Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-12-12 16:06

Ik ben op

Geplaatst door de TopicStarter : 20-12-12 16:06

Dit is een goedgekeurd schaduwaccount, ik ben namelijk een redelijk bekende bokker. Ik wil graag mijn identiteit verborgen houden. Als je denkt te weten wie ik ben, stuur me dan een pb.
Ik ben opgegroeid in een volksbuurt in een drukke stad. Mijn ouders zijn heel sociaal ingesteld, ze hebben veel kennissen en vrienden. Mijn moeder is aardig tegen iedereen maar achter ieders rug om heeft ze veel negatief gezeur. Iedereen heeft een mankement en ze vindt het heerlijk om die mankementen breed uit te vergroten in haar praatjes. Dagelijks werd er aardig gedaan tegen mensen en daarna flink over ze gezeken achter gesloten deuren. Ik ben dit gewend van kleins af aan. Ik heb een moeder die geen kritiek kan accepteren, geef ik haar kritiek wordt ze hysterisch of gaat ze zitten huilen. Om die reden bespreken mijn broer en ik dan ook weinig met mijn moeder. Dit gaat gewoon niet. Met mijn vader gaat dit ook niet. Mijn vader is wat liever qua persoon, maar heel ouderwets en kortzichtig. Hij heeft ons streng opgevoed. Daar is hij ook heel trots op. Hij vertelde vroeger maar al te graag hoe streng hij niet voor ons was. Dat is ook zeker waar, het lag ook enigszins aan zijn bui. De ene dag lag de grens verder dan de andere dag. Als we over een grens heen gingen werden we geslagen met een voorwerp zodat mijn ouders er zelf geen pijn van hadden aan hun handen. Ook ben ik regelmatig aan mijn haren door de keuken gesleept of van de trap af geduwd. Er werd hierbij ook flink tegen ons gescholden. Voor mijn broer geldt hetzelfde. Het was gezellig bij ons thuis, maar tot op een zekere hoogte dus. Ik zat vaak alleen op mijn kamer.
Op school was het ook niet zo fijn. Ik was een buitenbeentje werd veel gepest en uitgelachen. Ik had enkele vriendinnen, maar die kwamen niet voor mij op. Dit pesten begon op de basisschool en is doorgegaan tot aan mijn 25ste (op mijn werk werd ik ook gepest). Ik ben daarom ook van school gegaan, ik kon het niet meer opbrengen om iedere dag bij die mensen in de buurt te zijn. Ik durfde nooit wat terug te zeggen, ik was snel bang. Op dit moment heb ik een leuke baan en en leuke collega’s. Ik voel me bij hun op mijn gemak, maar ik heb niet het gevoel dat ik met hen kan praten. Iedereen werkt fulltime en ik ben de enige parttimer. Daardoor merk ik dat ik nu ook weer een beetje langs de kant sta. Maar ondanks dat vindt iedereen mij geloof ik aardig.
Op de manege had ik het ook niet fijn. Ook daar was ik een buitenbeentje en werd ik heel veel gepest. Ik deed vanalles om erbij te horen, maar elke poging leek het pesten alleen maar te verergeren. Het pesten was hier ook veel fysieker. Ik werd regelmatig in elkaar geslagen of geschopt. Op de manege waar ik nu sta heb ik het heel erg naar mijn zin. Maar door een roddel is alles veranderd. De vriendschappen die ik heb opgebouwd zijn kapot gemaakt en niemand wilt meer met mij praten. Ik zit eraan te denken om bij iemand thuis te gaan staan. Geen pensiongasten, mensen waar tegenover ik het gevoel heb dat ik me moet bewijzen omdat ik aardig gevonden wil worden.
Maar er is meer. Ik ben van mijn 6e tot mijn 12e dagelijks seksueel misbruikt door een buurtgenoot. Dit was iemand die met iedereen goed omging. Van kinderen hield, een gescheiden man die zelf ook kinderen had. Deze kinderen weten niet van het dubbelleven van hun vader. Mijn buurjongen werd ook misbruikt door deze man. Als we niet deden wat hij vroeg maakte hij dieren dood en bedreigde hij ons met het vermoorden van onze broers, ouders of huisdieren. Zo heb ik een keer meegemaakt dat hij uit woede een kat in stukken sneed met een kettingzaag. Ik heb daar nog steeds nachtmerries over en ben heel bang voor kettingzagen. Op mijn 12e is dit plots gestopt. Ik denk omdat ik volwassen werd en het gevaarlijker werd. Ik heb geen idee of hij doorging met het misbruiken van andere kinderen, bij mijn buurjongen is het toen ook gestopt.
Op mijn 14e was ik voor het eerst verliefd op een jongen. Ik had het zwaar te pakken, maar ik durfde nooit wat te zeggen. Hij had al een vriendinnetje, ik vond dat vriendinnetje veel leuker mooier en socialer dan ik dus ik bleef altijd op een afstand. Verder dan hallo of een glimlach ging ik nooit. Op een dag kwam ik op school en toen bleek hij zelfmoord gepleegd te hebben. Ik was helemaal kapot. Sowieso is het indrukwekkend als een jong iemand op deze manier sterft, als je dan ook nog gevoelens voor iemand hebt en in de pubertijd bent worden deze gevoelens blijkbaar flink uitvergroot.
Toen ik 16 was is het goed misgegaan bij mijn buurjongen. Ik ga niet precies in detail vertellen hoe en wat er is gebeurd, maar hij heeft mijn verkracht. Opgekropte gevoelens bij hem hebben daarvoor gezorgd. Ik ben na het voorval in paniek naar huis gerend. Ik was niet boos op hem, ik wist waarom hij dit deed en hij meende het niet. Maar doordat mijn moeder thuis was en ik echt over de rooie was is het verhaal uitgekomen. En is er aangifte gedaan. Hij heeft gelijk bekend en heeft een paar jaar vast gezeten. Ik heb hierna geen contact meer met hem gehad. Daar heb ik ook geen behoefte aan. Ik voel me wel schuldig dat er toen aangifte is gedaan. Dat was niet wat hij nodig had, hij had professionele hulp nodig.
Ik kreeg een bijbaantje naast school en werd weer verliefd op een collega. Ik merkte dat het wederzijds was. We waren behoorlijk om elkaar heen aan het dralen omdat ik hem maar heel langzaam toeliet. Omdat hij een zware studie deed besloot hij om te stoppen met het bijbaantje. We hielden wel contact. Iedere week werd het iets intiemer. Ik voelde me daar prettig bij. Tot het plots stopte. Ik was in de war, bang dat ik iets verkeerds had gezegd etc etc. Ik ging met mijn ouders een maand naar het buitenland dus ik heb het even zo gelaten. Toen ik terugkwam bleek dat hij was vermoord door een junk. Er was een gevecht op het station hij wilde bemiddelen en werd zelf neergestoken. Hij is ter plekke overleden. Ik wist van niks…..maar dat was dus de reden dat ik ineens niks meer van hem hoorde. Ik was er kapot van.
Vlak hierna heb ik mijn ex leren kennen. Het was een jongen die veel loog en me de hemel in prees. Dat laatste heeft ervoor gezorgd dat deze relatie 6 jaar heeft geduurd. Hij ging regelmatig vreemd, en ik vergaf hem altijd. Want ik was wel belangrijk voor hem, althans dat dacht ik. Daarna heb ik nog wat andere relaties gehad. Ook met een jongen die mij ging mishandelen na het horen van mijn levensverhaal. Hij sloeg me dagelijks, onder het mom van dat ben je toch gewend en zo moet ik je dan ook maar behandelen. Toen hij 10.000 euro had uitgegeven met mijn creditcard en mijn paard te koop had gezet ben ik gevlucht. Mijn moeder is me op komen halen. Vlak hierna leerde ik weer een andere man kennen. Hij was lief, zachtaardig, knap etc etc. Ik heb een paar keer met hem gedate en seks gehad. Ik kwam per ongeluk in contact met zijn ex en die vertelde me dat hij vroeger zijn zusje misbruikt had. Ik heb hem hiermee geconfronteerd, hij heeft dit toegegeven en dat was het einde van de relatie. Hierna heb ik weer een andere man leren kennen. Ik was weer verliefd. Hij reisde veel voor zijn werk naar het buitenland. Na enkele maanden bleken dit leugens, hij was gewoon getrouwd en had kinderen. Ik voel de me heel erg dom dat ik dit niet door heb gehad. Op dit moment ben ik getrouwd met een lieve man. Hij heeft ook een flinke rugzak, maar ik kan goed met hem praten. Perfect is hij niet, maar dat ben ik ook niet. Hij vindt mij niet aantrekkelijk, maar geeft veel om me. Sommige dingen vindt hij wel mooi aan me, maar lang niet alles. Hij is ook geen Brad Pitt, maar hij behandelt me eerlijk en gunt me alles in het leven. Hij cijfert zichzelf weg voor mij als dat nodig is, en andersom is dat natuurlijk ook zo. Hij weet ook van mijn verleden, maar ik treed nooit in details.
Toen ik een jaar of 20 was is het weer misgegaan. Ik ben bedreigd met een mes door een TBSer. Ook hier ga ik niet verder in detail treden omdat ik niet wil dat bekend wordt wie ik ben. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik de grip op mijn leven echt kwijt ben geraakt, ik heb een zelfmoordpoging gedaan. Ik ben in therapie geweest, ik heb EMDR gehad. Dit heeft mij ontzettend veel geholpen. Ik werd vrolijk ik kon ineens vriendschappen aangaan. Ik heb me zelf laten opereren aan mijn vagina, dit was een operatie die moest gebeuren door de vele littekens had ik problemen met mijn seksleven. Ik wilde gewoon normaal zijn dus daarom heb ik die operatie ondergaan. Het was in mijn beleving bouwen aan een gezonde normale toekomst.
Wel moest ik veel liegen omdat ik niet wil dat iemand wat weet over mijn verleden. Dit liegen is een beetje een eigen leven gaan lijden. Ik vind dat ik een saai leven heb. Ik vind mijn leven prima zo, begrijp me niet verkeerd. Maar echt een leuk verhaaltje heb ik eigenlijk nooit. Het waren geen grote leugentjes. Meer dingetjes mooier inkleuren met woordkeuzes, hier en daar wat weglaten of aanpassen. Door de leugens ben ik daardoor mijn sociale leven net zo snel weer kwijt geraakt als dat het begon.
Op dit moment gebeurt er weer veel in mijn leven. Mijn broer heeft pas geleden aan me opgebiecht dat hij drugs gebruikt en onder invloed van de drugs regelmatig seksfeesten bezoekt. Ik maak me heel veel zorgen om hem. Mijn man en ik praten elke week wel een paar keer met hem. Maar hij gaat het niet veranderen. Hij is gelukkig zo zegt hij. Ik ben heel erg bang dat hij een enge ziekte oploopt of erger nog een overdosis neemt.
Ik merk aan mezelf dat ik weer negatiever word. Ik eet niet meer, ben weer dagelijks bezig met de dood. De enige reden dat ik geen zelfmoord pleeg is mijn paard. Ik moet elke dag weer opnieuw de deur uit voor hem. Als ik er niet meer ben, wat gebeurt er dan met hem? Mijn huisdieren, man en familie zullen zich makkelijk zonder mij redden. Eventjes verdriet en na een jaartje gaat het leven weer gewoon verder. Maar mijn paard, tja……waar komt hij dan terecht??? Gisternacht ben ik weer aan het dralen geweest. Mijn man lag in bed. Ik had zelfs al bedacht hoe en wat ik zou doen, maar toen schoot weer mijn paard door mijn hoofd, en besloot ik dit schaduwaccount aan te vragen. Ik wil niet weer naar de huisarts of professionele hulp. Ik ben daar zo klaar mee. Mensen die je zielig vinden door wat je hebt meegemaakt of hoe je je voelt. Nee daar heb ik geen behoefte aan. Ik zeg altijd, ik ben blij dat het mij is overkomen. Ik kan goed toneelspelen, lekker vrolijk en druk doen. Een ander had dit vast niet getrokken. Daar haal ik mijn energie vandaan. Mensen die in de put zitten lekker opvrolijken, en ze uit een put trekken. Daar krijg ik energie en levenslust van. Maar ja nu is mijn eigen energie dus op. Ik zit vast, ik ga niet met plezier meer naar mijn paard. Ik sluit me alleen maar op thuis. De enige personen waar ik nog echt mee praat zijn mijn man en moeder. Maar de diepste gevoelens bespreek ik met niemand.
Dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal aan iemand vertel. Ik weet niet waarom ik dit precies wil delen. Misschien omdat ik vast zit. Op hulp zit ik om eerlijk te zijn niet echt te wachten. Het is wel een verademing geweest om het verhaal hier zo neer te zetten. Dat is een nieuwe ervaring. Maar als ik merk dat de verkeerde mensen weten wie ik ben zal ik dit verhaal weer verwijderen. Ik wil normaal gevonden worden. En als dit verhaal openbaar zou worden is dat absoluut niet mogelijk.
Bedankt voor het lezen.

**Geplaatst**: 20-12-12 16:15

Re: Ik ben op

Geplaatst: 20-12-12 16:15

Jeetje wat een heftig verhaal meid.

Begrijp ik nou goed dat je huidige man jou niet aantrekkelijk vindt, en dat ook uitspreekt? Hoe werkt zo'n relatie dan als ik mag vragen, zijn jullie meer maatjes dan lovers?

Ik wil je heel veel sterkte wensen met het verwerken van alles wat je hebt mee gemaakt.
Begrijp wel dat je zat kunt zijn van de professionele hulpverlening, maar denk toch dat na alles wat jij hebt meegemaakt dat je het zonder hulp erg lastig blijft houden..

**Geplaatst**: 20-12-12 16:15

Geplaatst: 20-12-12 16:15

Na alles wat jij hebt meegemaakt snap ik wel dat je op bent. Ik vind het verdrietig om te lezen dat 1 iemand zoveel ellende door moet staan en ik weet eigenlijk ook niet goed wat ik moet zeggen.

Je geeft aan wel met je man en moeder te kunnen praten. Probeer toch met hen te praten over dat je er op dit moment helemaal doorheen zit. Dat je eigenlijk niet meer wil leven hoef je misschien niet direct tegen ze te zeggen maar zo sta je er niet alleen voor.

Zoek een leuke stal waar ze je (nog) niet kennen of probeer op je huidige stal te praten over de roddels die nu rond gaan. Ik denk dat het belangrijkste en enige lichtpuntje in je leven, je paard wel echt een uitvalsplek moet blijven voor je.

sterkte

**Geplaatst**: 20-12-12 16:29

Geplaatst: 20-12-12 16:29

Jezus.

Twee dingen: jij schrijft "Eventjes verdriet en na een jaartje gaat het leven weer gewoon verder." Mijn beste vriendin is 9 jaar geleden verongelukt en af en toe kan ik er nog steeds verdrietig om zijn en om huilen. Ik wil er niet eens aan denken om de man te verliezen van wie ik hou, ik denk dat zoiets nog veel heftiger is en veel langer doorwerkt. Niet denken dat je zo weinig betekent voor de mensen om je heen..

Als tweede: niet elke professionele hulpverlener vindt je zielig. En je mag nog zo blij zijn dat het je is overkomen, je zit ondertussen wel vast. Overigens vraag ik me af of je werkelijk blij bent of dat het een goed verdedigingsmechanisme is, omdat het vreselijk pijnlijk is om te erkennen dat je zoveel narigheid over je heen hebt gehad en dat je daar behoorlijk machteloos in bent geweest.

Wat zou je nodig hebben om je beter te voelen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-12-12 16:37

Re: Ik ben op

Geplaatst door de TopicStarter : 20-12-12 16:37

De relatie met mijn man is inderdaad anders dan andere relaties. We zijn ook allebei aparte personen. Ik vind hem wel aantrekkelijk hij mij niet. Dat weet ik vanaf dag 1 al. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit een relatie gehad waarbij een man mij echt aantrekkelijk vind. Niet om zielig te zijn, maar ik kan het me voorstellen. Ik heb wat lichamelijke beperkingen die niet direct opvallen. Ik vind mezelf ook niet aantrekkelijk.

Ik zou niet weten wat ik nodig heb om me beter te voelen. Iemand anders zijn denk ik. Maar dat kan niet. Sommige mensen die heel mooi en perfect zijn komen overal mee weg. Zo iemand zou ik wel willen zijn.

**Geplaatst**: 20-12-12 16:39

Geplaatst: 20-12-12 16:39

Vreselijk. Ik wens je ontzéttend veel sterkte met dit alles. Wat moet dit voor jou moeilijk zijn.. :(:)

**Geplaatst**: 20-12-12 16:40

Geplaatst: 20-12-12 16:40

Je hebt een hoop meegemaakt en als ik het goed las zijn alle slechte dingen jou gewoon overkomen. Het enige wat jij wel in de hand hebt is hoe je daar mee om gaat. Als je je energie terug wil zul je daar zelf aan moeten werken. Je kan je eigen levenskwaliteit verbeteren als je dat wil.

**Geplaatst**: 20-12-12 16:46

Geplaatst: 20-12-12 16:46

Pff

Hoeveel kan een mens hebben?

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik moet zeggen en ik kan je waarschijnlijk ook niet helpen. Toch wilde ik even reageren. Al is het alleen maar om je sterkte te wensen. Mocht je ooit de behoefte hebben om met iemand te praten of wat dan ook. Mijn pb-box staat open.

Sterkte met alles..

**Geplaatst**: 20-12-12 16:50

Geplaatst: 20-12-12 16:50

Hey meid, ik heb je verhaal helemaal gelezen en ik moet zeggen dat het mij enorm geraakt heeft.

Ik heb gewoon overal kippevel, het is heel dapper dat je alles hier neerpent...ik kan je niet helpen maar er zal zeker wel iemand reageren waar je veel steun kan aan hebben :(:)

ik blijf je verhaal volgen en waar ik kan zal ik proberen iets nuttigs neer te pennen.

Hou je sterk hé!!!

**Geplaatst**: 20-12-12 16:55

Re: Ik ben op

Geplaatst: 20-12-12 16:55

Je verhaal heb ik gelezen en ik weet niet wat ik moet schrijven....
Eigenlijk alleen maar dat ik je oprecht ontzettend sterk vindt.

**Geplaatst**: 20-12-12 17:00

Geplaatst: 20-12-12 17:00

Je bent een sterke vrouw! en ook al ken ik je niet, je bent WEL mooi en aantrekkelijk. Juist als ik jouw verhaal zo lees lijk jij mij een bijzondere vrouw en dat maakt je aantrekkelijk. Als jij jezelf al niet aantrekkelijk vind, hoe moet iemand anders dat dan vinden?

Fijn dat je op deze manier toch je hart kan luchten en ik hoop dat dit je helpt om er weer wat meer zin in te krijgen.

**Geplaatst**: 20-12-12 17:06

Geplaatst: 20-12-12 17:06

Jeetje, wat een verhaal. Hoeveel kan een mens hebben...

Maar echt, ik denk dat je hier niet alleen uit gaat komen. Er zal een heel team bokkers voor je klaarstaan, maar de meeste van ons kunnen niet meer doen dan je een hart onder de riem steken, en een luisterend oor zijn. Als de enige reden om geen zelfmoord te plegen je paard is, laat je paard dan ook de reden zijn om je schouders eronder te zetten om jezelf weer beter te gaan voelen, en alles een plekje te geven. Na alles wat je hebt meegemaakt weet ik zeker dat je sterk genoeg bent om dat te kunnen overwinnen.

Ik heb een zelfmoord van dichtbij meegemaakt, van iemand die me niet direct aan het hart stond, maar toch, elke dag doet heel erg pijn. En ik weet zeker dat het voor diegene niet heeft opgeleverd wat hij ervan verwacht had. Daarover mag je me pb-en, als je wilt, want dat wil ik niet hier op internet zetten.

Het enige wat ik kan zeggen dat ook jij het waard bent om te leven! En mijn pb-box staat voor je open!

**Geplaatst**: 20-12-12 17:06

Geplaatst: 20-12-12 17:06

Qwerty123 schreef:
Ik zou niet weten wat ik nodig heb om me beter te voelen. Iemand anders zijn denk ik. Maar dat kan niet. Sommige mensen die heel mooi en perfect zijn komen overal mee weg. Zo iemand zou ik wel willen zijn.

Dat kan inderdaad niet. Je kan wel jezelf anders maken. En weet je, misschien zou je mij ook wel als "mooi en perfect" beoordelen - gelukkige relatie, leuke woning, studie loopt goed, sport gaat lekker...maar wat je niet ziet is alles wat ik heb meegemaakt en dat ik ook flink wat ellende te verduren heb gehad. Niemand is perfect, echt niet.

En ik kan je nog iets vertellen: ik ken iemand die ook een hele heftige jeugd heeft gehad, inclusief seksueel misbruik, en zij heeft er nooit hulp voor gezocht want het rakelde teveel op en was te moeilijk en ze hield zich wel staande. Maar ondertussen heeft ze er wel de rest van haar leven last van en belemmert het haar. Maak niet diezelfde fout... Dit klinkt als véél meer dan je in je eentje kan dragen. Het is écht mogelijk om anders in het leven te gaan staan, jezelf mooi en leuk en slim en bijzonder te gaan vinden, maar ik denk ook dat met al jouw ervaringen daar meer voor nodig is dan elke dag "ik hou van jou" tegen jezelf zeggen in de spiegel. Je redt dat niet helemaal alleen.

Ik vind het vreselijk dapper dat je alles hier zo opschrijft, trouwens. Dat moet al heel moeilijk zijn.

**Geplaatst**: 20-12-12 17:14

Geplaatst: 20-12-12 17:14

Qwerty123 schreef:
De relatie met mijn man is inderdaad anders dan andere relaties. We zijn ook allebei aparte personen. Ik vind hem wel aantrekkelijk hij mij niet. Dat weet ik vanaf dag 1 al. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit een relatie gehad waarbij een man mij echt aantrekkelijk vind. Niet om zielig te zijn, maar ik kan het me voorstellen. Ik heb wat lichamelijke beperkingen die niet direct opvallen. Ik vind mezelf ook niet aantrekkelijk.

Ik zou niet weten wat ik nodig heb om me beter te voelen. Iemand anders zijn denk ik. Maar dat kan niet. Sommige mensen die heel mooi en perfect zijn komen overal mee weg. Zo iemand zou ik wel willen zijn.

sja, iemand die heel mooi is komt misschien met meer weg, maar niemand is perfect

en als je overal mee weg komt...is het leven op den duur ook maar een leeg iets vrees ik...
er zijn heel veel mensen die toneel spelen, , om verschillende redenen, juist omdat er zo veel toneel gespeeld word, lijkt het soms of dat een hoop mensen het hartstikke goed voor elkaar hebben, maar je hebt geen idee wat er achter zit

en dit tiep ik niet omdat ik je af wil vallen ofzo, echt niet

maar ik lees zo een negatief zelfbeeld, dat ik heel goed snap dat het lijkt of dat anderen het allemaal zo goed voor elkaar hebben, dat een ander leven zo fijn lijkt...ik heb dat zelf ook heel lang gehad/gedacht/gevoeld , nu is mijn verhaal absoluut niet te vergelijken met het jouwe

en dat zal ik ook absoluut niet willen doen , die vergelijking trekken.
dat heeft ook geen enkele zin...
maar het was gewoon iets wat me opviel...

en heel eerlijk gezegd, ik voel wel wat bewondering voor je, zo veel op je dak al gehad in je leven en er nog staan... hoe fragiel het hier zijn ook is momenteel...je bent er wel

edit en verder kan ik alleen maar meegaan in wat DaniBanani tiept

**Geplaatst**: 20-12-12 17:17

Geplaatst: 20-12-12 17:17

blauw00gje schreef:
Pff
Hoeveel kan een mens hebben?

Ik weet eerlijk gezegd niet wat ik moet zeggen en ik kan je waarschijnlijk ook niet helpen. Toch wilde ik even reageren. Al is het alleen maar om je sterkte te wensen. Mocht je ooit de behoefte hebben om met iemand te praten of wat dan ook. Mijn pb-box staat open.

Sterkte met alles..

Kan het niet beter verwoorden, maar wil bovenstaand ook kwijt...

**Geplaatst**: 20-12-12 17:34

Geplaatst: 20-12-12 17:34

Hoeveel kan eens mens hebben... Wat heb ik veel respect voor jou, ik had het niet getrokken. En jij hebt 't toch maar even voor elkaar zo, je eigen paardje, leuk werk, een familie die van je houd, een man..
Als ik het zo even opsom, wat denk je er dan zelf van? Want je hebt het wel allemaal, maar is het niet genoeg? Is het allemaal niet perfect?
Meid, er zijn zoveel mensen die toneelspelen en daarom lijkt het alsof iedereen perfect is, behalve jij. Geloof me, ze liegen allemaal.
De hele samenleving is gebaseerd op leugens, en dat doet niemand goed. Niemand is perfect, er zijn zat mensen die niet blij zijn.. Maar met een masker valt dat niet op.

Wat ik je zou willen meegeven: praat erover. Je schrijft dat je niet weet waarom je dit zo opschrijft, ik weet het wel. Je wil je verhaal kwijt, maar je kunt het niet bij je naasten. Waar ben je bang voor? Dat ze je zielig vinden?

Ik heb ook heel lang in de put gezeten, dacht hetzelfde als jij maar nu ik weer goed in m'n vel zit zie ik het zó anders.. Ik zie het weer in. Niemand is perfect.
Jij moet het ook weer inzien..
Zal wat tips voor je neerzetten, die mij geholpen hebben.
- Netwerken! Wat je al schreef, je wil weg van je pensionstal en ergens anders gaan staan, waar je geen last hebt van mensen.. Je zondert je af. Ik denk niet dat jij rond de juiste mensen leeft, want blijkbaar kunnen ze jouw behoeften niet bevredigen. Ga eens naar een sportschool of iets anders (van sporten word je tevens ook vrolijk! Bewezen

) en probeer eens andere mensen te leren kennen, kijken wat zij zoal doen en eens afspreken. Het hoeft niet allemaal gelijk, een band moet groeien. Maar om naast je moeder en vriend ook een vriendin hebben om je hart bij uit te storten, is heel belangrijk! Snap dat 't moeilijk is, been there done that, het hoeft ook niet allemaal tegelijk, doe het in jou tempo maar je zult zien dat het loont.
- Geniet van je paard. Meid, je hebt iets waar veel mensen alleen van kunnen dromen! En dat je nu steeds minder zin hebt om naar je paard te gaan door je levensomstandigheden, het doet me werkelijk pijn.. Zoiets zou niet moeten veranderen. Je paard is er altijd voor je, onthoud dat. Hij is altijd bij je gebleven, ondanks alles. Ga lekker aan de gang met je paard, kijk misschien eens op Boktmarkt of je eens een buitenritje met iemand in de buurt kunt maken! Onderneem dingen met je paard, schriktraining, misschien grondwerk, clinics, etc. Hier zal je paard blij van worden en jij leert weer nieuwe dingen die heel bruikbaar zijn!

- Praat. Praat erover met je vriend, moeder of een ander die je vertrouwd. Het wordt zo onderschat, maar het is zó belangrijk. Anoniem praten kan ook helpen, zoals je nu al gedaan hebt. Mijn PB-box staat dan ook altijd voor je open, onthoud dat! Als je anoniem bent durf je vaak wat meer, wat heel begrijpelijk is, dan durf je je ook meer te openen en als de tijd dan rijp is kun je er in het echt mee aan de slag, want dat is ook zéér belangrijk! Je naasten kennen je door en door en kunnen dus ook raad geven op jou als persoon aangepast.
- Praat ook vooral met je man. Als ik zie hoe jij jullie relatie beschrijft.. Komt niet gezond over bij mij, moet ik toegeven. Praat hierover met je man, want een goede relatie is zo belangrijk! Een relatie moet gebaseerd zijn op liefde, vriendschap en lust. Ik ken je niet, maar weet zeker dat je een prachtige vrouw bent, zoveel meegemaakt en je staat er nog steeds! Dat is bewonderingswaardig. Geloof in jezelf, jij bent jij en dat is heel wat om trots op te zijn! Ga niet in de put zitten, neem geen slachtofferrol aan want uiteindelijk heb jij toch wel je eigen paard en een lieve familie en man! Het is héél moeilijk en een proces dat tijd nodig heeft, maar zorg dat je die tijd hebt! Want je komt er wel en er is absoluut geen reden om te denken dat je er niet komt, want als je dit meegemaakt hebt en nog steeds leeft moet je je toch echt realiseren dat je dan alles aankan. Alles.

Verder kan ik alleen maar zeggen: onderneem dingen, geniet van je paard, hou van je man, geloof in jezelf. Want je bent het waard! Geloof me.
En verder staat mijn PB-box altijd open, dat weet je hopelijk wel nu.

**Geplaatst**: 20-12-12 17:34

Geplaatst: 20-12-12 17:34

Qwerty123 schreef:
Ik zou niet weten wat ik nodig heb om me beter te voelen. Iemand anders zijn denk ik. Maar dat kan niet. Sommige mensen die heel mooi en perfect zijn komen overal mee weg. Zo iemand zou ik wel willen zijn.

Dat is uiterlijke schijn. Iemand kan mooi en perfect lijken maar dat is alles behalve waar. Die kunnen, net als jij, de schijn hoog houden en dan lijkt alles mooi.

Wat jij meegemaakt hebt laat een litteken achter wat je je leven lang mee zal dragen. Dat poets je niet weg.

Maar op dit moment heb jij hulp nodig om je wel weer goed te voelen. Het is logisch dat je dit niet alleen kan.

En je man vind jou niet aantrekkelijk?? Ik hoop toch dat hij dat niet uitspreekt!
Ieder mens is mooi. Jij ook.

Misschien niet op de modieuze manier(als in fotomodel mooi) maar mooi ben je!!!

**Geplaatst**: 20-12-12 22:06

Geplaatst: 20-12-12 22:06

Het regent soms het hardst, voor diegene die de zon het meest verdient, helaas.

Ook jij hebt het recht om te genieten van het leven wat je gegeven is... Je bent hier niet voor niets! Go for it!

**Geplaatst**: 20-12-12 22:14

Geplaatst: 20-12-12 22:14

Weet niet wat ik eigenlijk moet schrijven. Ben er gewoon stil van. Wat heb jij ontzettend veel meegemaakt.
En ik vind je ontzettend sterk door dit hier op te schrijven.

Onthoud dit. Ieder mens is op zijn of haar eigen manier mooi. De één van binnen en de ander van buiten. Iemand die van binnen mooi is, vind ik veel leuker. Dan iemand die alleen maar van buiten mooi is. Zoals ik lees ben jij van binnen mooier dan jezelf denkt.

**Geplaatst**: 20-12-12 22:24

Geplaatst: 20-12-12 22:24

Ongelooflijk meid...wat een ellende. Dat je zo ver bent gekomen en dat je hier nu nog staat...wauw.
Vele mensen hadden het al veel eerder opgegeven.

Voel me totaal nutteloos omdat ik geen flauw benul heb wat je zou kunnen doen, ik ben helemaal achterover geslagen.
Ik snap dat je geen gezeur wil, zeker omdat de ander nooit precies gaat snappen wat jij voelt.
Misschien iets raars, maar is er niet een soort therapie met paarden? Die niet zozeer gefocust is op jouw verhaal maar op je psychische welzijn? Waarbij je dus niet je hele verhaal hoeft te delen maar waarbij jij en je paard wat "oplossen", zegmaar?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-12-12 22:30

Geplaatst door de TopicStarter : 20-12-12 22:30

Al die reacties van jullie maken me emotioneel. Ja jullie hebben gelijk als je het zo opsomt komt ik over als een sterke vrouw. Maar waarom denken de mensen in mijn omgeving dan niet zo over me! Ik snap het niet. Blijkbaar geef ik in het dagelijks leven toch een ander beeld. In de omgang ben ik altijd druk positief en vrolijk. Daardoor ben ik thuis doodmoe. Ik kom niet aan mijn huishouden toe door dat masker wat ik op houd de hele dag. Dat is niet sterk.

Mensen denken overigens wel dat ik heel open ben, maar ik praat inderdaad niet over mijn diepste gevoelens. Ik heb het wel een paar keer gedaan met een vriendin die me nu uitkotst. Ik heb bij haar mijn diepste gevoelens geuit en nu loopt ze dit rond te bazuinen op stal en me uit te lachen. Ik voel me er vreselijk door gekleineerd.

Ik ben inderdaad ook al aan het zoeken geweest naar een buitenrijd maatje. Maar helaas ik kan niemand vinden in mijn omgeving.

Ik denk dat ik gewoon een maatje nodig heb bij wie ik mezelf kan zijn. Een vrouw van mijn leeftijd. Iemand die ik niet 100 maar 200% kan vertrouwen. Maar zulke personen ben ik nog nooit tegengekomen helaas.

Ik ga dit allemaal vannacht even laten bezinken. Professionele hulp zoeken gaat me niet lukken......sowieso alleen al doordat dit niet vergoed wordt. Daarom ben ik in het verleden ook voortijdig met mijn emdr gestopt.

**Geplaatst**: 20-12-12 22:37

Re: Ik ben op

Geplaatst: 20-12-12 22:37

Ik denk dat als je dit lijstje aan iedereen zou geven die vind dat jij je "aanstelt" oid dat ze wel anders denken. En anders vragen of ze willen ruilen. Als ze dan nee zeggen is daarmee hun punt dat jij je aanstelt ontkracht, want dan hadden ze het ook lekker zelf in jouw schoenen kunnen gaan staan, toch?

Heel hard, maar je moet hen uitkotsen. Gaat die mensen alleen maar om hun eigen gewin.

Verder, misschien kan je iemand via bokt vinden? Het is een stuk makkelijker om online je verhaal te uiten, dus misschien kan je dit bij iemand die je fijn vind klinken doen. Als je niet wil hoef je dan niet eens de stap naar persoonlijk contact te maken.

Succes ermee, en slaap goed.

**Geplaatst**: 20-12-12 22:38

Geplaatst: 20-12-12 22:38

Misschien een advertentie hier op bokt zetten voor een buitenrijmaatje?
En die vriendin was dus geen echte vriendin. Die zijn er jammer genoeg maar weinig. En dat zij nu alles aan het rondbazuinen is, zegt meer over haar dan over jou.

**Geplaatst**: 20-12-12 22:41

Geplaatst: 20-12-12 22:41

Veel sterkte, je mag mij gerust een PB sturen. Dapper ook dat je je verhaal zo durft te vertellen, ook al is het een schaduwaccount.

Ik wil absoluut niet vervelend doen, maar je kunt zo niet verder. Natuurlijk ben je op! Kijk eens wat je allemaal hebt meegemaakt, het merendeel heb je nooit kunnen verwerken. Je verleden heeft jou nog steeds in zijn greep. Dit kun je niet voor altijd blijven wegstoppen en blokkeren, dan zul je voor de rest van je leven helemaal op zijn vanwege alle energie die het onderdrukken van je eigenlijke gevoelens je kost.

Je kunt hier niet in je eentje mee dealen, ik denk dat het toch weer tijd wordt dat je in therapie gaat. Probeer te kijken of je ergens schematherapie kunt gaan volgen, die staat heel goed aangeschreven. Als je zelf aan de slag wilt zonder therapeuten is dit boek misschien iets voor jou:

http://www.bol.com/nl/p/leven-in-je-leven/666840730/?Referrer=ADVNLGOO0020083179bn6

Geef in ieder geval de hoop niet op. Jij verdient het ook om gelukkig te zijn, en ik denk dat je zelf ook wel weet dat de situatie zoals die nu is voor jou niet gezond is. Je kunt het écht beter maken voor jezelf door hulp te accepteren.

:(:)

**Geplaatst**: 20-12-12 22:56

Re: Ik ben op

Geplaatst: 20-12-12 22:56

Hoe oud ben je en waar woon je? Ongeveer natuurlijk want je wil anoniem blijven. Je mag me ook een ob sturen natuurlijk.

Nomineer dit bericht ×