Geplaatst Ik zit echt met iets in mijn maag, waar ik maar niet van af kom.
Vorig jaar, (28-03-12) heeft een vriend (J) zichzelf van het leven ontnomen.
Niemand weet waarom... Hij heeft die ochtend nog op school gestaan (in de week dat we proefwerkweek hadden).
later die middag voor ons 2e proefwerk moesten we al onze mobiele telefoons inleveren.
Ze vertelden ons dat er fraude was gepleegt via een telefoon, en dat ze dat niet weer wilde.
Dit was dus niet de reden.
Later die middag na ons proefwerk, hebben we allemaal in een lokaal moeten komen (de laatste jaars).
Daar was iedereen onrustig, er hing een spanning, die we normaal nooit hadden, want alle laatste jaars kenden elkaar, en we gingen vaak met elkaar om.
Toen riep iemand door het lokaal dat er iemand zich opgehangen had in de gymzaal, dit was niet zo.
Toen onze coördinator binnenkwam, vertelde ze dat J een zelfmoordpoging had gedaan. Deze was echter toen nog niet gelukt.
Hij heeft in kritieke toestand in het ziekenhuis gelegen, en is later die dag om precies 18:00 overleden..
We wisten niet wat er door ons heen ging..
En ik kon maar niet geloven, dat de jongen die me altijd hielp, en die bij me op de stoep stond als het mis ging, ineens weg was..
Te beseffen was het niet, onderweg naar huis op de fiets heb ik me helemaal leeggehuilt, om vervolgens thuis weer opnieuw te beginnen..
De volgende dag op school, zijn we met alle laatste jaars buiten gaan staan, en hebben we allemaal keihard staan huilen.. Niemand weet hoelang.
Een paar dagen daarna werd hij begraven.. Het was een supermooie uitvaart, en een paar leerlingen en een leraar heeft een woordje kunnen doen..
We hebben de hele uitvaart lopen huilen, en elkaars handen vastgehouden. Niemand die beseffen kon, dat Jeffrey echt weg ging..
Ik heb er nog steeds geen woorden voor hoe het allemaal is gelopen, maar het blijft in m'n maag hangen.
Soms heb ik van die avonden dat het mn hoofd niet uit wil, en dat ik me echt even leeg moet huilen..
Bedankt voor het lezen, het verhaal kan een beetje warrig zijn, maar ik weet echt niet hoe ik het anders moet verwoorden..
, maargoed.
