De laatste weken word het mij steeds duidelijker:
In mijn leven doe/regel ik alles voor anderen. Hoe moeilijk het ook te regelen is: Ik doe mijn uiterste best.
Ook al sta ik meer dan 40 uur te werken, meer dan mijn lijf aan kan, maar hé: M'n collega heeft vrij!
Kan iemand niet naar stal? Dan word ik vaak gebeld/gesmst met de vraag: kan je mijn paard buiten zetten?
Heeft iemand de bus gemist en moet diegene 45min. wachten? Hup: Ik spring in de auto!
Vriendin is gedumpt en heeft iemand nodig om uit te huilen etc. Terwijl ik ook niet helemaal emotioneel in balans ben.
Maar: Tis m'n vriendin, die heeft mij nodig! Dat begrijpt iedereen toch?
(Leuke dingen doen, heeft mevrouw geen zin in. Ze wil huilen, eten, aan haar ex denken, smsen, bellen en thuis blijven.)
Help...
Ik trek deze manier niet langer meer.
Hoe kan ik mezelf op nummer 1 zetten?
Want: M'n collega vind het moeilijk om een keer voor mij te werken. ("Tijdnood")
Stalgenootje doet moeilijk om mijn pony buiten te zetten. ("Tijdnood")
Diegene die de bus mist, mist de bus 4 weken achter elkaar. (denkt niet na!)
Vriendin heeft haar zegje gedaan, nu het mijn beurt is: "Sorry... Maar ik begrijp er niks van en ik kan je niet helpen. Ik ga de stad in"
Ik ben het zat, en zeg het keer op keer tegen mezelf, maar weer trap ik er in.
Wéér cijfer ik mezelf weg, om anderen te kunnen helpen.
Herkennen bokkers dit? En hoe gaan jullie er mee om?
Stel jezelf eens de vraag: Hoe zet ik mezelf op nummer 1?
Bedankt voor het lezen, lieve bokkers!
Reacties vind ik heel fijn!


Pittige opdracht voor jezelf.

0-2...
en ik sla me er door heen.