Geplaatst 
Ik heb altijd wel een beetje last gehad van blozen. In de klas als mij iets gevraagd werd, in grote groepen, of als er een bekende langskwam wanneer ik achter de kassa zat. Best vervelend, maar ik kon er niet echt mee zitten. Tot een paar maanden geleden. Ik werd een beetje rood, waarna een collega er wat van zei. Sindsdien is het allemaal begonnen. Die rest van de avond op werk was allesbehalve leuk. Ik was constant bang om rood te worden, werd heel stil, het was gewoon echt niet fijn. Toen ik eenmaal thuis was dacht ik nog, waar had ik nou weer last van? Ik ging ervan uit dat deze avond eenmalig was. Maar het was het begin van mijn bloosangst.
Ik begon enorm tegen werk op te zien. Dat was de enige plek waar ik er last van had. Het schoot zelfs een paar keer door mijn hoofd om ontslag te nemen. Gelukkig realiseerde ik me ergens wel dat dat niet oplossing was.
Vervolgens had ik het in de supermarkt. Ik zag er enorm tegenop om boodschappen te gaan doen. Maar ja, je moet toch eten dus ik ging wel. Momenteel ben ik aan het afstuderen en werk veel thuis aan mijn scriptie. Toch waren er een paar intervisiebijeenkomsten waar ik heen moest. Maar ik ging niet, ik durfde niet meer. Op dat moment had ik het nog niet bij familie en vrienden. Ik weet nog dat ik dacht, nou als dat ook nog gebeurd, dan is het echt goed mis. Maar ondertussen kon ik er niet meer tegen. Ik ben bij mijn ouders in huilen uitgebarsten en heb mijn verhaal gedaan. Ze waren lief, maar echt begrijpen deden ze het niet. Ook m'n beste vriendinnen heb ik er over verteld. Op een gegeven moment ook de bedrijfsleiders van m'n werk. Ik zag er enorm tegen op om achter de kassa te zitten, in angst een bekende te zien. En tsja, als je achter de kassa zit kan je niet wegvluchten...
Dit ging een tijdje zo door. Ik was ook bang bekenden tegen te komen, op straat of in de winkel. Ik merkte gewoon aan mezelf dat ik raar deed, en dat die bekenden dat ook vonden. Want ja, je bent zo bang om rood te worden, dat je je het liefst verschuilt. Soms is het wat minder hoor. Bijvoorbeeld als ik ziekig ben en aan het hoesten ben. Dan denk ik, als ik rood word, dan ga ik gewoon hoesten en lijkt het net of het daar van komt. Ook word ik rood in mijn nek, waardoor ik bijna geen shirtjes met blote hals aan durf naar werk. Als het schemerig is of ik heb mijn zonnebril op, dan heb ik er geen last van. Want dan denk ik, niemand kan het zien. Het zit gewoon echt tussen de oren.
Afgelopen zondag, moederdag. Ik was bij m'n familie, m'n zussen waren er ook. Ik merkte gewoon dat ik niet meer goed durfde te praten, was stil. Daarom kwam mijn moeder even naar me toe. Ik barstte weer in huilen uit, ik kon er echt niet meer tegen. Dat ik nu zelfs bij m'n familie (en ook bij m'n vriendinnen) bang ben? Dat gaat toch echt te ver! Iedereen was heel lief, maar echt snappen deden ze het nog steeds niet. Ik denk dat ik hetzelfde zou hebben. Ik vind het ook stom van mezelf dat ik hier last van heb. En dan krijg je reacties zoals: Maar je ziet er toch zo leuk uit? Je bent zo'n leuke mooie meid! Maar dat is het niet. Ik ben niet onzeker over m'n uiterlijk of wat dan ook. Ik ben gewoon bang om rood te worden.
Gisteravond moest ik weer werken. Ik zag er enorm tegen me op, maar het ging juist verbazingwekkend goed. Ik had me voorgenomen gewoon leuk mee te doen, in plaats van me te verschuilen in de hoop dat iemand wat tegen me zegt. Ik ga dit nu vaker toepassen en hoop dat dit werkt. Ik ben er zó klaar mee. Het beïnvloedt m'n hele leven. Ik wil gewoon weer die leuke spontane meid zijn. Weer lekker socializen.
Er is één ding waar ik ontzettend tegen op zie, mijn diploma uitreiking. Die is over 2 maanden, maar als ik er nu aan denk krijg ik al zweethandjes. M'n ouders, zussen en vriendinnen komen, de mensen die om me geven, maar ik ben bang om in janken uit te barsten van de spanning. Dat is toch niet normaal?
Zo, dat was mijn verhaal. Moest er even uit.
Het klinkt misschien wat dramatisch allemaal, maar gelukkig heb ik ook nog 'normale' momenten dat ik er niet mee bezig ben. Ik ben heel erg benieuwd naar jullie verhalen, hoe jullie er mee om gaan en wat bij jullie werkt. Mijn tip is om er sowieso over te praten met de mensen waar je van houdt. Die zullen je niet veroordelen. Mijn vader had nog een link met een onderzoek naar blozen doorgestuurd, wie weet hebben jullie er wat aan: http://www.henw.org/archief/volledig/id4629-blozen.html 
) dan leg ik mijn handen op mijn wangen en zeg iets in de zin van ooohh nee daar gaan we weer, sorry hoor ik loop graag rood aan hihihi.
Een keer rood worden is ook echt niet erg, het is ook helemaal niet erg, alleen die angst is gewoon heel naar. 
) kwam ik beetje over mijn zenuwen/schaamte/angst heen.
dus als jij rood wordt maken anderen zich daar echt veel minder druk over dan jij verwacht.