgesteld door het pre operatief spreekuur. Vanwege mijn vakantie en dat de desbetreffende chirurg erg druk was zaten er 2 maanden tussen mn laatste verdovingsinjectie en de operatie. Ik had dus ook flinke pijn maar had genoeg afleiding op vakantie Nu terug komend op vandaag. Ik moest om 7.15 op de dagopname zijn wat betekent 5 uur opstaan
. Gelukkig was het rustig op de weg en waren we ruim op tijd. Eenmaal op de dagopname moest ik zo'n charmante operatie jasje en onderbroek aan. Oh wat heb ik gelachen maar dat kwam denk ik ook door de zenuwen! Al om half 8 werd ik naar de OK gereden. Toen ik daar m'n mams moest achterlaten werden er wel een paar traantjes gelaten want toen besefte ik, wow ga dit echt doen! Kreeg m'n mutsje op en daarna hartbewaking bloeddrukmeter en zo'n infuus. Bleegh wat een vervelend ding is dat. Toen kwam John me ophalen, mijn anesthesiemedewerker die bij me zat tijdens de operatie om met me te kletsen want had voor een ruggenprik gekozen. Hij had door dat ik het wel een beetje spannend vond maar het ijs was snel gebroken!Eenmaal in de OK waren er opeens best veel mensen. Een arts in opleiding, anesthesist, John, arts assistent, operatieassistent en de chirurg. Toen ik werd aangesloten op de hartmonitor werd opeens verklapt dat ik het toch wel spannend vond. Maar ik zei lachend dat het kwam door alle charmante mannen hahahah. De chirurg kwam eerst een stip zetten waar het zat en daarna bespraken we dat de incisie wel heel mooi precies onder de rand van m'n bikinibroekje paste
De ruggenprik viel 100% mee, maar had hele sterke rugspieren van het paardrijden dus de dunste naald ging niet. Daarna werd ik vanaf mn ribben helemaal warm en gingen mn benen en tenen tintelen en kon ik ze niet meer bewegen. Wat voelt dat gek aan zeg! Er werd een tentje om me heen gemaakt en ik baalde. Dus ik tegen John kun je die lamp anders zetten dan kan ik het zien. En dus in de lamp kon ik alles zien! Wat gaaf is dat zeg! Dat gebied werd dan met van die papieren dekens afgedekt en gedesinfecteerd. Zo grappig want dat spul is roze haha! Toen ze gingen snijden was m'n opmerking dan ook woow jullie hakken in me maar ik voel t niet hahahaha. John, het meisje in opleiding en ik hadden de grootste lol. Het was hartstikke leuk dat de chirurg en John alles uitlegde en vertelde wat die deed. Het begon met een soort mini ruggenkrabber waarmee ze dan een wond openhouden. Ik zei dat en hij zo heel droog nou gaat bij mijn rug niet passen waarna die moest lachen en dat ding bijna liet vallen hahaha. Heb allemaal vragen gesteld hoe ze konden zien wat dan een zenuw was en dat het weefsel dan blijkbaar anders is. Op de OK was t wel mega koud dus ik zei John nog even en ik tril die tafel af, kreeg ik een heerlijke warme föhn onder mn deken Ze hebben 2 zenuwvertakkingen doorgesneden en tussen de eerste en de tweede moesten we zo hard lachen dat de chirurg zei dat die steeds moest meebewegen omdat mijn buik trilde. 'Dat is een goede oefening voor jullie! Houd je jong', was mijn lachende antwoord en die hele OK lag in een deuk (bedenkend dat ik het tegen de topchirurg van 2011 had). Hij gaf me een dikke knipoog met de mededeling dat ik echt even stil moest zijn. Daarna was het klaar en werd ik gehecht, al met al duurde het ongeveer 40 min. Toen die weg liep heb ik een hand gekregen. Hij zei: 'volgens mij heb ik wel goed werk afgeleverd' waarop ik zei ' nou, dát zullen we nog wel is zien!'
Op de uitslaapkamer daarna was het maar een dooie boel maar ik kon mn heupen weer bewegen en mocht daar snel weer weg! Achter de deuren zag ik mn mams weer die maar wat blij was dat het goed was gegaan. Op de dagopvang kon ik Eindelijk ontbijten. Wat had ik een honger zeg! Kon van alles kiezen en t is een bruin broodje tonijnsalade geworden met een kopje thee. Je mag na een ruggenprik pas naar huis als je blaas het weer doet en je op je benen kunt staan. Bij mij was het na 2 uur alweer uitgewerkt terwijl het normaal 4 uur hoort te duren. Ik was daar de eerste die zo snel weer kon lopen enz. 12.10 was ik met een zak pijnstillers weer thuis.
Ik hoop dat de operatie is geslaagd en ik voorgoed van de pijn af ben! Bewust hiervoor gekozen om m'n examenjaar goed te doen. Het was heel gaaf om te kunnen zien en ze waren super vriendelijk en geruststellend, ze vertelde precies wat er ging gebeuren. Al met al kan ik alleen maar zo'n ruggenprik aanraden als je de mogelijkheid hebt. Je kan direct weer eten en bent niet suf of misselijk ofzo waar de andere mensen wel last van hadden. Zelf vond in het eerst wel heeel spannend maar wel een grote stap die ik heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat ik hierdoor al een stuk volwassener ben geworden en vind mezelf best wel stoer! Ik weet hierdoor alleen maar nog zekerder dat ik geneeskunde wil studeren. Het aanbod heb ik ook gekregen om bij een operatie een keer mee te komen kijken en dat ga ik zeker doen! Nu moet ik nog wel 5 dagen rust houden maar daarna kan ik weer alles doen en blijkt ook of de pijn voorgoed weg is, maar ben er erg positief over! Ik hoop ook dat andere mensen die acnes hebben dit lezen en hierdoor toch wat meer vertrouwen krijgen dat de operatie niet zo eng is.
Tsjee wat een lol kan je hebben , mooi dat alles goed gegaan is! 
toen gisteren weer terug gegaan aangezien ik al 2 dagen niks binnenhield en alleen maar zieker werd. Heb toen een bloedpatch gekregen waarbij ze je eigen bloed gebruiken als een soort lijm om de lek te dichten. Deze is gelukt en al vrij snel werd de hoofdpijn iets minder. Moet nu veel caffeine houdende dranken drinken om nieuw hersenvocht aan te maken. Hou vandaag eindelijk weer wat binnen en begin me langzaam een stukje beter te voelen. Wat een pech was dit weer... 