Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Deze kan je dan misschien wat tips geven over hoe je hier met om kan gaan, of je doorverwijzen 
Thats_Me schreef:Wat vervelend. Je hebt eten nodig om op de been te blijven. Dat je deze denkwijze hebt lijkt het mij verstandig eens met je huisarts te praten.
Gewoon met je moeder praten. Als jij het op een normale rustige manier brengt blijft er ruimte om gewoon rustig er over te praten.
C_arola schreef:Dat kan ik me voorstellen. Is er niemand anders waar je makkelijk mee praat die het tegen je moeder kan zeggen waar je bij bent? Ik denk dat het zowieso verstandig is om dit met een proffesioneel persoon te gaan bespreken.
TsarinaZ schreef:C_arola schreef:Dat kan ik me voorstellen. Is er niemand anders waar je makkelijk mee praat die het tegen je moeder kan zeggen waar je bij bent? Ik denk dat het zowieso verstandig is om dit met een proffesioneel persoon te gaan bespreken.
buite mijn beste vriendin niet echt maar haar zie ik het ook niet echt goed opnemen..

PanniePannie schreef:Heb je je voedingspatroon veranderd sinds het moment dat dit is begonnen?
En komt je eten echt vanzelf terug omhoog of probeer je dat overgeven zelf op te wekken door bijvoorbeeld voorover te gaan hangen?
galley schreef:Meisje, ga lekker met je ouders praten en vertel ze wat er aan de hand is. Zoals het nu is zullen ze niet boos worden, en als je er mee komt als het uit de hand loopt zullen ze wensen dat je er eerder mee kwam. Ik ken mensen met allerlei eetstoornissen en dat wil je echt niet, dus blijf het lekker voor. Als je je zorgen maakt om wat je eet kan je dat gewoon vertellen, desnoods een dieetiste zoeken die je helpt gezond te eten zonder crashdieet maar met vitamientjes.
Het lijkt me vreselijk wat je hebt. TsarinaZ schreef:galley schreef:Meisje, ga lekker met je ouders praten en vertel ze wat er aan de hand is. Zoals het nu is zullen ze niet boos worden, en als je er mee komt als het uit de hand loopt zullen ze wensen dat je er eerder mee kwam. Ik ken mensen met allerlei eetstoornissen en dat wil je echt niet, dus blijf het lekker voor. Als je je zorgen maakt om wat je eet kan je dat gewoon vertellen, desnoods een dieetiste zoeken die je helpt gezond te eten zonder crashdieet maar met vitamientjes.
nou ja het probleem is dat ik al eerder een eetstoornis gehad heb dus ik weet hoe het is.. nu gaan zeggen dat ik weer aan het overgeven ben gaat mijn moeder helemaal verkeerd oppakken en gaat ze weer denken dat ik het expres doe
Ninia schreef:Moeders horen en merken veel meer dan je denkt.
Zelf ben ik moeder, en wat zou ik het verschrikkelijk vinden als mijn kind zo in de problemen zat, en ik wist het niet....
Je bent 16, geen kind meer, kom op, trek de stoute schoenen aan, en praat erover. In je eentje lukt het echt niet. Dus uit de slachtofferrol (ik hoor je zeggen: ik kan het niet, het lukt me niet, ik vertrouw de docenten niet) Kortom je denkt in problemen...en niet in oplossingen. Om die knop om te zetten heb je echt hulp nodig. Misschien vind je me een beetje hard, maar ik ben van het directe...ik bedoel het wel heel goed hoor!Het lijkt me vreselijk wat je hebt.
zonnebloem18 schreef:Misschien een raar idee maar zou het helpen om exact te weten hoeveel calorien je hebt gegeten zodat je weet dat het er geen duizenden zijn, maar gewoon een normale hoeveelheid voor het avondeten, of zou je dan weer te veel met de calorien bezig zijn?