Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-11-12 12:17

Kinderen belonen met stickers.. Of toch liever niet?

Geplaatst door de TopicStarter : 21-11-12 12:17

In mijn vak als l ogopedist is het een vrij vastgeroeste gewoonte dat een kind na afloop van een behandeling een sticker krijgt. Ik merk dat, nu ik een paar maanden aan het werk ben, dit helemaal niet zo’n leuk beloningssysteem vind. Bij mezelf ben ik nagegaan waarom dit beloningssysteem een bepaalde afkeer bij mij oproept en ik heb geprobeerd dat in onderstaande post weer te geven.

Even kort mijn doelgroep: ik werk voornamelijk met kinderen tussen de 3 en 12 jaar met spraaktaalstoornissen. Iedere week komen ze bij mij voor een halfuur behandeling gericht op de hulpvraag. Ieder kind heeft een plakboek waarin alle oefeningen worden opgeplakt en dus ook de sticker. En die laatste zit mij dus een beetje dwars.

De kinderen zijn namelijk zó gefixeerd op de sticker! Soms ben ik nog aan het vertellen wat we het komende halfuurtje gaan doen en dan vragen ze al “En krijg ik dan ook een sticker?” of “Wanneer krijg ik dan de sticker??”

Ik merk dat ik zelf geen waarde hecht aan de sticker en vaak vergeet ik ook om aan het eind van de behandeling het stickervel te pakken zodat het kind iets kan uitzoeken. Gelukkig vergeten de kinderen dit doorgaans niet. Al staan ze al met de jas aan bij de deur, dan nog is het vaak “JUF IK MOET NOG EEN STICKER” en anders komt hetzelfde kind een week later vaak binnenstappen met een verontwaardigd snoetje :’).

Waarom dan toch mijn weerzin tegen stickers, als de kinderen het zo leuk vinden? Simpelweg omdat ik vind dat er teveel emotie en motivatie aan een sticker wordt opgehangen. Een kind moet naar de behandeling gaan omdat hij dat zelf ervaart als een positieve gebeurtenis, iets wat hem helpt en wat hem een gevoel van vertrouwen, veiligheid en groei geeft. Ik heb een paar basisprincipes die ik eigenlijk altijd hanteer. Het kind mag zijn wie hij wil zijn, het kind mag er zíjn en ik heb een diep geloof in ieder kind en weet dat ik dat uitstraal.

Als volwassene heb ik eigenlijk al een natuurlijk overwicht op jongere kinderen: ik ben groter, ouder en verbaal sterker. Ik leid de behandeling en stel doelen, maar ik wil niet mijn basismacht gebruiken om het kind hoe dan ook iets te laten doen, wat hij zelf misschien helemaal niet wil. Ik ben ouder en wijzer en kan dit inzetten om mijn macht te misbruiken (doe wat ik zeg) of ik kan mijn wijsheid en creativiteit inzetten om tot een samenwerking met een kind te komen en dát is waar ik naar streef. Dat het kind sámen met mij iets tot stand laat komen (doorgaans is dat een prachtige groei in de communicatie) en daar zijn positieve gevoel uithaalt. Niet dat het kind braaf iets doet omdat ik graag wil dat hij dat doet en daar een sticker voor krijgt ter beloning. Hoeveel waarde hecht het kind dan nog aan de achttiende sticker? Of bij ernstigere spraaktaalproblemen: de vijfenvijftigste? Of moet ik vanaf een bepaald aantal stickers met grotere stickers gaan werken of leuke plaatjes omdat een gewone sticker niet meer bijzonder is?

Samengevat: ik wil goed gedrag eigenlijk niet belonen. Hoe doe ik dat dan met ‘slecht’ gedrag, voor zover ik daarvan kan of wil spreken?

Dit doe ik door goed naar een kind te kijken. Als een kind iets niet wil, dan zit daar een diepere oorzaak achter. Het zijn kinderen met een rugzak aan ervaringen. Door hun spraaktaalstoornis is het vaak voorgekomen dat mensen om hun heen, hen niet verstaan of begrijpen of dat zijzelf niet snappen wat iemand anders zegt. Er mist dus vertrouwen in communicatie en als l ogopedist probeer ik dat op alle fronten weer, samen met het kind, te herstellen. Dus als een kind niet met mij aan tafel de plaatjes met de [k] wil gaan vertellen, dan gaan we samen op het speelkleed spelen. En dan rijden we met autootjes rond en soms rijden we dan toevallig langs zo’n plaatje met de letter [k]. ‘Hee, een koe.’ ‘Een kóe? Die wil ik zien. Ik kom eraan. Wacht even koe!. (en zo kan ik nog wel 100 werkvormen bedenken om een doel te halen). Doel bereikt, maar zonder strijd of dwang. En ik weet zeker dat het kind dit laatste als veel positiever zal ervaren dan wanneer ik het woord zo ongeveer uit zijn mond moet trekken. Hij heeft het zelf gezegd en nog mooier: het lokt communicatie uit want ik reageer erop. Niet met een ‘GOEDZO JE HEBT HET GOED GEZEGD’ maar door te reageren op de inhoud. En dát vind ik pas communicatie.

Terug naar het stickerverhaal: ik ben erg benieuwd wat ouders, leerkrachten en andere hulpverleners die met kinderen werken, van bovenstaande vinden. Beloon jij een kind wel met stickers? Wat zijn daarbij jouw overwegingen en ervaringen? Wat zou jij ervan vinden als het kind geen stickerbingo/beloningsschema/beloningsbord heeft ter ‘motivatie’?

Groetjes,
Paulien

**Geplaatst**: 21-11-12 12:24

Geplaatst: 21-11-12 12:24

In het 'unconditional parenting' wordt ook niet beloond, sja... er zullen vast wel mensen zijn die zich hierin kunnen vinden.
Slecht gedrag kun je imo met negeren oplossen ipv met straffen (tenzij het uit de spuigaten loopt), maar goed gedrag dus óók negeren, ipv te belonen, vind ik werkelijk schandalig. Goed gedrag mag imo beloond worden, is goed voor het zelfvertrouwen van kinderen. En of dat je dat nou doet met een sticker, een snoepje of een woord is mij om het even.

**Geplaatst**: 21-11-12 12:31

Re: Kinderen belonen met stickers.. Of toch liever niet?

Geplaatst: 21-11-12 12:31

Ik vraag me af of je daadwerkelijk ook het goede gedrag beloond... of dat je nu beloond dat het kind aanwezig was.
Je probleem is nu dat je de kinderen altijd al een sticker hebt gegeven dus bij deze leerlingen er ook niet vanaf komt... dat patroon kan je daar niet doorbreken.

In het onderwijs (ben invaller op basisonderwijs) worden stickers gebruikt om te tonen dat iets goed is gegaan... in schriften bij netjes schrijven, of bij het kennen van een tafel etc... maar merk dat als leerlingen buiten de klas gaan voor extra hulp dat ze eigenlijk altijd een sticker krijgen. De sticker is dan gekoppeld aan aanwezigheid niet aan een doel die behaald is.

**Geplaatst**: 21-11-12 12:32

Geplaatst: 21-11-12 12:32

Ik denk dat het belonen erg belangrijk is, juist met de kinderen waar je mee werkt

Deze kinderen hebben vaak minder zelfvertrouwen.
Het is dan denk ik wel belangrijk dat ze weten waarom ze een sticker krijgen, en dat ze hem ook echt verdienen. Bijvoorbeeld omdat ze een bepaald doel hebben gehaald. Zorg er wel voor dat ze dit doel ook kunnen halen. Dan hebben ze de sticker ook verdiend en werkt het ook

Ik heb het idee dat je ze nu gewoon uitdeelt, en ik kan me voorstellen dat dat je wat tegen gaat staan

**Geplaatst**: 21-11-12 12:33

Geplaatst: 21-11-12 12:33

ik ben het met Quellian eens. Waarom geen stickers als die kids daar nou blij van worden? Kids zijn op die leeftijden vaak al zo moeilijk ergens heen te krijgen 'waar aan ze gewerkt wordt'. Ik merk het heel erg met mijn kids op de zorgboerderij. Logopedie of een andere vorm van therapie vinden ze allemaal niets aan omdat ze worden geconfronteerd met het feit dat ze 'anders' zijn. Dat ze het dan nog wel een beetje leuk vinden omdat ze op het einde die sticker of dat snoepje krijgen is in mijn ogen dan alleen maar mooi meegenomen.

Uiteindelijk wil je bereiken dat ze zich positief ontwikkelen, dit moet je niet op jezelf gaan betrekken, jij blijft altijd de juf van die plek waar ze heen moeten omdat ze anders zijn dan de rest. Kids van die leeftijd denken echt niet, joh ik ga nu naar therapie want daar krijg ik meer zelfvertrouwen van en ik voel me er veilig. Nee ik gok dat 99% denkt ik moet van mn moeder en het enige voordeel wat ik er op dat moment uithaal is dat snoepje. Dat ze onbewust groeien en ontwikkelen dat zien de ouders, maar zij echt niet

**Geplaatst**: 21-11-12 12:40

Geplaatst: 21-11-12 12:40

IK ben het met mijn voorgangers eens dat het belonen van goed gedrag heel belangrijk is maar dat je dan wel dat goede gedrag moet belonen en niet zozeer aanwezigheid. Ik zou concrete doelen stellen en als dat doel behaald is (en dat kan best een paar sessies duren) die felbegeerde sticker pas geven. Natuurlijk moet je dit wel op leeftijd aanpassen, waar een 12 jarige ziet dat een doel langer kan duren kan dat voor een 5 jarige onmogelijk zijn omdat die simpelweg de ontwikkeling niet hebben om zo'n lange periode te overzien.

Het punt is dat jij als docent onderscheid moet maken tussen goed en fout, als jij goed gedrag zou negeren en slecht gedrag ook wat is dan nog de motivatie voor een kind om het moeilijkere gewenste gedrag te vertonen? Dan zou je haast het ongewenste gedrag moeten gaan afstraffen, om toch een contrast te bewaren, en als ik jouw tekst goed doorlees past dat al zeker niet bij jou.

**Geplaatst**: 21-11-12 12:41

Geplaatst: 21-11-12 12:41

Mss moet je iets minder consequent en minder vaak sticker geven? Zodat ze niet de hele sessies aan die sticker ophangen. Maar gewoon, dat ze een sticker krijgen als jij vindt dat ze iets buitengewoon goed doen.

Ik denk namelijk wel dat het een goede stimulans is, en dat het een beetje een utopie is dat ieder kind de logopedie zelf leuk gaat vinden door jouw uitstraling/houding ed. Voor veel kinderen is het toch een verplicht ding, en dan gaan ze er niet heen omdat ze het zo leuk vinden. Helemaal als het kind de intrinsieke motivatie mist, is dat prima aan te vullen met een extrinsieke motivatie zoals een sticker. Al is het jammer natuurlijk dat het kind de intrinsieke motivatie niet heeft.. Maargoed, dat kan ook nog groeien doordat ze het met iets positiefs als een sticker gaan associeren.

Nee, ik vind het beloningssysteem nog niet zo slecht.
Mss een rare vergelijking, maar ik heb ook best lang getracht om mijn honden zonder voerbeloning op te voeden omdat ik wilde dat ze gericht op mij zouden zijn ipv op het voer. Punt is dat mijn honden het een stuk leuker vinden als ze af en toe iets te kanen krijgen voor hun 'kunstjes', en dat het om die reden een prima manier is om te conditioneren. Hoewel het voor mij, emotioneel gezien, een beetje jammer is dat ze het niet gewoon doen omdat ze mij zo fantastisch leuk vinden. Maargoed, op het moment dat mijn honden meer baat en plezier hebben bij de 'voedselbeloningsmethode' moet ik me daar maar even over heen zetten. Want ik heb liever een blije hond die goed luistert, dan een minder blije hond die heel erg op mij gericht is. En ik denk dat het met kinderen ook wel een beetje zo werkt.

**Geplaatst**: 21-11-12 12:43

Geplaatst: 21-11-12 12:43

Beloont gedrag wordt herhaalt. Zo simpel is het. Er is via google een zee van informatie beschikbaar over onderzoek naar positieve en negatieve beloning en positieve en negatieve straf en uit elk onderzoek, steeds opnieuw, blijkt dat zowel bij mens als dier positief belonen (dus iets geven wat iemand graag wil hebben) gewoon zonder enige twijfel het beste werkt.

Verwachten dat een kind intrinsieke motivatie heeft om beter te gaan praten, is in veel gevallen niet reëel. De meeste kinderen gaan naar deze les omdat het van hun wordt verwacht/moet.
Je sticker zorgt voor meer motivatie en dat is goed.
Maar de sticker zoals je hem nu uitdeelt, zal niet bijdrage aan het beter opletten tijdens de les. De beloning is namelijk voor het komen opdagen, niet voor extra je best te doen.

Moet je hem dan achterwege laten? Nee. Want de sticker is een motivatie om alvast aanwezig te zijn.
Maar je zou wel kunnen werken met bv een extra grote sticker of extra mooie sticker als een kind zich echt inspant (uiteraard rekening houdend met de mogelijkheden die een kind heeft. Voor een kind met bv adhd is een paar minuutjes inspanning net zo lastig als voor een rustig kind een half uur. Goed inzicht is dus wel geboden)

Het principe dat belonend gedrag zich herhaalt, is dus zeker bruikbaar. Maar dan dus door 'meer' te belonen als het kind, naast willig naar de les komen, ook nog eens hard werkt (voor zijn doen)

Straffen heeft bewezen vrijwel nooit de gewenste uitkomst.

Het kan ook zinvol zijn om je eens te verdiepen in TAG training.

**Geplaatst**: 21-11-12 12:48

Geplaatst: 21-11-12 12:48

Ik vind het geen gek uitgangspunt: het wordt nu een soort betaling, en die fixatie is niet handig. Overigens mag goed gedrag altijd beloond worden met positieve respons - kinderen moeten wel weten wanneer ze iets doen dat je aanmoedigt. Maar dat hoeft dus niet iets tastbaars en meetbaars te zijn - het kan blijven bij een goedkeurend knikje, een positieve reactie, of iets kiezen voor de laatste paar minuten. En belangrijker: het heeft meer waarde als je niet altijd hetzelfde doet. Zo weet ik dat mijn moeder (leerkracht) de stickers af en toe gebruikte, voor extra goed werk of omdat ze het een moment voor stickers vond, maar zeker niet altijd! Door de verrassing werkt het extra sterk.

Van de andere kant houden kinderen (en volwassenen trouwens net zo goed) van kleine bevestigingen van wat ze doen. Het afkruisen van een item, de krul onder het schoolwerk, een goed cijfer, de like-buttons op facebook - zo klein maar het behoudt eigenlijk toch allemaal z'n waarde. Die zijn na tig keer nog steeds leuk, zo'n momentje dat je toch even denkt, "ha!

"

Nodig zijn de stickertjes dus niet per se, en voor grotere stickers zou ik zeker niet gaan omdat de stickertjes nauwelijks hun waarde verliezen. Je kunt het dus eventueel weglaten. (Behalve bij kinderen waarbij is afgesproken ook met ouders / leerkrachten dat ze gewoon een helder feedbacksysteem krijgen met stickertjes natuurlijk. Dan is het wel zo helder voor het kind om het net zo te doen als de rest. Vooral van belang als het kind gewone complimentjes en positieve feedback niet goed kan oppakken.)

Je zou het eventueel ook anders in je ritme kunnen opnemen: helderheid over waarvoor en wanneer ze een stickertje krijgen. En het omgaan met een verwachting ('straks een stickertje, maar nu nog niet') is ook een zinvolle vaardigheid voor kinderen, die je eventueel ook best mee kunt nemen. Kan allebei dus.

**Geplaatst**: 21-11-12 12:48

Geplaatst: 21-11-12 12:48

ik ben het met Quellian eens. Misschien kan je daarnaast ook kijken op welke manier je beloond. Dus niet altijd een sticker, maar een sticker, een kleurplaat, een gogo, een ... noem eens op. Dan is de focus op een sticker minder groot omdat het altijd anders is. Beloning vind ik erg belangrijk en zal ik ook zeker blijven doen, maar een kind moet het wel ervaren als een beloning. Niet als iets doen en daarna een sticker krijgen (dus zonder de link te leggen)

**Geplaatst**: 21-11-12 12:51

Geplaatst: 21-11-12 12:51

Grappig Paulien, je post. Ik ben hier volop mee bezig, als mama van een zoontje van bijna 15 maanden, maar ook als student pedagoog en vanuit persoonlijke interesse.

Heb je het boek Unconditional Parenting van Alfie Kohn gelezen? Of ken je de website http://www.kiind.nl? Daar zul je veel herkenning vinden!

Wij proberen in onze omgang met ons zoontje, maar ook in het algemene dagelijkse leven zonder straffen en belonen te leven. We zullen dus geen beloningssystemen (stickers, kadootjes, etc) gaan gebruiken. We proberen ook niet te vaak gedrag te belonen met een 'goed zo'. Maar we doen ook niet aan straffen. Er zijn verschillende redenen voor, maar die zijn een beetje moeilijk samen te vatten, zeker onder werktijd

Het gaat in wezen om het aanspreken van een intrinsieke motivatie, de motivatie vanuit jezelf om iets te leren, te willen, te doen. Daarbij gaan we er van uit dat een mens en een kind in wezen goed zijn en niet er op uit om ons het leven zuur te maken

Extrinsieke motivatie is een motivatie van buitenaf; straf en beloning. Straf werkt tijdelijk (zet maar eens een puber in de hoek

), werkt stiekum gedrag in de hand (zolang ik maar niet gesnapt wordt is alles oké) en maakt dat kinderen minder emphatisch worden (als ik haar sla krijg ik straf versus als ik haar sla heeft zij pijn/verdriet).

Beloning maakt dat kinderen en mensen lui worden. Als je complimenten krijgt voor iets waar je niet écht je best op hebt gedaan, waarom zou je dan een volgende keer beter je best doen? Sterker nog: dan kun je beter niet te hard uitpakken en je nek uitsteken. En daarbij heeft een compliment altijd een oordeel in zich, terwijl ik persoonlijk liever hoor wat iemand ergens zelf van vindt. Mijn oordeel is niet nodig, zeker niet bij een opgroeiend kind, want ik wil dat hij ook later zélf een gewogen oordeel kan maken.

Dit is niet iets wat op de korte termijn echt handig is

Hiermee creeer je namelijk geen 'gehoorzame' kindjes. Je krijgt hier kindjes van met een eigen mening, die ze ook vrijelijk uiten en dat is echt niet altijd handig als je weinig tijd hebt in de supermarkt, of tijdens de ochtendspits. Maar op de lange termijn leidt het m.i. tot mensen met verantwoordelijkheidsgevoel, met empathie, met zelfvertrouwen, etc.

**Geplaatst**: 21-11-12 12:53

Geplaatst: 21-11-12 12:53

Tja, ieder zijn mening, maar eerlijk gezegd denk ik dat het een illusie is om te denken dat een kind voldoende vooruit kan kijken om intrinsieke motivatie te vinden voor het verrichten van bepaalde activiteiten die wellicht niet zo heel leuk zijn, maar wel nodig voor de ontwikkeling.

Bovendien vind ik het onthouden van beloning /complimentjes echt not-done. Daarmee kweek je veel onzekerheid aan. Iedereen, mens en dier, heeft behoefte aan bevestiging. Kinderen al helemaal.

Daarnaast zal al dat onderzoek wat ernaar is verricht toch niet allemaal onzin zijn, lijkt me...

Laatst bijgewerkt door liljebo op 21-11-12 12:54, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 21-11-12 12:53

Geplaatst: 21-11-12 12:53

maar als een kind wel echt zijn best heeft gedaan... hoe geef je dan aan dat je dat als ouder/leerkracht/volwassene ... echt super stoer en goed vind?

**Geplaatst**: 21-11-12 12:55

Geplaatst: 21-11-12 12:55

Ik denk dat je te veel van een kind verwacht. Dat het inziet dat de behandeling goed voor hem is? Dat kun je van een 3 jarige echt nog niet vragen. Ik denk dat pas rond de 8 jaar, als kinderen in de concreet operationele fase komen (Piaget) je kan spreken over het bewustzijn die je van de kinderen verwacht. Nu is het met name nog een de therapie leuk maken. Goed gedrag belonen kun je wel aanpassen door een krul of een smiley. Het heeft voor een kind nog meer effect als het zelf de krul mag zetten of de smiley mag zetten. Beloning zou ik visueel/tastbaar houden. Een positieve opmerking zou ik niet op gaan bezuinigen, maar zo veel mogelijk gebruiken om het kind aan temoedigen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-11-12 12:55

Geplaatst door de TopicStarter : 21-11-12 12:55

@ Froukje / Eleinonomae: met jouw post zeg je dat kinderen behandeling vaak niet leuk vinden, wat je vindt op basis van je eigen ervaring. Ik ervaar dat anders, de kinderen die bij mij komen vinden het vaak hartstikke leuk. De ene noemt mij een spelletjesjuf en van de andere krijg ik een tekening 'voor de liefe logorperdirster'. Plezier in de behandeling staat voorop! Ik ben het dus ook absoluut met je oneens dat kinderen alleen bij mij komen omdat het van mama moet, maar dat ze het zelf ook leuk vinden. En ik doe ook snoeihard mijn best om het leuk te maken. Ik hou rekening met de belevingswereld en voorkeuren van een kind. Bij de een zijn dat auto's en bij de anderen olifanten. Aan het einde van de behandeling doen we altijd een taalspelletje en dat is vaak ook al iets waar kinderen naar uitkijken. Je kunt dan discussiëren of dat dan ook al een beloning is of nog weer een extra herhaling van het geleerde, verpakt in een andere werkwijze.

Als een kind het niet leuk vindt, dan kan ik nog maar weinig beginnen hoor. En natuurlijk is het soms even doorpakken, hup die drempel over en een 'ik weet dat je het kan'.

Ik lees hier iig hele interessante reacties, sowieso het verschil tussen het belonen van aanwezigheid en goed gedrag. Daar hebben een aantal zeker gelijk in. Lastig is dat ik me schik naar de werkwijze van de praktijk waar ik voor werk (loondienst) en dat ik een groot aantal cliënten heb overgenomen. Die waren dus al bekend met het stickersysteem :Y)

. Moet ik dan bij nieuwe kinderen een ander stickersysteem inzetten? Dat is ook lastig aangezien er ook een hoop brusjes en klasgenootjes nu binnenkomen...

Dit geeft zeker stof tot nadenken en ik kom er zeker nog op terug

**Geplaatst**: 21-11-12 12:58

Geplaatst: 21-11-12 12:58

Menino schreef:
Mss moet je iets minder consequent en minder vaak sticker geven?

Dat werkt averechts. Lees Skinner en zijn rattenexperiment er maar op na

**Geplaatst**: 21-11-12 13:00

Geplaatst: 21-11-12 13:00

Ik denk dat je die sticker gewoon maar als iets vast moet zien... zeker als het systeem is binnen de praktijk... zou het dan wel zo doen dat je die sticker meer doet van... goh we kijken gewoon hoe vaak je geweest bent... ofzo. Zorg dan wel dat de stickers klaar liggen en dat het niet een te grote rol krijgt... dus dat je leerlingen er niet naar hoeven te vragen... stickers liggen daar en je pakt er één als we klaar zijn.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:02

Geplaatst: 21-11-12 13:02

Mijn zoon volgt fysio,hij is 10,heeft een autismestoornis,is dyslectisch en heeft ook weinig zelfvertrouwen.
Bepaalde oefeningen bij de fysio heeft hij een bloedhekel aan.
Ik heb een schriftje en stickers gekocht.
Doet hij de oefening krijgt hij een sticker, vol blaadje is een middagje naar de duinen strand,kinderboerderij.
Doet hij het niet geen sticker,dus langer voordat hij fat doel bereikt.
Dit werkt voor hem,hij wil zijn uitje bij elkaar werken,en de fysiotherapeut krijgt het resultaat wat ze wil bereiken.
Hij kan de oefeningen steeds makkelijker doen.
Wij allemaal blij. Ook op school ook krijgt hij van juf wel eens een sticker of extra compliment omdat goed zijn best heeft gedaan. Het werkt voor hem.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:03

Geplaatst: 21-11-12 13:03

Mijn dochter gaat elke week naar de logopedist.

Waar ze eigenlijk niks aan vind maar ja het moet.

"Een kind moet naar de behandeling gaan omdat hij dat zelf ervaart als een positieve gebeurtenis, iets wat hem helpt en wat hem een gevoel van vertrouwen, veiligheid en groei geeft." even over dit stukje. Een kind van 3 begrijpt echt nog niet dat het gaat helpen wat jij doet.
Mijn dochter is 7 en heb haar proberen uit te leggen waarom ze moet gaan, en zei vind het maar onzin en snapt er helemaal niks van.
Zij krijgt ook elke weer een sticker en daar is ze ook heel blij mee, juist omdat ze niet altijd de beste is. En dan op die manier benadrukt word van je kan het wel !!!

Ik snap mijn dochter ook heel goed, ik zelf zou het ook niet als een "positieve gebeurtenis" zien, mijn dochter ziet het als: pfffffffff ben net naar school geweest en moet ik weer gaan werken, ik wil lekker met m'n vriendinnetjes spelen.

Dus om effe mijn mening te geven over de stickers. Ik vind het super want dat is dan nog het enige positieve wat mijn dochter vind aan haar logopedie

**Geplaatst**: 21-11-12 13:04

Geplaatst: 21-11-12 13:04

Mijn broertjes (tweeling) hebben te lang met hun 'eigen taaltje' gecommuniceerd samen. Dus hebben hun nu ook moeite met verschillende letters, bijvoorbeeld de R. Ze gaan naar logopedie en ergotherapie. Beide zijn apetrots op de sticker na afloop

maar die mogen ze niet zelf uitzoeken.. Laatst kwamen ze thuis met een raceauto sticker. Het woord raceauto is de hele week gebruikt, en zo hebben zijn ze in een week vooruit geschoten met de letter R. Kortom, voor mijn broertjes is die sticker echt hun beloning en iets waar ze trots op zijn.

**Geplaatst**: 21-11-12 13:04

Geplaatst: 21-11-12 13:04

liljebo schreef:
Daarnaast zal al dat onderzoek wat ernaar is verricht toch niet allemaal onzin zijn, lijkt me...

Voor elk onderzoek geldt dat het resultaat telt tot het tegendeel bewezen wordt. En die tendens zien we nu wel ontwikkelen ja. Gelukkig.

Evelijn schreef:
maar als een kind wel echt zijn best heeft gedaan... hoe geef je dan aan dat je dat als ouder/leerkracht/volwassene ... echt super stoer en goed vind?

Dat kun je toch gewoon bevestigen. Dat je niet 'beloont' wilt niet zeggen dat je nooit enthousiast bent over iets, of dat je nooit een feestje viert samen?

**Geplaatst**: 21-11-12 13:05

Geplaatst: 21-11-12 13:05

maar chub, bedoel jij dan belonen als een materialistisch iets? want als jij enthousiast bent over iets of een feestje viert om iets wat iemand gedaan heeft is dat in mijn ogen toch ook een vorm van beloning

net zo als dat negeren bijvoorbeeld ook een vorm van straffen is

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-11-12 13:06

Geplaatst door de TopicStarter : 21-11-12 13:06

Sneeuwmaan schreef:
Ik denk dat je te veel van een kind verwacht. Dat het inziet dat de behandeling goed voor hem is? Dat kun je van een 3 jarige echt nog niet vragen. Ik denk dat pas rond de 8 jaar, als kinderen in de concreet operationele fase komen (Piaget) je kan spreken over het bewustzijn die je van de kinderen verwacht. Nu is het met name nog een de therapie leuk maken. Goed gedrag belonen kun je wel aanpassen door een krul of een smiley. Het heeft voor een kind nog meer effect als het zelf de krul mag zetten of de smiley mag zetten. Beloning zou ik visueel/tastbaar houden. Een positieve opmerking zou ik niet op gaan bezuinigen, maar zo veel mogelijk gebruiken om het kind aan temoedigen.

Het gaat mij er dus niet om dat een kind inziet dat de behandeling goed voor hem is, maar dat het kind toch een groei ervaart in zijn talige ontwikkeling. En dat is écht niet zo concreet als mensen hier misschien denken en gaat met kleine stappen. Maar ik vind het een grotere winst voor het kind dat hij dit jaar WEL een Sint Maartenliedje verstaanbaar kan zingen dan dat hij daarvoor acht stickers heeft gekregen. Je verwacht het misschien niet, maar dat een zusje snapt wat Piet zegt of dat Jan iets in de kring heeft willen en durven vertellen, is voor een kind ook een bevestiging. Het is alleen minder tastbaar dan een sticker maar een kind heeft er wel veel langer profijt van...

Ik heb het gevoel dat mensen mij nu zien als een gekke juf die nooit iets wil belonen. Dat is zeker niet waar! Ik vraag me alleen af hoe ik die beloning (?) moet invullen omdat er teveel emotie wordt opgehangen aan een sticker en dat voor mijn gevoel niet bij mij past..

**Geplaatst**: 21-11-12 13:07

Geplaatst: 21-11-12 13:07

Liljebo: het onthouden van complimentjes kan volgens mij als je je ook volkomen kunt onthouden van een oordeel. Je bent dan gewoon samen, zonder oordeel. Als je meespeelt met een kind dat vrij aan het spelen is, dan kan dat bv prima: daar komen vaak geen compimentjes aan te pas.
Alleen is dat niet makkelijk om dat consequent te doen - en met gerichte oefeningen al helemaal niet, dan ben je sturend bezig en daar hoort dan ook feedback bij.

Overigens halen veel kinderen intrinsieke beloning uit de verbondenheid van zo'n moment. Dat het ook voor 'later' goede effecten heeft zal niet meteen meespelen, maar als kinderen een plek ervaren waar ze zonder meer zichzelf mogen zijn en waar ze leuk bezig zijn met iemand, dan is dat wel heel belonend op zich. Stickertjes kunnen dat positieve gevoel verminderen (hoeft niet, maar het kan.)

**Geplaatst**: 21-11-12 13:08

Geplaatst: 21-11-12 13:08

Mijn dochter geeft haar geld snel uit, is 14. Maar zit op het dovenonderwijs en heeft meerdere problemen.Voor iedere positieve gebeurtenis geef ik haar een euro biljet, dat heb ik zelf uitgeprint. Ze kan dan ergens voor sparen, en geeft mij de biljetten als ze er genoeg heeft.Gisteren kwam ze thuis en zei ik heb biljetten verdiend, ik heb namelijk op school 5 smilies gekregen mijn kaart is dus vol op school. Dit is dus inwisselbaar daar heb jij denk ik niks aan?

Nomineer dit bericht ×