Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly


jilleroo schreef:Eigenlijk zie ik het maar als manisch depressief zonder de manische episodes. ( zo schijnen anderen het ook makkelijker te begrijpen als je het uitlegt.)
Het betekend eigenlijk niet veel meer dan dat je met vlagen depressieve episodes hebt en het leven je geen plezier kan doen ( niets is leuk , of intressant meer. Bij mij kwam daar nog een klinische depressie bovenop een paar jaar terug. Ik strijd nu nog steeds tegen depressieve vlagen.
En bij bipolair, welk type dan ook, heb je last van enorme wisselingen waar je het gevoel hebt geen controle over te hebben. Dat is anders dan bij bijvoorbeeld een depressie, waar je stemming vaak wordt veroorzaakt door een gebeurtenis of denkpatroon. Het is heel naar om beide te hebben, absoluut, maar het is wel een heel ander gevoel/idee dan dat je dus eigenlijk nooit weet wat voor stemming je op dat moment kan verwachten t.o.v. dat je weet dat je altijd een nare stemming kan verwachten.
)
Mensen met een DS kunnen over het algemeen (dus niet altijd) gewoon goed blijven functioneren in hun leven (werk, boodschappen doen, vriendschappen onderhouden) en bij een bipolaire stoornis is dat echt heel erg lastig.
Ik hoop voor je dat de bijwerkingen inderdaad meevallen en dat de medicijnen snel aanslaan. Alcohol raad ik je sowieso af, versterkt namelijk je emoties. Met medicijnen kun je heel af en toe nog wel een glaasje, maar beter is gewoon helemaal niks. Maar je moet het nu inderdaad even een plaatsje geven
Maar ondertussen (Ben nu 18) geloof ik er niet meer zo in dat die stempel klopt... Mankeer ook wat anders (Niet psychisch) en sinds dat behandeld word, heb ik ook geen last meer van de Dysthyme stoornis