Ik kamp al vanaf mijn 14e met ernstige stemmingswisselingen, depressie, concentratieproblemen en spanningsklachten. Wonder boven wonder ben ik in een speciaal traject toch de middelbare school aardig doorgekomen en daarna heb ik drie jaar kunstacademie gedaan in amsterdam, ook dat ging met veel ups en downs, veel stress, spanning.. ik was en ben heel chaotisch, ik kan bijna geen overzicht houden op mijn financiën, dingen als studiefinanciering, het regelen van een verhuizing, afspraken maken duurt bij mij maanden en maanden en het kost me elke keer bijna een jaar van mijn leven.. een fietstochtje naar het gemeentehuis, het aanvragen van een nieuw paspoort of een belletje naar de huisarts voor een afspraak. De kleinste dingen kosten me de grootste moeite, ik voel me constant moe, depressief, snel afgeleid en ook letterlijk alsof ik permant een zwerm bijen in mijn hoofd heb rondzoemen.. gewoon denken, problemen oplossen en dingen aanpakken lijkt haast onmogelijk..
Na drie jaar kunstacademie ben ik dus gestopt, het ging gewoon niet, de drukte van een stad, al die prikkels,, bovendien zat ik ook behoorlijk met mezelf in de knoop. Ik ben naar Zuid- Frankrijk vertrokken waar ik via-via aan een au-pair en stal baantje kon komen, de eerste weken waren verschrikkelijk moeilijk, maar daarna ging het eigenlijk best goed, de rust , de regelmaat van het werken met de paarden en de verantwoordelijkheid voor twee kinderen gingen me allemaal vrij goed af. Toch bleef er veel knagen en de 5 maanden dat ik in frankrijk zat is het me in iedergeval gelukt om één grote knoop door te hakken.. Ik heb altijd al gevoeld dat ik liever een jongen wilde zijn dan een meisje.. en na een heel moeilijk jaar terug in nederland is het me gelukt om dat 'probleem' in iedergeval aan te pakken.
Nu ben ik dus een kleine vier maanden bezig met het eerste deel van de behandeling van meisje naar jongen, de hormoontherapie. Wat inhoud dat ik mannelijke hormonen toegediend krijg die er voor zorgen dat mijn lichaam langzaam steeds meer jongen wordt. Mijn stem is gezakt, mijn spieren worden sterker, ik word zwaarder en breder etc.. Daar ben ik allemaal heel blij mee, maar de veranderingen zijn ook heftig en ik wordt nauwelijks tot niet gesteund door mijn familie, ik voel me echt alleen.
En het grote probleem nu is dat het me niet lukt om aan een vaste baan te komen, ik heb het afgelopen jaar op spaargeld geleefd en hier en daar korte klusjes gedaan, twee maanden in de horeca gewerkt, een maand in een hotel.. maar ik word elke keer ontslagen.. ik werk traag, kan me niet concentreren , ik kan moeilijk twee dingen tegelijk doen. En al na een paar uur 'aan' staan en mensen om me heen, ben ik totaal uitgewoond en krijg ik de rest van de dag niets meer voor elkaar. Ik loop bij een psycholoog en we zijn nu bezig om uit te zoeken of ik last van add/adhd heb.. een diagnose heb ik nog niet, maar alles wijst wel die richting op..
Leuke bijkomstigheid is dat sinds ik van naam veranderd ben, ik ook met ontzettend veel stress elke nieuwe sollicitatie tegemoet gaat, moet ik me voorstellen als jongen of als meisje.. moet ik niets zeggen of juist het hele verhaal doen en hopen dat ze me ondanks dat alles toch aannemen.. nouja dat allemaal. Ik ben al eens ontslagen toen ik vertelde hoe het bij mij in elkaar zat, ik ben ook al een baantje kwijt geraakt omdat ik zo timide was en omdat ik dus ergens als 'meisje' probeerde te werken, wat totaal niet ging..
Vorige week werd ik via een studentenuitzendbureau opgeroepen om te werken in de jaarbeurs, het zou een leuke klus voor een week zijn waarbij ik in één keer een hele maand huur bij elkaar zou krijgen. Ik moest samen met een vriendin en alle andere jongeren die zouden komen werken langskomen om me in te schrijven en ik heb toen ook maar voor de goede orde uitgelegd dat mijn naam niet overeenkomt met die op mijn paspoort. Ik werd even vreemd aangekeken maar verder werd er niets over gezegd. Een dag later werd ik met een smoes afgebeld.. heel vervelend omdat ik later hoorde van mijn vriendin, dat ze juist mensen te kort kwamen terwijl ze mij hadden afgewimpeld met het excuus dat er te veel aanmeldingen waren..
Ik ben het zat, niets lukt,het lijkt wel of ik de dingen nooit op orde krijg, en ik voel me net een klein kind dat niet kan lezen en schrijven.
Ik ben volgens mij slim zat, maar het lukt me niet eens om uit te zoeken hoe ik aan een normale vorm van inkomen raak..
Nu zit ik dus weer thuis, op mijn studentenkamertje, ik heb nog een paar honderd euro op mijn rekening, over een week moet ik daarvan de huur betalen en dan is het geld echt op. Ik weet niet wat ik moett doen, ik kan niet slapen, ik kan me nergens op concentreren. Mijn ouders hebben aangegeven dat ze me financieel niet willen en niet kunnen steunen,.. moet ik een uitkering aanvragen en heb ik daar wel recht op aangezien ik nergens ingeschreven sta als werknemer..
Sorry voor de lap tekst, maar ik hoop dat er mensen zijn die me ergens een beetje op weg weten te helpen



ergens moet er gewoon een flinke stap zijn therapie/medicatie zodat ik iig één ding op orde heb en niet alles tegelijk ....
!