Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-04-13 21:59

Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst door de TopicStarter : 23-04-13 21:59

Toegestaan schaduwaccount.

Even een paar woorden vooraf..
Ik wil dit graag oplossen en ik schrijf dit om mijn ei kwijt te kunnen en om hulp/adviezen te krijgen.

Oke.

Vanaf kleins af aan is het eigenlijk al een beetje raar gelopen. Mijn moeder is op jonge leeftijd gestorven aan een ziekte. Ik was erg jong. Dit heeft en had natuurlijk een erg grote impact op mijn en andermans leven. Ik was jong en stond er niet echt bij stil. Elk jaar met moederdag, verjaardag en sterfdag werd ik dan toch weer keihard op de feiten gedrukt, want ja "ze is er niet meer".
We hadden voor het overlijden van mijn moeder een oppas. Die was er omdat mijn vader en moeder toch wel druk werkten. Dat was een geweldig mens.
(Vergeten te vermelden edit;)
Mijn oppas is vorig jaar weg gegaan en man wat ben en was ik kapot daarvan zeg.. Ik mis haar. Ze was als een tweede moeder die "alweer" van me afgepakt is..

De jaren die volgden heb ik toch wel veel steun gehad maar zoals ik het nu bekijk heb ik het nooit kunnen verwerken. Maar nu is het zo dat ik er de ene keer gewoon snel vertel hoe en wat en de andere keer barst ik in huilen uit. En dit vindt ik natuurlijk wel naar.
Verder heb ik een geweldig gezin.

Toch heb ik het gevoel dat we een beetje langs elkaar heen leven thuis. Paps werkt veel en broer is vaak weg of op zn kamer.

Ahfijn dit is het verhaal vooraf zodat jullie een beetje weten hoe en wat.

Vorig schooljaar voelde ik me op een gegeven moment heel depressief. Ik wist niet goed waarom. Ik vond mezelf maar dik en moest afvallen. Ik was niet goed voor mensen en ik bleef zitten, dus waar was ik dan wel goed voor? Ik begon veel minder te eten en mezelf te snijden. Dit snijden deed ik als een soort straf. Maar elke keer als ik een kras zette voelde het goed maar daarna... Pfoe

Op school waren er een paar vriendinnen die me goed steunde.
Op een gegeven moment moest ik naar mijn mentor toe van mijn vriendin. Ik was zo ongeloofelijk bang.. We kwamen daar en uiteindelijk kwam er alleen uit dat ik mezelf sneed. Paar dagen later paps op school en natuurlijk erg geschrokken want toen in die tijd heb ik ook geprobeerd om zelfmoord te plegen.
Het ging niet echt veel beter daarna. (Werd verder ook niets aan gedaan want dat wilde ik absoluut niet)
Uiteindelijk na een tijdje ging het ietsje beter.
Zomervakantie kwam en toen voelde ik me eigenlijk wel goed.
Ik was blijven zitten en kwam in een nieuwe klas. Was allemaal wel leuk en aardig. Naar ongeveer 2 maanden (schat ik) begon ik me weer rot te voelen. Weer super weinig eten en snijden.
Weer naar mentor en weer mn vader gebeld. Toen moest ik wel 1x praten met iemand maar dat hielp niet echt.
Ik zei dat ik het nooit meer zou doen blablabla.
Toen ging het een tijdje opwaarts, ik dacht dat het wel goed zou komen.
Alleen de laatste paar dagen voel ik me weer heel naar. Weer mezelf gesneden en sinds begin dit jaar eet ik helemaal niets op school om me vervolgens thuis vol te proppen. Waar ik achteraf dan enorme spijt van heb. Ik probeer het dan te compenseren door op school niets te eten.
Ergens weet ik dat dit absoluut niet goed is maar ik schaam me dood voor hoe alles nu gaat.

Ik heb een tijdje gepraat met iemand op school wat me heel iets geholpen heeft in het begin maar daarna niet echt meer. Toen vertelde ik ook dat ik wilde stoppen met de gesprekken.
Maar elke keer wordt ik heel zenuwachtig en klap ik dicht..
Eerst was ik op school een verlegen meisje die eigenlijk sirieus bang was voor leraren maar nu begin ik een grote mond te geven maar als ik een gesprek heb over hoe ik me voel sla ik om.
Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan.
Mensen ik ben eigenlijk wel een beetje ten einde raad.

Ik heb het niet zo opgeschreven als ik wilde en denk dat het heel onduidelijk is maar vanavond kan ik er niets beters van maken.

Mochten mensen weten wie ik ben, willen jullie dan alsjeblieft een pb sturen en niet in het topic?

**Geplaatst**: 23-04-13 22:07

Geplaatst: 23-04-13 22:07

Poeehhheee.
Krijg je al proffesionele hulp? Dit kan en hoef je niet alleen op te lossen.
Morgen even de huisarts bellen en een doorverwijzing vragen.

Overigens weet ik hoe het is om je moeder op jonge leeftijd te verliezen. Ik was 4 toen ik mijn beide ouders verloor aan de gevolgen van een auto ongeluk.

Kan je niet contact houden met die oppas. Bel haar eens. Ik weet zeker dat ze jou ook mist hoor. Jaren lang voor iemand zorgen betekend dat je je gaat hechte aan iemand.

**Geplaatst**: 23-04-13 22:09

Geplaatst: 23-04-13 22:09

Lieve Rainbows,

ik begrijp heel goed hoe je je voelt (denk ik). Ik ben aan het eind van mijn tienerjaren ook depressief geweest en al sneed ik mezelf niet ik herken veel van wat je schrijft (eten, niet eten, volproppen, je anders voordoen dan dat je je voelt) bij mij kwam dit door pesten.
Ik weet nog goed dat mijn moede vaak zei "meisje je ziet de zon schijnen, maar je voelt hem niet" kan nog steeds janken als ik het opschrijf, misschien herken je het?

Maar goed wat ik je kan adviseren is toch blijven zoeken naar hulp, heb zelf maatschappelijk werk, GGZ (toen Riagg) gehad maar uiteindelijk geholpen door een wat alternatievere therapie waarbij ik heb geleerd om dat wat ik voel ook echt te voelen......klinkt misschien gek, maar wat ik bedoel is dat je bijvoorbeeld best weet dat je er mag zijn maar je voelt het niet zo. Ik heb dit gedaan en geleerd van mezelf te houden, grenzen te stellen, duidelijk te zijn naar anderen zonder grof te worden en zo kan ik me open stellen voor anderen. Ik ben nu ook van mening als je niet van jezelf houdt, je bijvoorbeeld geen gezonde relatie kan hebben, immers je kunt niet van anderen verwachten dat ze die leegte in je opvullen.

Hoe moeilijk het ook is, zoek iemand om mee te praten, iemand waarbij het goed voelt en waar je openhartig je verhaal kan doen. Je bent nog zo jong en hebt nog zo'n mooi leven voor je, vergooi het niet.

Als je anoniem je hart wilt luchten mag je me altijd een PB sturen, ik help je graag met wat ik weet maar help alsjeblieft jezelf, JE BENT HET WAARD!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-04-13 22:14

Geplaatst door de TopicStarter : 23-04-13 22:14

@natasja
Dankjewel voor je reactie.
Nee ik krijg geen professionele hulp maar dat is ook wat ik heel moeilijk vindt.
Ik weet niet hoe en wat. Ik ben zo ongelooflijk bang als het neer komt op praten met mensen e.d.
En ben ook bang om hulp te gaan vragen.
Vraag me niet waarom..

Wat vreselijk..sterkte!

@marije
Heel erg bedankt voor deze reactie! Ik vindt het gewoon zo moeilijk om hulp te vragen. Ik heb gewoon een soort van angst om met mensen te praten over mijn gevoelens en op één of andere manier wil ik ook absoluut niet dat mijn vader erachter komt.. Niet nog een keer.
Heel fijn iig dat het met u nu (hopelijk) weer goed is!!

**Geplaatst**: 23-04-13 22:17

Geplaatst: 23-04-13 22:17

meid misschien is het beter om iemand op te zoeken ,met wie je het er over wil hebben en kunnen jullie samen tot een op lossing komen ..

ik weet hoe je voeld je mag me altijd wat vragen over de pb :(:)

**Geplaatst**: 23-04-13 22:20

Geplaatst: 23-04-13 22:20

Rainbows schreef:
@natasja
Dankjewel voor je reactie.
Nee ik krijg geen professionele hulp maar dat is ook wat ik heel moeilijk vindt.
Ik weet niet hoe en wat. Ik ben zo ongelooflijk bang als het neer komt op praten met mensen e.d.
En ben ook bang om hulp te gaan vragen.
Vraag me niet waarom..

Wat vreselijk..sterkte!

Dank je wel....tis al heel lang geleden.

Tis ook eng om hulp te zoeken. Maar het is wel datgene wat je gaat helpen.
Je krijgt handvatten om er bovenop te komen.
Echt doen hoor je bent het namelijk waard...dubbel en dwars.
En zij zijn er voor jou.

**Geplaatst**: 23-04-13 22:42

Geplaatst: 23-04-13 22:42

Zelf ben ik nooit depressief geweest, wel eens een dip gehad, maar echt depressief niet...

Dus het enige wat ik je kan tippen is en dagplan:
-als je wakker wordt begin je direct te denken wat ga ik voor leuks doen vandaag. En ja, ook al is veel niet leuk, er is altijd iets wel leuk. Focus daarop, en van mij part begin je zodra je aan niet-leuke dingen gaat denken, 20x maal hardop te zeggen/roepen wat wel leuk is! Maar... ga je er niet aan vastkklampen, want er kan altijd iets niet doorgaan... je focust je erop dat je leuke dingen gaat doen vandaag

-Daarna sta je op, en zingen onder de douche (als je doucht natuurlijk), en dan leuke happy dingen (ook al zijn het schattige kinderliedjes.

-Aankleden: zoek iets uit wat je leuk vind, en zeg x maal hoe leuk je er wel uitziet. En zodra er iets negatiefs komt, huop 20x positief direct. Conditionneren

-Ontbijt: al eens havermoutpap geprobeerd, zelfgemaakt met havervlokken en met fruit erin, ik ken geen leuker en fijner ontbijt.

-Op weg naar school: of je nou fiets, loopt, met de auto gaat, kijk om je heen: zie, ruik, hoor zo veel mogelijk dingen, en leuke, fijne, schattige dingen (voor mij: vogelgezang, zonnetje, mooie bloem of boom, dieren, kleine kinderen)

-Probeer tijdens de les eens te bedenken wat er wel leuk aan de les is! Ook al is het volgens jou heel weinig (voor mij: wat is er in hemelsnaam aan geschiedenisles? Nou, stiekem gedichtjes schijven met mijn buurvrouw ondertussen ^^)

-Maak voor jezelf een lekkere lunch klaar, neem er de tijd voor. Waarom alleen een broodje? Hou je van groente, fruit, maak iets lekkers klaar. Of als je picknickt, neem iets lekkers mee. Neem de tijd om te eten en eet gezond. Minder vlees en met weinig gluten misschien, das een beter dieet dan je uithongeren en je dan weer volproppen...

-Ga daarna na sport, of wandelen, of op bezoek bij oudere mensen uit de omgeving en vraag ze om over vroeger te vertellen, fietsen, of wat dan ook dat inspirerend en leuk voor je is.

-Avond eten: geniet ervan!

-In bed: de belangrijkste, het wonder van een of ander eilandje op zee in de warme landen: glimlach meditatie! Ja echt: lig met je ogen dicht en glimlach in je hele lijf. Begin met je tenen, enkels, onderbenen, knieen, kuiten, heupen, billen, buik, borst, schouders, armen, nek, keel, kin, mond, neus, wangen, ogen, oren, voorhoofd, kruin.... tot je overal glimlacht. Je wordt er echt happy van.

Tel langzaam van tien naar nul, terwijl je je voorsteld alsof een ei voor je groeid tot hij zo groot is als een huis. In het ei is alles wat je leuk vind, en alleen dat. Niets stoms, engs, irritants kan erin komen. In het ei is een bed, je loopt erheen, gaat daar liggen, en valt in slaap. Dit is natuurlijk allemaal verbeelding, maar het gaat om het gevoel, en dat is niet materieel...

Misschien heb je erwat aan, dit is wat mijn moeder me aanraad als ik niet happy ben of in een dip zit.

Succes vooral

**Geplaatst**: 23-04-13 22:46

Re: Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst: 23-04-13 22:46

En ook:
"Arpenter sa voie"
"Liberté, Harmonie"
Uit een frans boek, niets hiermee te maken. Maar het verteld een ding heel duidelijk. Jij en alleen jij bent de baas over je leven, niemand anders heeft er iets mee te maken, wat er ook gebeurt! Misschien kan iemand anders problemen veroorzaken, maar jij heb het heft in handen: wat doe jij als dat gebeurd? Groot hoef je niet te zijn, alleen maar JIJ

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-04-13 05:35

Re: Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst door de TopicStarter : 24-04-13 05:35

Bedankt voor de reacties!

En vooral de uitgebreide reactie van "de sprinkhaan" bedankt !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-05-13 23:11

Re: Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst door de TopicStarter : 04-05-13 23:11

Na een tijdje geen reacties te hebben gehad.
Heeft iemand nog tips ed?

**Geplaatst**: 04-05-13 23:17

Geplaatst: 04-05-13 23:17

...

Laatst bijgewerkt door SeBart op 01-03-22 10:00, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-05-13 23:20

Re: Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst door de TopicStarter : 04-05-13 23:20

Heel erg bedankt.
Persoonlijk heb ik vaak momenten dat ik denk dat alles weer goed gaat. Maar dan na een tijdje heb ik weer zon naar gevoel..en vooral de littekens herinneren me er aan en dan wordt ik vaak naar.
Ik schaam me ook echt vreselijk..

**Geplaatst**: 04-05-13 23:23

Geplaatst: 04-05-13 23:23

...

Laatst bijgewerkt door SeBart op 01-03-22 09:59, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-05-13 23:24

Re: Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst door de TopicStarter : 04-05-13 23:24

Oke.
Maar het probleem is dat ik het echt een probleem vindt als mijn vader er weer achter komt enzo.
Ik weet niet waarom maar ik vindt dat echt naar..

**Geplaatst**: 04-05-13 23:30

Geplaatst: 04-05-13 23:30

...

Laatst bijgewerkt door SeBart op 01-03-22 09:59, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 04-05-13 23:36

Geplaatst: 04-05-13 23:36

Meid, wat een ellende waar jij doorheen gaat

Ik kan je alleen maar aanraden om hulp te zoeken! Toen ik op de middelbare school zat begon ik eigenlijk net zo te eten al jou, op school helemaal niks en thuis helemaal volstoppen, om vervolgens weer spijt te hebben en weer boos op jezelf te worden.. Ook ik heb in die tijd in mijn arm gesneden.. Ik ben er eigenlijk mee blijven lopen, periodes gingen goed, maar zodra er ook maar iets tegen zat ging het gelijk weer een heel stuk minder.. Nu 6 jaar later heb ik eindelijk ingezien dat het niet langer door kan en dat ik hulp nodig had. Ik ben naar de huisarts gegaan en heb een doorverwijzing gekregen naar een psycholoog. In eerste instantie vond ik het ook heel raar. Ik dacht dat (de mensen die het wisten) me als een achterlijk iemand zagen.. Ik voelde me echt een zwakkeling, een loser.. Maar nu ik bij de psycholoog zit (een hele aardige vrouw, waar ik eigenlijk gewoon dingen aan vertel die ik bij anderen niet zo kan vertellen (zonder mening of verkeerde 'goedbedoelde adviezen') valt er echt een last van mijn schouders.. En dat gun ik jou ook!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-05-13 23:20

Re: Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst door de TopicStarter : 05-05-13 23:20

Bedankt voor de reacties..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-09-13 21:12

Geplaatst door de TopicStarter : 24-09-13 21:12

Ik moet zeggen dat ik de laatste paar weekjes me toch weer een beetje rot begin te voelen.
Het ging opzich wel weer goed maar nu niet meer zo..
In de vakantie is mijn oma overleden en mijn aller eerste pony.
En van school snap ik niets meer..

Ik voel me gewoon zo rot weer

Wil het gewoon niet meer, wil gewoon graag even "normaal".
Heb het verteld tegen vriendin en die wilt dat we actie gaan ondernemen door of naar mijn vader of mentor te stappen omdat "het zo echt niet meer kan".
Ik val namelijk elke keer weer in hetzelfde patroon..
Had hulp gehad van ggd maar had echt geen zin meer erin dus fakete ik dat het allemaal goed ging wat ze geloofde.
Maar elke keer als er een soort van hulp komt dan sla ik het naar een paar keer weer af en doe of het weer goed is. Wat dus niet het geval is..

Sorry moest het even van me afschrijven..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-09-13 21:25

Geplaatst door de TopicStarter : 24-09-13 21:25

Maar ik weet ook niet meer WAT er aan de hand is..
Ik druk het allemaal zo weg dat ik echt het gevoel heb dat ik me aanstel.. En dat er eigenlijk niets ks.
Maar ergens weet ik dat het niet waar is en ik hulp moet gaan zoeken maar dat lukt me niet

Thuis loopt het ook allemaal zo langs elkaar heen.. Geen echte gesprekken.
Hoi,doei,wat gaan we eten, pak de afwasmachine uit etc.
Nooit echt over hoe het gaat ofzo..

**Geplaatst**: 24-09-13 22:13

Geplaatst: 24-09-13 22:13

Ik wil je even op afstand een dikke knuffel geven met een stukje surrogaat moederliefde :(:)

Lieve meid,probeer toch een gesprek aan te gaan met je vader of mentor desnoods met je vriendin aan je zijde.
Hulp maar wel van iemand waar JIJ je goed bij voelt en vertrouwt zou uitkomst bieden.

Mannen zijn toch heel anders zolang ze niet weten hoe jij je voelt,zal er niets veranderen vrees ik.
Wij hebben een samengesteld gezin met pubers,voor mij heel herkenbaar gedrag wat je hebt, maar ook nog een moeder missen zal niet mee vallen.

Heb je geen tante/naaste familie ofzo waar je bij je terecht kan?

**Geplaatst**: 24-09-13 22:19

Re: Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst: 24-09-13 22:19

Jeetje, wat heftig wat je verhaal.. Wat fijn en heel knap dat je het met ons wil delen.

Ik wil je toch aanraden passende professionele hulp te gaan zoeken, als je al zoveel meegemaakt hebt is het toch heel begrijpelijk dat je je zo voelt? Maar wel iemand bij wie je je echt op je gemak voelt, iemand die je echt kan helpen. Neem er de tijd voor om een geschikt iemand te vinden. Veel succes, sterkte en kracht ts.

**Geplaatst**: 25-09-13 08:33

Re: Waar zal ik beginnen.. Verdorie

Geplaatst: 25-09-13 08:33

Heel herkenbaar zelf ook meegemaakt, precies wat jij zegt. Eerst verlegen, jaar erop grote mond en niet eten, snijden etc. Uiteindelijk psycholoog erbij en dat heeft wel geholpen en ook uiteindelijk mezelf eruit gelogen, heel slecht maar ik was er klaar mee.. Uiteindelijk heb ik toch bij mezelf een knop om moeten zetten en door gaan.

Als ik jouw was zou ik toch met psycholoog praten, het heeft wel geholpen

Verder kan je alleen hart onder de riem steken :+:

**Geplaatst**: 25-09-13 09:38

Geplaatst: 25-09-13 09:38

Heftig wat je hebt door gemaakt en wat je nog steeds door maakt.

Ik zelf zit ook in een minne periode en herken wel veel van wat je aangeeft.
Die minne periodes waar jij over spreekt zijn depressies te noemen.
Je ziet alleen nog maar alles wat niet goed gaat, en je focus ligt heel erg op het negatieve.
Je kunt niet genieten van leuke dingen al wil je nog zo graag, je gevoel laat je daar in de steek.
Wat anderen tegen je zeggen weet je zelf ook wel maar jij kunt je gevoel niet zomaar omsturen, ook wat hier geschreven staat door mede bokkers weet je eigenlijk wel.

Nu ben ik geen psycholoog maar iets zegt me dat je steeds een inwendige strijd hebt waarbij jou innerlijke schreeuwt om hulp maar het overlevingsmechanisme in jou houdt het tegen dat jij je zwakte laat zien.
Je overlevingsmechanisme zegt jou sterk te zijn, en je niet aan te stellen.
Het kost je allemaal heel veel energie.

Ik zelf heb nooit gesneden al heb ik wel gedachtes van dingen doen maar het uiteindelijk niet doen.
Bij mij heeft dat denk ik te maken met dat ik geloof in God.
Hetzelfde met zelfmoord, ik heb de gedachtes wel dat ik liever dood zou zijn maar uiteindelijk is het mijn geloof in God wat mij tegen houdt mezelf wat aan te doen.
Tijdens mijn depressies heb ik veel steun aan de wetenschap voor mij dat God er is voor mij.
Dat is dan alleen weten want voelen doe ik het tijdens een depressie niet.

Ik loop zelf nu al heel lang met extreme faalangst en een slecht zelfbeeld vanaf mijn 13e tot nu (34

) en ik heb nu eindelijk de stap durven zetten om te gaan werken aan mijn problemen.
Ik wacht nog op een intake gesprek van GGZ.

Voor jou stel ik de vraag die mijn huisarts aan mij stelde.
Wil jij je leven lang leven zoals je nu doet?
Jij bent degene die zal moeten bepalen of je door gaat zoals je nu doet of dat je gaat werken aan je problemen.
Als je wilt werken aan je problemen dan moet je stoppen met de gedachtes "het valt wel mee, mijn probleem is niet ernstig genoeg en ik moet mij niet zo aanstellen etc."
En erken je valkuil dat je snel geneigd bent te stoppen wanneer jij je goed voelt.

Heel veel succes. Gun het jezelf dat het weer goed met je mag gaan. :(:)

**Geplaatst**: 25-09-13 09:53

Geplaatst: 25-09-13 09:53

Ik moet zeggen dat ik het onwijs knap vind dat je iedere keer weer zo sterk je schouders eronder zet en zelf uit je dipje kruipt!!! Respect

Je bent 16 he? Dit is echt de moeilijkste leeftijd van je leven, zeker als er ook nog zoveel op je af is gekomen als bij jou. Iedereen op die leeftijd is op zoek naar zichzelf; wie ben ik, hoe ben ik, waar sta ik voor en wat wil ik zijn? Die vragen beantwoord je niet zomaar, dat komt pas jaaarreeeen later.

Ik heb zelf ook veel dingen aan de hand gehad op die leeftijd (als je meer wilt weten stuur ik je het allemaal even per pb), wat mij op de been hielt was eigenlijk de ellende. Ik stond op overlevingsstand, vechten om de dagen door te komen en vooral niet achterom kijken. Pas jaren daarna werd voor mij zichtbaar wat de schade was.

jij ziet dat nu al, daarom is het soms zo lastig om alles te overzien. Wat bij mij het beste werkt is overzicht creeeren. Het scheiden van gedachten en emoties, van verleden, heden en toekomst, van angsten en realiteit. Daar kwam een soort to-do lijstje uit waarmee ik rustig aan de slag ging. Dingen die buiten mij reikwijdte lagen (overmacht, verleden ed) probeerde ik figuurlijk een plaatsje te geven bv door uit te tekenen zodat ik die last los kon laten.

Pak de tips van de sprinkhaan op en probeer ritme en reinheid te creeren (gezond eten, niet te veel snoepen, iedere dag minimaal een half uur sporten), dat zorgt ervoor dat er "gelukshormomen" worden aangemaakt. Ik zoek met regelmaat hulp om gewoon even mezelf weer op de rit te kunnen houden, dat doe ik al 10 jaar. Geen schande, dat is zorgen voor jezelf want uiteindelijk is er maar 1 iemand die dat echt kan doen.

sterkte en koppie op houden :(:)

**Geplaatst**: 25-09-13 09:56

Geplaatst: 25-09-13 09:56

Rainbows schreef:
Ik val namelijk elke keer weer in hetzelfde patroon..
Had hulp gehad van ggd maar had echt geen zin meer erin dus fakete ik dat het allemaal goed ging wat ze geloofde.
Maar elke keer als er een soort van hulp komt dan sla ik het naar een paar keer weer af en doe of het weer goed is. Wat dus niet het geval is..

Ik weet niet in welke omgeving je zit, maar ik wil je deze vrouw tippen: http://www.zefanjacoaching.nl Zij laat zich niet om de tuin leiden door wat je zegt omdat zij vanuit haar achtergrond als haptonoom ook je lichaamstaal heel goed kan lezen. Ze staat je niet toe om jezelf te belazeren, ook niet als je het heel moeilijk vind. Been there, done that

. Ze is echt goed, maar ook uniek in wat ze doet. Als je meer wil weten kun je altijd even pb-en of via de website natuurlijk rechtstreeks contact met haar zoeken.

Nomineer dit bericht ×