Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 16:55

Vechten tegen kanker

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 16:55

Dit topic is een beetje een gedachtenspinsel, iets wat ik tegen kom en waar ik weleens de mening van anderen over wil horen

Ik lees het steeds vaker, mensen vechten tegen kanker.
Als ze weer beter zijn, komt dat doordat ze zo sterk waren, en hebben ze de ziekte overwonnen.

Op sites staat ook vaak: kanker is een strijd. En dat gevecht moet je aangaan. Als je dat niet doet, en je gaat dood, is het dan je eigen schuld? Dat wordt hier en daar wel geïmpliceerd.

Vechten tegen hoor je echter niet/nauwelijks bij anderen ziektes. Vechten tegen griep? Of een hartinfarct? Vechten tegen nierfalen?
Nee, je vecht tegen kanker. Maar waarom vecht je tegen kanker? In hoeverre kan je 'state of mind' nu helpen bij het genezen van kanker?
Ik las hier nu ook weer op Bokt: "Nadat blabla de strijd tegen kanker had overwonnen.."
Of nog erger: "Na hard gevochten te hebben, heeft xx de strijd tegen kanker gewonnen".

Ik vind het persoonlijk een beetje raar. Waarom moet je tegen een ziekte vechten? Hóe kun je tegen een ziekte vechten? Wat meer kan je doen dan braaf je chemokuren doorlopen, je medicijnen nemen en de moed niet opgeven? En in hoeverre is dat laatste zelfs nodig? Als je blijft eten, blijft drinken (en dus niet op houdt met blijven leven. In de trant van: passief worden en niets meer willen), wat meer kan je dan doen?

En wat als iemand die strijd 'verliest' (zo heb ik het meerdere malen zien staan). Als de kanker ongeneeslijk was, dan kun je er toch niet tegen vechten? En als je 'verliest', dan ben je een verliezer. En indirect krijg ik in elk geval het gevoel dat het die persoons eigen schuld was. Hij/zij had dan niet hard genoeg gevochten. Dat is toch niet eerlijk? Wat kon die persoon er nou aandoen, dat hij/zij de pech had de verkeerde vorm getroffen te hebben?

In hoeverre kan je nou vechten tegen een ziekte? Vechten doe je in een oorlog, vechten doe je met je lichaam, tegen een vijand. Kan je met je 'mind' vechten? Tegen je eigen lichaam, ín je eigen lichaam? Kan je cellen de opdracht geven elkaar te vernietigen?

Er is steeds meer aandacht voor kanker, dat vind ik logisch. Het is nog steeds één van de grootste doodsoorzaken. En ik vind het goed dat er aandacht is om nieuwe medicijnen, nieuwe kuren worden uitgevonden, dat daar geld naar gaat ook.

Maar heel eerlijk (en misschien wat bot), heeft iemand kanker, dan is het speling van het lot of die persoon geneest. Als je de 'goede' kanker hebt, is het behandelbaar, als je pech hebt, is het niet behandelbaar. Soms is het zelfs eenvoudig te behandelen. En iedereen die er vanaf komt, is een vechter, is een overwinnaar. Dat degradeert (imo) de mensen die er niet vanaf komen, en er (vaak) aan overlijden, tot verliezers, die niet hard genoeg gevochten hebben. Terwijl die mensen gewoon pech hadden.

Wat vinden jullie hier nou van? Gebruiken jullie ook het 'vechten tegen kanker?', zo ja waarom?
En, meer de hoofdvraag: in hoeverre kan je state of mind nu bepalen of je beter wordt van een ziekte?
Waarom wordt vechten tegen kanker gebruikt? En waarom alleen voor kanker? En ben je een verliezer als je sterft aan kanker?

Sorry voor hier en daar de Engelse woorden, ik spreek alleen nog maar Engels (&Fins), en voor sommige woorden/gezegdes weet ik niet echt het juiste woord in het Nederlands, ik ken de letterlijke vertaling, maar die mist wat (voor bijv. Mind

)

**Geplaatst**: 03-05-13 17:02

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst: 03-05-13 17:02

met vechten tegen kanker bedoelen ze denk dat je gewoon niet op mag geven, en door moet blijven (vechten) gaan om er bovenop te komen. en niet altijd weten ze of het nog geneest dat weet je nooit zeker denk ik want het kan ook weer later terug komen. mensen die eraan overlijden zullen ook wel er voor 'gevochten' hebben alleen was het bij hun te laat of was het al te ver uitgezaaid.

ik vind vechten tegen kanker gewoon heel logisch klinken eigenlijk, je vecht om je eigen lichaam terug te krijgen vind ik.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 17:06

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 17:06

xxsalinaxx schreef:
met vechten tegen kanker bedoelen ze denk dat je gewoon niet op mag geven, en door moet blijven (vechten) gaan om er bovenop te komen. en niet altijd weten ze of het nog geneest dat weet je nooit zeker denk ik want het kan ook weer later terug komen. mensen die eraan overlijden zullen ook wel er voor 'gevochten' hebben alleen was het bij hun te laat of was het al te ver uitgezaaid.

ik vind vechten tegen kanker gewoon heel logisch klinken eigenlijk, je vecht om je eigen lichaam terug te krijgen vind ik.

Wat gebeurd er als je ergens tegen vecht en je wint niet?
Wat gebeurt er als je een oorlog niet wint? Wat gebeurt er als je een spelletje niet wint? Je verliest.
Wat gebeurt er als je het gevecht met kanker niet wint?

Voor mij is vechten véél meer dan niet opgeven. Vechten is actief, niet opgeven is meer neutraal.

Verder is het wel degelijk zo dat er bij sommige vormen van kanker niet/bijna geen kans op genezing is, terwijl bij anderen een hele grote kans is op genezing.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:08

Geplaatst: 03-05-13 17:08

Ik denk dat je geen verliezer bent als je overlijdt aan kanker, en dat het ook niet zo bedoelt wordt. Hoe positiever je erin staat als je kanker (of een andere ziekte) hebt, hoe groter over het algemeen de kans dat je het overwint. Denk maar aan het placebo effect, als je voor jezelf denkt dat je gaat helpen, dan zal het ook helpen.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:12

Geplaatst: 03-05-13 17:12

ik heb het met meerdere mensen meegemaakt dichtbij in de familie dat het echt vechten is.. Maar ik denk dat het vooral geestelijk bedoeld is dan echt puur fysiek.

Mijn tante en zwager riepen eerste maanden mij krijgen ze niet klein en gingen er allebei vol goede moed in, terwijl ze allebei wisten dat ze terminaal ziek waren (tante zelfs 2x, maar na 5 jaar weer teruggekomen).. Na een bepaalde periode merkte je dat ze de hoop op gingen geven en dat de ziekte het van hen won. Hierdoor werden ze passief en vonden het allemaal wel prima. Toen waren ze eigenlijk ook beide binnen 3 weken overleden. Dus ik denk dat het geestelijke stukje er zeer zeker wel invloed op heeft.

Geen enkele persoon die overlijdt aan kanker is een verliezer.. Ze hebben er alles aangedaan om er boven op te komen, in mijn ogen zijn het dan ook eerder helden dan verliezers.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:14

Geplaatst: 03-05-13 17:14

Het er beter uit komen na ziekte was bij mij wel erg van toepassing.
Welliswaar geen kanker maar wel zeker 3 jaar moeten stoeien om ook maar enige verbetering te krijgen.
En je gaat echt anders in het leven staan, en je beseffen dat als iets weg is het ook echt weg is bijvoorbeeld.
Zoals relaties, ik heb veel meer inlevingsvermogen en kan echt veel hebben omdat ik begrijp dat iedereen een mens is.
Daar mee bedoel ik dat alles wat niet perfect is dat dat niet per definitie meteen fout is bijvoorbeeld.
Ondanks dat ik ziek geweest ben en er nog niet 100% ben, ben ik wel veel volwassener en verder door meer levenservaring.
Ik kan wel zeggen dat ik alles veel meer waardeer sinds ik ziek geweest ben, geniet van het leven en stel niet teveel uit.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 17:15

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 17:15

Ik ken het placebo effect, maar ik weet ook dat niet iedereen daar gevoelig voor is (Mythbusters, getest, Adam was gevoelig, Jamie totaal niet).
En als je daar dan gebruik van maakt, waarom maak je dan geen gebruik van het Hawthorne effect? Of in elk geval nauwelijks?

En hoe kan je iets winnen, als je niet kan verliezen? Of hoe kan je winnaar genoemd worden, maar nooit verliezer?

(overigens heb ik ook een tante met kanker, en ik weet hoe zwaar het voor haar is. Maar ik hoor haar nooit over vechten, voor mij is zij iemand die gewoon niet opgeeft, en er meer neutraal instaat).

En vandago: hoe kon je merken dat ze passief werden? Wat deden ze exact?

(overigens neem ik hier en daar wat overdreven een standpunt aan, beetje scherp de ene kan top, maar ik wil graag een discussie, met goede argumenten, en daar moeten ook goede tegen argumenten komen, vind ik persoonlijk

)

Edit: moonfish, zou jij zeggen dat jij je ziekte hebt overwonnen?

**Geplaatst**: 03-05-13 17:19

Geplaatst: 03-05-13 17:19

Nee want ik ben er nog niet. Ik ben er pas als ik weer was op het level waar ik was voor ik ziek werd.
Dat is energie hebben voor de dagelijkse dingen, zoals mogelijk werk en dat kan nog niet.
Maar het is echt een gevecht, 3 stapjes vooruit en weer 2 terug.
Bij mij is het ook wel iets wat gewoon veel tijd kost voor het eenmaal goed hersteld helaas.
Dus ik moet echt geduld hebben, goed voor mijn lichaam zorgen, stress vermijden enzovoorts.
Psychisch goed op de rit houden, want daar zit vaak het begin en daar geloof ik in.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:19

Geplaatst: 03-05-13 17:19

Om te beginnen: als je ermee te maken krijgt, weet je pas wat het inhoudt. Je kunt zo je best doen om je er iets bij voorstellen maar geloof me, als je het te horen krijgt bij de arts in z'n kamertje, dan wordt je er letterlijk misselijk van ... En meteen denk je: die kanker gaat het niet van mij/ons winnen dus vechten doe je meteen als patient ...

De omschrijvingen die je opnoemt zijn ook vaak termen die door buitenstaanders die er geen idee van hebben, gebruikt worden. Mijn partner en ik hebben nooit gezegd: "we gaan tegen de kanker vechten" maar wel "we worden samen oud". Het is maar net hoe je het formuleert...
Aan de andere kant, als ik terugkijk op de laatste anderhalf jaar, heeft mijn partner gevochten voor zijn leven. Zelfs de artsen staan er nog verbaasd over dat hij nog leeft. Er is letterlijk tegen hem gezegd "je gaat deze infectie niet overleven want de antibiotica werkt niet" maar toen een arts het risico van een operatie aandurfde, zat hij met 41° koorts rechtop in zijn bed om akkoord te gaan met een risicovolle operatie die zijn leven moest redden. Tja, dat is wel vechten en hij heeft het overleefd...

Mentaal is het heel belangrijk om er in te blijven geloven, de behandeling is zo zwaar en er gebeuren dingen die je niet verwacht zoals complicaties. Als je dan de kracht om te leven verliest, is de stap om niet verder te behandelen veel kleiner dan wanneer er nog hoop is. Het ziek worden van chemo, het afstandelijke door de medicijnen, het (zien) veranderen van relatief gezond naar doodziek is niet te begrijpen als je het niet meemaakt.

Dus als je er niet mee te maken hebt, laat het dan lekker zijn voor wat het is en ben blij dat je je er niet druk om hoeft te maken. Het kan zomaar anders zijn ...

**Geplaatst**: 03-05-13 17:22

Geplaatst: 03-05-13 17:22

Interessant, ben het deels met je eens. En toch geloof ik dat je state of mind, de mate waarin je positief bent of blijft, van invloed is op hoe je lichaam de kanker kan handelen. Je schrijft het zelf al, je moet niet passief worden en niet meer willen. In feite is dat voor mij al het vechten; de moed niet opgeven.

Ik heb ooit een college gehad over positieve psychologie van een professor die onderzoek heeft gedaan bij vrouwen met borstkanker. Zij heeft onderzocht in hoeverre het positief denken van invloed is / kan zijn op de eventuele genezing of verlenging van het leven. Daar kwam wel een positief verband uit, echter weet ik niet of dit significant is et cetera. Want het is zeker ook voor een groot deel bepalend of je de pech hebt een agressieve, dodelijke variant te krijgen. Dan kan je, mijns inziens, nog zo positief denken..

Moet hierbij ook denken aan Jip van Over mijn lijk, weet niet of je dat wat zegt. Hij was ook erg positief, helaas ook tevergeefs.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 17:27

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 17:27

Interessant Mloes! Heb je gegevens van dat onderzoek misschien?
Heb helaas het programma niet gezien, woon ook niet in Nederland

Ibonn, ik heb deze termen niet zelf bedacht. Ik heb dit letterlijk van meerdere sites geplukt (o.a. Bokt). Waarom worden die termen dan gebruikt? Het moet toch ook bevattelijk zijn voor buitenstaanders?
En wat is een buitenstaander in dit geval? Iedereen heeft met kanker te maken/te maken gehad. In hoeverre telt dat, wanneer weet je hoe 't voelt? Hoe dichtbij moet je staan om er een mening over te (mogen) hebben?
Nee, ik weet niet hoe het voelt. Maar als dit soort termen worden gebruikt, ja, dan ga ik wel nadenken. En ja, dan snap ik deze termen niet.

Waarom denk je meteen: die kanker gaat niet winnen?
En waarom denk je dat wel bij kanker, en niet bij een hartinfarct/nierfalen/griep?

**Geplaatst**: 03-05-13 17:32

Re: Vechten tegen kanker

Geplaatst: 03-05-13 17:32

Zo, TS jij hebt blijkbaar niemand heel dierbaar die , ja, vécht tegen kanker. Want dit is dagelijks een gevecht. 'Gewoon je chemokuren doen', was het maar zo makkelijk! Chemokuren zijn onwijs zwaar, mensen worden ónwijs ziek, en zelfs zonder, je kijkt praktisch de dood in de ogen. Naast een lichamelijke gevecht, is het ook een mentaal een gevecht om rechtop te blijven staan.

En naar mijn mening is niet alleen kanker een 'gevecht', in principe is iedere ziekte, zelfs een kleine griep, een gevecht, je lichaam vecht immers om beter te worden.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:36

Geplaatst: 03-05-13 17:36

Ik ben aan het zoeken, kan het niet vinden.. Misschien is het onderzoek ook nog gaande, staat me iets van bij dat het om een promoveer onderzoek gaat.
Zit wel in het algemeen even te googlen, leuk artikel gevonden in de database van de Volkskrant:
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wet ... isme.dhtml

Ik geloof overigens wel dat een positieve state of mind meer invloed heeft op ons lichaam dan veel mensen zich beseffen. Niet voor niks spreekt men tegenwoordig van een biopsychosociaal model; er wordt gekeken naar meer dan alleen het lichaam en de omgeving.

@Maartje1990: Nounou, TS wil gewoon een discussie starten. Zegt nergens dat ze vindt dat mensen niet hoeven te vechten tegen kanker, ik denk dat ze zelf ook wel in de gaten heeft dat kanker een heel erge ziekte is met erg veel impact. Ik heb een goede vriend verloren aan kanker, heb van dichtbij zijn gevecht meegemaakt. Toch ben ik het deels eens met TS. En dan met name het stukje over verliezen van kanker; alsof mijn vriend niet genoeg zijn best heeft gedaan.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 17:39

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 17:39

Maartje1990 schreef:
Zo, TS jij hebt blijkbaar niemand heel dierbaar die , ja, vécht tegen kanker. Want dit is dagelijks een gevecht. 'Gewoon je chemokuren doen', was het maar zo makkelijk! Chemokuren zijn onwijs zwaar, mensen worden ónwijs ziek, en zelfs zonder, je kijkt praktisch de dood in de ogen. Naast een lichamelijke gevecht, is het ook een mentaal een gevecht om rechtop te blijven staan.

En naar mijn mening is niet alleen kanker een 'gevecht', in principe is iedere ziekte, zelfs een kleine griep, een gevecht, je lichaam vecht immers om beter te worden.

Rustig maar hoor.
Ik heb dit topic niet gemaakt om iemand te kwetsen, sorry als het zo overkomt.
Verder heb ik wel degelijk te maken gehad met kanker, en heeft mijn lievelingstante een vorm van non-hodgkin die helaas niet te genezen is. Ik heb haar alleen nooit over vechten horen praten. Net zoals anderen in mijn omgeving.
Overigens ben ik niet de enige met deze mening, en heb ik al eerder gezegd dat ik expres over mijn standpunt heen doorsla.
Ik ben deels geïnspireerd door deze man (die op de afdeling oncologie werkt): http://www.umcn.nl/Zorg/Afdelingen/RUCO ... anker.aspx

En heel eerlijk: heeft niet iedereen ooit geleerd dat als je vecht, dat je dan kan winnen (en dat je goed bent) of verliezen (en dat je slecht bent)? Het klinkt bot als je er neerzet 'vechten tegen kanker', maar als je een wedstrijdje met iemand 'vecht', verlies je toch ook?
En natuurlijk moet je de moed niet opgeven, natuurlijk moet je doorgaan. Maar ik weet niet of vechten daarvoor wel het goede woord is

Bedankt Mloes

, interessante link, ik zal 'm meteen lezen!

Edit: link gelezen. Dat maakt heel veel duidelijk zeg! En ik kan me best vinden in het standpunt dat gedwongen positief zijn (en/of vechten), uiteindelijk juist tot negativiteit kan leiden.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:43

Geplaatst: 03-05-13 17:43

LoveBodin schreef:
En als je 'verliest', dan ben je een verliezer. En indirect krijg ik in elk geval het gevoel dat het die persoons eigen schuld was. Hij/zij had dan niet hard genoeg gevochten.

Dit zijn hele nare en pijnlijke woorden

. Excuses voor die emoticon maar dat was mijn eerste reactie hierop.
Mijn vader is 26 maart 2013 overleden aan longkanker. Toen we in januari dit jaar de diagnose hoorden, stortte onze wereld in. De prognose was erg slecht, maar hij moest en zou tot die 5% horen die de 5 jaar wel haalde. Gevochten heeft mijn vader, gevochten om lichamelijk én geestelijk sterk te blijven. Maar vele tegenslagen gehad, veel te veel lichaamsgewicht kwijtgeraakt en daardoor tot twee keer toe een longontsteking, de tweede werd hem fataal op 59 jarige leeftijd. Maar wat heeft hij gevochten, geknokt en dat zag je zelfs in die 2 kg die hij weer aankwam. De vijand was alleen sterker.

Verliezen betekend niet dat iemand niet hard genoeg gevochten heeft, alleen dat de vijand slimmer en sterker was. Vechten geeft hoop, en hoop heb je nodig, maar niet alle veldslagen zijn te winnen.

Sorry TS, maar ik vind je topic niet te zuinig geschreven. Wellicht komt het door mijn emotionele draaimolen, maar je woorden hebben echt pijn gedaan.

[edit]

LoveBodin schreef:
En heel eerlijk: heeft niet iedereen ooit geleerd dat als je vecht, dat je dan kan winnen (en dat je goed bent) of verliezen (en dat je slecht bent)?

Daar hoort nog een waardevolle les bij: niet alle veldslagen zijn te winnen en dat maakt je nooit altijd tot een verliezer. Soms is de vijand gewoon sterker en slimmer.

Laatst bijgewerkt door magda_90 op 03-05-13 17:45, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-05-13 17:45

Geplaatst: 03-05-13 17:45

Ik denk omdat je bij kanker minder vertrouwd op je eigen lichaam....

Als ik een griepje heb dan denk ik; "Even uitzieken en ik kan er weer tegen aan!" ik geef me dus min of meer 'over' aan die griep en laat mijn lichaam gewoon zijn werk doen omdat tegen te gaan. Kanker is veel complexer, als kanker niet behandeld word en er gezegd word; "Gewoon even uitzieken" dan ga je dat zeer waarschijnlijk niet overleven.

Een hartinfarct of nierfalen is eveneens complex en komt al stuk dichterbij het even niet meer kunnen vertrouwen op je eigen lichaam, maar toch met een beetje hulp herstelt het lichaam zichzelf toch over het algemeen weer aardig goed. De kans is vele malen groter (met dank aan onze goede medische hulp van tegenwoordig) dat de patient het overleeft. De zorg is minder.

Bij kanker is het eigenlijk nog maar zo onzeker of je het wel overleeft, kans op uitzaaiingen, allerlei andere kwaaltjes die erbij komen kijken en dan vaak ook nog dat artsen soms zelf ook nog voor een raadsel staan. Er overlijden nog zoveel mensen aan kanker, het is een ziekte waarbij iedereen gewoon weet dat de kans op overleven best minimaal is. Hoe hard het ook is.... Je kunt niet 100% op je eigen lichaam en/of de medische zorg vertrouwen én ik denk dat dat hem is.

Daarom zeggen mensen; "Ik/wij vechten tegen die kanker!" "Ik/Wij laten de kanker niet winnen!" "Ik/Wij zijn STERK en we gaan er bovenop komen!" juist om dus een vertrouwen in zichzelf (?) te krijgen, de medische zorg etc.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:45

Geplaatst: 03-05-13 17:45

Citaat:
Ibonn, ik heb deze termen niet zelf bedacht. Ik heb dit letterlijk van meerdere sites geplukt (o.a. Bokt). Waarom worden die termen dan gebruikt? Het moet toch ook bevattelijk zijn voor buitenstaanders?
En wat is een buitenstaander in dit geval? Iedereen heeft met kanker te maken/te maken gehad. In hoeverre telt dat, wanneer weet je hoe 't voelt? Hoe dichtbij moet je staan om er een mening over te (mogen) hebben?
Nee, ik weet niet hoe het voelt. Maar als dit soort termen worden gebruikt, ja, dan ga ik wel nadenken. En ja, dan snap ik deze termen niet.

Waarom denk je meteen: die kanker gaat niet winnen?
En waarom denk je dat wel bij kanker, en niet bij een hartinfarct/nierfalen/griep?

Omdat kanker behandelen een proces is, je wacht wekenlang op een uitslag en nog een uitslag. Dan wachten tot je met de behandeling kan beginnen want ja, ook hier zijn wachtlijsten en al is je kanker nog zo agressief, je moet toch wachten tot er een bed is om de chemo in te ontvangen ... Daarna nog weken wachten wat bestralen en chemo gedaan hebben en je bent zo een half jaar verder. Vandaar dat dit zo ervaren wordt.
Een hartaanval krijg je opeens, er moet meteen behandeld worden nog voordat je als patiënt de kans krijgt om te vechten, de cardioloog vecht voor je in de OK maar zelf kan je dan als patiënt niets meer. Dus een hartaanval overleef je of niet maar kanker overwin je of niet. In mijn ogen door het proces dat eraan te pas komt. Niets ten nadele van hartpatiënten trouwens, ook dat komt in onze familie voor vandaar dat ik het zo ervaar.

Dat niet snappen, dat snap ik wel

vroeger had ik ook mijn mening over tv-programma's "zo en zo zou ik het doen" maar als het in je eigen huis komt, doe je opeens niets meer en volg je diegenen die (hopelijk) meer weten. Je moet letterlijk alles overgeven aan artsen en het enige wat je nog zelf in de hand hebt, is je eigen instelling. Gaan we voor behandeling of niet? Noem het dan vechtlust van de patiënt, hoop, de wil om te overleven, maakt niet uit... als overleven geen optie meer is, dan is zolang mogelijk hier blijven de volgende stap. en ja dan vechten om zo lang mogelijk te blijven leven. Vechten is dan volhouden als je misselijk bent van de chemo, niet uit je bed kunt komen van de vermoeidheid of pijn.

De woorden vechten, strijd en overwinnen zijn in mijn ogen de meeste geschikte woorden om dit proces van behandeling en lijden te omschrijven. En verliezen van de kanker, tja soms is alle moeite nog tevergeefs. In mijn ogen geeft verliezen van kanker aan dat de patient gestreden heeft tot het einde ipv opgegeven. En voor mij heeft het dus absoluut geen negatieve bijklank, in tegendeel: ik ben trots dat mijn partner vecht tegen kanker, ongeacht of hij de kanker zal overwinnen of verliezen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 17:47

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 17:47

Magda_90
Sorry dat het zo overkomt, nogmaals, het was nooit mijn intentie om dit topic aan te maken om mensen te kwetsen.
Maar ook hier: ik heb dit helaas niet verzonnen, maar vaker gehoord.
En de quote die je aanhaalt, is juíst de reden dat ik het niet eens ben met 'vechten tegen kanker'. Want waar je vecht, kan je verliezen. En ik vind de laatste zin van vandago helemaal goed: Ze hebben er alles aangedaan om er boven op te komen, in mijn ogen zijn het dan ook eerder helden dan verliezers.

Maar dat is juist mijn probleem met vechten tegen kanker: omdat er mensen winnen, wat gebeurt er dan met de mensen die niet winnen? Die zijn dus verliezers. En daar stoot ik mij heel erg aan. Daarom vind ik vechten tegen kanker een verkeerde uitdrukking.

Edit: over jou edit: ik weet best dat verliezen je niet per sé slecht maakt, maar als je naar een kleuterklas gaat, of überhaupt een basisschool, zal je toch horen dat verliezen slecht is. Dat zit er zo in.

Laatst bijgewerkt door LoveBodin op 03-05-13 17:48, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-05-13 17:47

Geplaatst: 03-05-13 17:47

Je moet positief blijven ook denken dat alleen is al heel moeilijk dus een gevecht, accepteren dat je ziek bent is ook een gevecht. Draag ik wel of geen pruik enz enz, vind ik allemaal best wel een gevecht.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:51

Geplaatst: 03-05-13 17:51

Ibonn schreef:
De woorden vechten, strijd en overwinnen zijn in mijn ogen de meeste geschikte woorden om dit proces van behandeling en lijden te omschrijven. En verliezen van de kanker, tja soms is alle moeite nog tevergeefs. In mijn ogen geeft verliezen van kanker aan dat de patient gestreden heeft tot het einde ipv opgegeven. En voor mij heeft het dus absoluut geen negatieve bijklank, in tegendeel: ik ben trots dat mijn partner vecht tegen kanker, ongeacht of hij de kanker zal overwinnen of verliezen

Zie hier je antwoord LoveBodin. Je bent geen verliezer als je de strijd niet gewonnen hebt, je hebt gestreden tot het bittere einde. De vijand was sterker, maar dat maakt je geen verliezer, nooit. Jij denkt veel te zwart/wit hierover merk ik wel. Probeer eerst maar eens af te wijken van de letterlijke betekenis en hopelijk kun je dan je berichten meer nuanceren...

Jouw laatste zin over verliezen is slecht, sorry ik weet niet waar jij op school hebt gezeten maar die les heb ik hier nooit gekregen.

marleen_usar schreef:
Je moet positief blijven ook denken dat alleen is al heel moeilijk dus een gevecht, accepteren dat je ziek bent is ook een gevecht. Draag ik wel of geen pruik enz enz, vind ik allemaal best wel een gevecht.

Mooi omschreven, alles in dit proces is een gevecht.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-05-13 17:54

Geplaatst door de TopicStarter : 03-05-13 17:54

Waar ik me juist aan stoor, is woorden als 'strijd' en 'overwinnen'.

Citaat:
Voor patiënten met kanker is het zwaar om te horen dat je moet vechten en niet moet opgeven. Het creëert een schuldgevoel en dat is niet terecht. En mensen die gaan sterven aan kanker verdienen het niet ook nog een schuldgevoel te krijgen. Kanker is een ziekte die we nog steeds niet genoeg doorgronden en kunnen behandelen.

En

Citaat:
En laten we ophouden met te zeggen dat het allemaal goed komt als ze maar hard genoeg vechten, goed genoeg hun best doen en niet opgeven.

Hier doel ik vooral op.

En Ibonn, ik ben het helemaal met je eens, maar toch blijf ik erbij dat verliezen nu eenmaal een negatieve klank heeft. En een gevecht kan je verliezen. Daarom vind ik de benaming niet helemaal correct. En struikel ik daarover. Verder vind ik je dikgedrukte zin erg mooi, maar helaas denkt niet iedereen zo.

magda_90, ik heb op meerdere scholen gezeten. Maar om het dan wat dichterbij te houden: als NL van Duitsland verliest met het voetbal, dan deed NL wat fout, waren ze slecht.
En nee, ik denk niet zwart/wit. Zoals al eerder: ik sla door op wat ik denk. Mijn standpunt is veel gematigder, maar ik wilde hier een (misschien wat pittige) discussie. En daarom sla ik hier en daar wat door, ook omdat ik weet dat anderen dit wél doen, dat anderen wel zwart/wit denken, waar ik dat niet doe.

Nogmaals: dit is een gedachtenspinsel, dit is iets waar ik veel over lees, en daar sla ik soms wat in door, omdat ik goede argumenten wil hebben, om daarna zelf een mening te vormen.

Laatst bijgewerkt door LoveBodin op 03-05-13 17:55, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-05-13 17:55

Geplaatst: 03-05-13 17:55

nou, ik weet niet hoor, maar mijn ouders hebben mij niet geleerd dat als ik iets verlies, ik dan per definitie slecht ben of het slecht heb gedaan.

**Geplaatst**: 03-05-13 17:57

Geplaatst: 03-05-13 17:57

De state of mind heeft invloed op je hele hormoonhuishouding en je hormoonhuishouding stuurt ook je immuunsysteem aan. Dus er is absoluut een effect daar. Vooral wanneer men 'het opgeeft/op is/niet meer kan, dan gaat deze hormoonhuishouding minder goed werken en zal je immuunsysteem zwakker worden.

Kanker ontsnapt vaak aan het immuunsysteem (dat is helaas een van de krachten van.kanker).

**Geplaatst**: 03-05-13 17:59

Geplaatst: 03-05-13 17:59

Voetbal (of wat dan ook) kun je dan ook niet vergelijken met kanker, vind je wel? Een hele absurde vergelijking. Want dat is dus zwart/wit denken...

Een pittige discussie heb je zeker, maar ook een die bij verschrikkelijk veel mensen al pijn heeft gedaan aan de vele pb's te zien.

Ik vraag mij echt ten oprechte af waarom hier überhaupt een discussie over moet zijn. Waarom kun je niet de betreffende in hun waarde laten. Als zij hoop krijgen door te vechten of op wat voor een manier dan ook, wie ben jij dan om daar een discussie over te beginnen. Een mening over dit explicite onderwerp kun je imo ook zonder discussie vormen.

Laatst bijgewerkt door magda_90 op 03-05-13 18:00, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 03-05-13 18:00

Geplaatst: 03-05-13 18:00

Het passief worden was bij mijn zwager en tante vooral te zien op het moment dat ze beseften dat de ziekte dermate ernstig geworden was, dat bepaalde lichaamsfuncties daardoor uitvielen en ze bepaalde dingen niet meer konden zonder hulp van een ander te vragen.
Dus het niet meer zelfstandig kunnen lopen, niet goed meer kunnen eten. Echt de basisdingen.. De eerste dagen waren ze nog wel positief want toen hadden ze zoiets van ook dit lukt ons wel, maar helaas werd de situatie bij beide alleen maar slechter. En dan gaat het koppie al gauw hangen..

Maar ik zeg er weer bij de personen bij mij in de familie wisten wel dat ze terminaal ziek waren, dus dat ze wisten dat er binnen een korte tijd een einde aan zat maar toch nog zo lang mogelijk het beste er van wilden maken..

Eigenlijk was mijn zwager ook een wandelend wonder met een hersentumor van 11 cm, heeft uiteindelijk toch nog bijna een jaar geleefd, wat niemand verwacht had en zeer zeker de artsen niet. Dus ik denk echt wel dat zijn positieve instelling van de eerste periode er aan bijgedragen heeft dat hij nog zo lang bij ons en zijn 2 jarige dochtertje gebleven is..

Trouwens even over dat citaat van dat je moet vechten en niet opgeven... Denk je dat er blij van wordt als een arts, buurman of vage kennis je aan kijkt en zegt: Nou het heeft geen zin, dus ik denk dat je gewoon maar de moed moet opgeven en dat je er vooral niet tegen moet vechten, want je gaat toch dood?
Vind ik persoonlijk nogal cru. Bij mijn tante is dit ook gezegt en het heeft zeer zeker geen goede invloed gehad op de mentale stand van mijn tante. Als een dokter dat al tegen je zegt, wat moet je er dan als leek al niet van denken..

Nomineer dit bericht ×