Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-06-12 16:04

30 en een beroerte

Geplaatst door de TopicStarter : 13-06-12 16:04

Tja, van me afschrijven, ook, maar meer ook waarschuwen dat het op elke leeftijd kan gebeuren....

Sinds zondagavond lig ik in het ziekenhuis, diagnose: herseninfarct....Artsen staan voor een raadsel, want ja, 30 en een beroerte is wel heel apart.

Zondagavond laat wilde ik gaan slapen toen de helft van mijn lichaam van boven tot onder slapend aanvoelde. Nog even gaan zitten, want ja 'dan stroomt het bloed er door". Werd niet beter en langzaam verloor ik ook nog de kracht in mijn lijf...Ik nog hoopvol, met hulp van vriendlief, onder de douche gaan staan, maar werd niet beter. De noodarts gebeld en daar direct heengegaan. Daar even na 12en aangekomen en vervolgens was het "tja, u wordt nu opgehaald met de ambulance en direct naar het ziekenhuis door, ik vermoed een tia of een herseninfarct". Ik ben er heel nuchter onder gebleven en vond een eerste ritje in de ambu ook wel leuk (helaas, zonder toeters en bellen).

In het ziekenhuis direct opgevangen en na wat testjes een CTscan gemaakt. Dan hoor je, het is een klein plekje, maar het is een herseninfarct die u heeft gehad. Direct naar de intensive care en bloedverdunners gekregen. Gelukkig voelde ik met het uur dat het beter ging aan de rechterkant van mijn lijf. Maandag veel onderzoeken gehad, 's ochtends eerst een allerhande aan therapeuten en later mri, hart en weet ik wat nog meer. Ik ben kerngezond, maar het is vermoedelijk een erfelijke kwestie. Inmiddels heb ik geen klachten meer, op een tinteling in mijn hand en voet na, verwacht wordt dat ook dat nog wegtrekt, maar zo niet, dan niet. Het deeltje in mijn hersenen is echt afgestorven. Er vinden nu nog een ruggenmergpunctie en een soort dna-onderzoek plaats en vermoedelijk mag ik vrijdag naar huis.

Ik heb enorm veel geluk gehad, ik was er op tijd bij, maar ook is er bij mij geen blijvende schade. Het kan dus ook op jonge leeftijd voorkomen en als je de symptonen niet herkend of negeert, dan kun je veel verder van huis raken....

http://www.hartstichting.nl/hart_en_vaten/beroerte/

**Geplaatst**: 13-06-12 16:09

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 13-06-12 16:09

Wat een geluk heb jij, dat er snel werk van gemaakt is, zodat de schade beperkt blijft.

Van harte beterschap verder.

30 is wel erg jong voor zoiets, maar ik wist wel dat het ook kan voorkomen op deze leeftijd.

**Geplaatst**: 13-06-12 16:12

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 13-06-12 16:12

Pfoeh, ken een meid die was 25 en heeft wel lichte blijvende schade, vooral geheugen, snel moe, snel overprikkeld, etc......Wat een geluk dat ze zo snel gehandeld hebben (en je vriend!) maar wat een angstig idee zeg, bah...Blijf je nu meer onder controle staan of niet?

**Geplaatst**: 13-06-12 16:15

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 13-06-12 16:15

Jemig, dat is wel jong inderdaad! Beterschap en wat een geluk dat jullie er snel bij waren..!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-06-12 16:17

Geplaatst door de TopicStarter : 13-06-12 16:17

Ik krijg de rest van mijn leven bloedverdunners en verder heb ik niets gehoord over nacontroles. Waarschijnlijk niet tot weinig omdat er geen lichamelijke oorzaak gevonden kan worden.

Het komt niet veel voor, in eerste instantie stond ik er ook niet bij stil, in die zin, ik wist wel wat het kon zijn, maar omdat ik verder geen klachten had en "jong" ben, dacht ik er niet meteen aan.

Colway: 25 is ook onwijs jong, weet jij of er bij haar een oorzaak is gevonden?

**Geplaatst**: 13-06-12 16:17

Geplaatst: 13-06-12 16:17

Zo te lezen kom je er nog goed vanaf. Gelukkig maar. Lijkt me een hele nare ervaring.

Helaas heb ik het in mijn omgeving al een aantal keren meegemaakt, iemand die op jonge leeftijd een herseninfarct hebben gehad. O.a. een goede kennis van mij. Gelukkig is het met haar ook vrij goed afgekomen, maar haar herstel heeft wel langer geduurd. Zij was ook kerngezond, maar had waarschijnlijk ook een aangeboren "zwakke" plek.

Heel veel sterkte. Ik hoop dat je helemaal herstelt.

**Geplaatst**: 13-06-12 16:19

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 13-06-12 16:19

Jeetje wat een naar verhaal, hopelijk herstel je volledig.
Heel veel sterkte en beterschap!

**Geplaatst**: 13-06-12 16:26

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 13-06-12 16:26

Pfff heftig hoor. Mijn zus heeft anderhalf jaar terug (52) een zware infarct gehad. Zit nu voor t merendeel in een rolstoel, kan met rechts nagenoeg niets meer. Een kennisje (begin 20) heeft jaren terug vlak voor haar bruiloft een fatale infarct gehad. Werd dus een begrafenis ipv feest, was extra wrang.
Hoop dat je er weer helemaal bovenop komt en het niet nog eens mee hoeft te maken.

**Geplaatst**: 13-06-12 16:29

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 13-06-12 16:29

Tsjeeh aslo da's helemaal een ramp...

@ Quest, volgens mij was er bij haar ook geen óorzaak' wel een erfelijk verband

**Geplaatst**: 14-06-12 07:49

Geplaatst: 14-06-12 07:49

Mijn vriend heeft 3 jaar geleden een zware herseninfarct gehad, hij is er na heel veel revalidatie en eigen wilskracht er goed doorheen gekomen, maar heeft nog heel veel kleine tiatjes, de dokters weten niet waar het vandaan komt. Een paar weken geleden heeft hij er één gehad in de auto, (hij mag gewoon autorijden ) en is tegen de vangrail gereden, gelukkig had hij niets, en veroorzaakte hij geen botsing met andere autos. De auto is aan de zijkant totaal beschadigd...
Ik maak me heel vaak erge zorgen, want hij heeft best veel van die minitiatjes de laatste 2 maanden, hij moet nu ook weer door alle onderzoeken heen, mri etcetc, daar ben ik wel blij om.
Normaal gesproken voelt hij ze aankomen, en is kan dan niet goed uit zijn woorden komen, moet heel veel plassen en is extreem moe. Duurt altijd weer een paar dagen voordat hij weer ok is.

Wat een heftige verhalen allemaal zeg!! Leeftijd zegt idd helemaal niets, kan een ieder overkomen. Mijn vriend was 44 toen hij de eerste kreeg...

**Geplaatst**: 14-06-12 07:58

Geplaatst: 14-06-12 07:58

Jee rocy, zou je dan niet beter maar niet meer autorijden? Begrijp dat dat nogal wat vrijheid ontneemt, maar dit is ook eng.
Herkenbare plaatjes van Altea btw

TS, heftig hoor. Goed dat je wel snel dacht dat er iets niet pluis was.

**Geplaatst**: 14-06-12 08:59

Geplaatst: 14-06-12 08:59

Ja idd, het is wel moeilijk, maar de auto blijft staan en als we samen gaan, rij ik

Ben je in Altea geweest?

Quest, idd, goed dat je er snel bij was, ik geloof dat de eerste 45 minuten het belangrijkste zijn toch?

**Geplaatst**: 14-06-12 09:17

Geplaatst: 14-06-12 09:17

rocymax schreef:
Ja idd, het is wel moeilijk, maar de auto blijft staan en als we samen gaan, rij ik Ben je in Altea geweest?

Heb de omgeving van Moraira, Xabia, Altea, La Nucia etc aardig uitgespit. Mijn oma heeft er 30jaar gewoond

**Geplaatst**: 14-06-12 09:18

Geplaatst: 14-06-12 09:18

Wat ben je er goed afgekomen! Fijn dat je nu onder controle staat en bloedverdunners krijgt.

Zelf heb ik op mijn 17e een hersenbloeding gehad. Die was bijna fataal, maar door het snelle handelen van oa mijn moeder, lag ik zo in het ziekenhuis. Ik was al in coma, en twee weken later heb ik er nog een hersenbloeding overheen gehad (incl ademstilstand). De artsen hebben mij gereanimeerd en me tot de avond gegeven: als ik dat zou halen dan zou ik geopereerd worden.

Het was een zware operatie, maar het ging beter dan ze dachten (6 uurtjes ipv de verwachte 8 uur). De bloeding was bij mijn kleine hersenen/hersenstam. Ik heb daarna nog even in comatieuze slaap gelegen (9 weken ziekenhuis, en 6 maanden revalidatie centrum).

Ik had die zomer net mijn diploma gehaald, maar ben na dat half jaar nog een klein half jaar naar school geweest, om te kijken of mijn niveau ook nog hetzelfde was.

Ik ben erg vlot hersteld, en volgens de artsen had dit puur met mijn leeftijd te maken, dat andere hersencellen funties overnemen van het beschadigde/weggehaald deel.

Heb veel dingen opnieuw moeten leren, zoals lopen, fietsen en paardrijden. Met paardrijden ben ik daarna gestopt, want ik had een slecht evenwicht eraan overgehouden, en dat is toch best frusterend als je eerder altijd zonder zadel kon rondcrossen. Ook had ik last van mijn kort termijn geheugen, en moest ik mede hierdoor stoppen met mijn opleiding die ik een jaar erna volgde.

Inmiddels is dit alweer 16 jaar geleden, en ben ik weer fanatiek begonnen met rijden (dressuur), heb ik drie kinderen, een lieve vriend en merkt bijna niemand aan mij wat ik ooit heb meegemaakt.

Ik slik overigens dus geen medicijnen, omdat ik dus een bloeding heb gehad (vaatkluwen) ik mag dus juist geen bloedverdunners.

Veel sterkte met je herstel, en ontzettend fijn dat er zo snel gehandeld is!

**Geplaatst**: 14-06-12 09:34

Geplaatst: 14-06-12 09:34

Marocje, wat heftig zeg!! Gelukkig dat je moeder zo snel gehandeld heeft. Bewonderingswaardig vind ik het doorzettingsvermogen, toch weer alles opnieuw leren en proberen, petje af!!
Mag ik vragen wat ze dan precies doen met de operatie? En weten de artsen wat de oorzaak is geweest?

**Geplaatst**: 14-06-12 09:57

Geplaatst: 14-06-12 09:57

Mijn moeder werkte zelf in een 'verpleeghuis', dus ze had al snel door dat het iets in de hersenen was. Zelf dacht ik namelijk aan de migraine die ik vaker had, want het begin leek er erg op: druk op/in mijn hoofd, slecht zien, alles draaide. Misselijk.. Maar het ging heel snel totdat het voelde alsof mijn hoofd ontplofte, en ik weg wilde raken. Op het moment dat ik dus naar het ziekenhuis gebracht werd en de trap werd afgedragen, wist ik dat het goed was en ben ik weggeraakt.

Er is dus een vaatkluwen in mijn hersens geweest, wat is gesprongen. Ze hebben eerst een drain gezet wat het overtollige bloed uit mijn hersens liet stromen en dus de druk op mijn hersenen verminderde. Daarna hebben ze scans gemaakt om de precieze schade en plek te bepalen. Ze wilden mij eerst wat laten herstellen, en dan zouden ze die plek afklemmen en gedeelte verwijderen (dat vaatkluwen).

Na 2 weken, ik was toen in coma, raakte net wat wakker en mocht voor het eerst naast mijn bed zitten, terwijl die verschoond werd. Ik voelde me ineens niet goed, heel duizelig, zag niks meer, en wilde liggen. Ik kon nog niet praten overigens. Ze legden mij in bed, en het enige wat ik dacht is dat het goed was, ik was veilig in het ziekenhuis, en ben weer in coma geraakt.

Op dat moment heb ik dus de tweede bloeding gekregen, en ik schijn nog een gil te hebben gegeven: dat heeft mijn leven gered, want de verpleegster waren dus nét bij me weg en anders waren ze na minimaal een kwartier terug gekomen. Ik was dus in coma en weet er zelf niks van, dit is van horen zeggen. Ik heb een ademstilstand gehad, en na reanimatie besloten de artsen de avond af te wachten ok ik stabiel zou blijven.

Die avond ben ik geopereerd, toen hebben ze via de mijn schedel aan de achterkant, een luikje gemaakt. Ze hebben klemmetjes gezet, en een vaatkluwen verwijderd. Op de scans leek het erop dat het heel lastig zou worden, en de arsten hadden mij 20% overlevingskans gegeven. Toen ik dus de tweede bloeding had gekregen, was dit gedaald naar 5%!

Ik vind het heel raar om hier zo over te praten/schrijven, omdat ik dus inderdaad vind dat ik er zo goed ben uitgekomen. En ik zal je eerlijk zeggen: in die 16 jaar tijd, ben ik nog nooit iemand tegengekomen die dit in deze mate heeft meegemaakt, en er zo goed is uitgekomen. Dit was een zware hersenbloeding. Als je soms hoort dat iemand met een lichte beroerte, bepaalde dingen niet meer kan, weet ik weer dat ik me echt in mijn handen mag wrijven.

Dit heeft dus vooral met de leeftijd te maken zeiden de artsen: als ik wat ouder was geweest, hadden ze de operatie niet gedaan (en was ik dus dood..) Mijn moeder heeft in mijn revalidatie periode, verteld dat er toen een vrouw was die ook een hersenbloeding had gekregen: die lieten ze gewoon op de afdeling en deden ze niks aan. Ze was dus ook snel overleden: ik vond dat zo erg om te horen! Maar ze konden niks meer doen..

En je laatste vraag: dit is aangeboren. Helaas weet niemand dat van zichzelf, want er worden immers geen scans gemaakt bij voorbaat. Maar ik ben dus geboren met dat vaatkluwen, wat dus later is gesprongen. Het is overigens niet erfelijk, waar ik eerder bang voor was. Ik heb nu net zoveel kans als een ander dat het weer gebeurt, of zelfs nog minder: bij mij is het immers gecontroleerd.

**Geplaatst**: 14-06-12 09:59

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 14-06-12 09:59

jeetje heel veel sterkte!
bij mij zit het ook in de familie mijn opa is er aan overleden mijn vader is er aan overleden en mijn tante is gelukkig weeropgeknapt..

Doodeng lijkt me dat

**Geplaatst**: 14-06-12 10:02

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 14-06-12 10:02

sterkte en wat heftig zeg!
En er is toch nog iemand op bokt geweest die het zo jong had, echt verschrikkelijk om dat mee te maken.

**Geplaatst**: 14-06-12 10:07

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst: 14-06-12 10:07

Mijn oma heeft twee beroertes gehad op jonge leeftijd, zij had toen 14 kinderen welke van haar afgenomen zijn (zij was verplicht afstand te tekenen, beetje banketstaaf dat ze in het ziekenhuis lag en van nog geen boe of was afwist) ze heeft er een verkrampte hand aan over gehouden en heeft jaren moeizaam gelopen, ze heeft echter nog twee kinderen gekregen mijn moeder en haar broer. Ook bij haar was het rond haar 30ste en een paar jaar later.

**Geplaatst**: 14-06-12 10:17

Geplaatst: 14-06-12 10:17

Wat een verhaal Marocje :oo

Gelukkig dat je er zo goed uit gekomen bent! En alle lof voor je moeder

Quest moet je heel veel medicijnen innemen, of valt dat mee?

(sorry als ik zoveel vraag, maar het is soms nog wel eens flink angstig om een partner te hebben waarbij een tia zomaar kan plaatsvinden)

**Geplaatst**: 14-06-12 10:33

Geplaatst: 14-06-12 10:33

Dat lijkt mij dus echt eng Rocymax, dat het telkens weer terug kan komen, en zeker in sommige situaties! heeft jouw vriend ook een test moeten doen om te kijken of hij wel rijbevoegd is? Want ik kan me zo voorstellen dat dit toch wel gevaarlijk is.. Hij heeft het zelfs al ervaren?

Zelf heb ik dus wel die test moeten doen, toen ik op mijn 25e voor mijn rijbewijs wilde gaan: ik moest eerst een aantal lessen nemen, en adhd keken ze of ik wel zou mogen autorijden. Eerst een keuring door een arts, en daarna dus achter het stuur (remproef oa, of ik wel meteen kon stoppen als dit gevraagd werd.)
Gelukkig is alles oké bevonden, en had ik maar een iets later reactie vermogen dan de meesten. Maar ik ben me er bewust van, en ik weet ook dat ik me echt op het rijden moet concentreren en niet hele gesprekken dan kan houden..

En ik kan me toch wel goed voorstellen dat het vaak flink angstig is om een partner te hebben die dit zomaar krijgt. Ik heb het grotendeels niet meegekregen natuurlijk, maar ik heb wel veel gehoord. Dag bij dag leven, zelfs uur bij uur. Maar ik ben toch wel heel blij dat ik nu niet meer in 'de gevaren zone' zit, dat het bij mij echt een goed afgelopen verhaal is.

Bedacht me net ineens dat mijn (stief) vader dus ook tia's heeft gehad, en nu ook altijd aan de bloedverdunners zit. Hij heeft ze daarna niet meer gehad naar mijn weten?

**Geplaatst**: 14-06-12 10:41

Geplaatst: 14-06-12 10:41

Ja hij heeft ook de test moeten doen en kwam daar goed doorheen. Uiteraard laat hij zich nu rijden of pakt de bus. Hij moet nu alle proeven, scans en alles wat er bij komt kijken weer opnieuw doen , daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Overigens merkt hij van tevoren bijna altijd dat hij er eentje krijgt, dan begint de linkerkant (vooral hand en voet) te tintelen en soms ziet hij heel slecht, of kan hij niet goed lezen of zegt woorden die hij niet wil zeggen, vergist zich dus in woorden.

**Geplaatst**: 14-06-12 10:54

Geplaatst: 14-06-12 10:54

Wel goed dat het dus opnieuw gebeurt die tests, en verstandig dat hij zich nu laat rijden. Ik hoop maar dat ze er toch achter komen hoe dit veroorzaakt wordt en dat ze er iets aan kunnen doen?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 14-06-12 12:17

Re: 30 en een beroerte

Geplaatst door de TopicStarter : 14-06-12 12:17

Marocje, pfff, wat heftig vooral te horen dat ze alleen voor je geknokt hebben omdat je zo jong was.

Rocymax das is ook eng, van je vriend. Verstandig dat hij zich nu laat rijden. Het is als partner ook heel eng. Mijn vriend vindt het ook maar niets, hij staat er bij en kan eigenlijk verder niets doen.

Door deze verhalen hoor je toch dat het vaker voorkomt, ook in heftige mate, als de artsen je doen vermoeden. Ik krijg straks 1 tablet, verder niets, dus dat valt echt wel mee.

Verder heb ik vanochtend een ruggenmergpunctie gehad en wordt er zo nog een huidbiopt genomen. Ze willen hier echt alles uitsluiten.

**Geplaatst**: 14-06-12 12:32

Geplaatst: 14-06-12 12:32

Ik lees toch dat over het algemeen de artsen zoveel mogelijk proeven en onderzoeken doen, dat is wel positief.

Het is als partner zijnde eng, in mijn bijzijn heeft hij er eentje gehad een keer. Hij zat op internet wilde zijn mail openen maar herinnerde zich het password niet meer, en maar blijven proberen. In het begin had ik niets door totdat ik zag dat hij zijn ogen open en dicht deed, en dat zijn mondhoek scheef ging hangen. Dit duurde niet lang gelukkig, daarna heeft hij 2 dagen in bed gelegen om uit te rusten, hij was doodop.

Ben daar erg van geschrokken, en dan ook heel blij dat de onderzoeken weer gestart worden en misschien, hoop ik , is de geneeskunde er veel op vooruit gegaan en zijn er nieuwe ontwikkelingen?

Nomineer dit bericht ×