Ik zit in het eerste jaar van het MBO dierverzorging in Barneveld, en ik had een hele leuke klas. Met nadruk op had.
In het begin vormden ik en 7 anderen een behoorlijk hecht groepje met elkaar. In tussenuren gezellig ergens wat drinken, een hoop lol, enz. Één van deze meiden, ik noem haar even D. en ik zijn heel goed bevriend geworden. Echt twee handen op één buik.
Na een tijdje begon de sfeer binnen het groepje te veranderen, uit het niets. Er werden wat banketstaaf opmerkingen mijn kant op gemaakt, maar ik merkte dat het allemaal voornamelijk achter mijn rug om gebeurde. Vriendin D heeft dit trouwens nooit gedaan, zij heeft altijd 'mijn kant' gekozen.
Langzaamaan begonnen ze steeds rottiger en rottiger tegen me te doen, no reason why. Ik heb niets gedaan tegen hen. De enige reden die ik kan bedenken is omdat ze me simpelweg niet mogen en me blijkbaar irritant vinden. Dit is ongeveer 2 á 3 maanden geleden heel sneaky begonnen.
Op dit moment wordt ik op school uitgelachen, klassikaal waar iedereen bij is voor schut gezet, ik wordt belachelijk gemaakt, vernederd, ze roddelen achter mijn rug om, ze maken de meest l*llige opmerkingen op facebook en op twitter zetten ze de meest gemene dingen over me.. Zonder mijn naam erbij, dat dan weer wel. Maar ik WEET gewoon dat het over mij gaat.
Ik heb echt geen flauw idee waar hun bizarre gedrag ineens vandaan komt, dat kan me eerlijk gezegd ook vrij weinig schelen. Maar ondertussen is het ontzettend slopend. Vriendin D is net geopereerd en zit dus 1 á 2 weken thuis, en ze pakken me met zn 6en waar ze me pakken kunnen.
Ik ben al een week of 2 bezig in de 'onzichtbaarheids' modus. Ze niet aankijken. Niet tegen ze praten. Bij alles nadenken wat ik zeg, want ze kunnen alles tegen me gebruiken.
En ze pakken me écht overal op. Op facebook postte ik gisteren 'tijd om naar een lekker warm land te verhuizen..' (vawege het weer) en de opmerkingen als 'lijkt me een goed idee' en 'ik heb je ticket al geboekt' waren niet echt zeldzaam. En zo nog veeeele andere opmerkingen..
Kortom, ik zit er echt compleet doorheen. Aan de ene kant kan het me vrij weinig schelen, aan de andere kant is dit zó ontzettend slopend.. En ik begin met de seconde kwaaier te worden. We zitten verdomme op het MBO, niet meer op de basisschool. Prima als je me niet mag, maar laat me gewoon met rust. Ze doen er ALLES aan om mijn leven te verpesten. Ik heb niets verkeerd gedaan, ik ben zoals ik ben. Als ze dat niet leuk vinden, prima. Maar bemoei je dan niet met me. Waarom moet IK op elke beweging letten die ik maak omdat ZIJ een probleem met mij hebben?!
Kortom ik weet het gewoon niet meer.. Hoe ik ze moet stoppen. Alles heb ik al geprobeerd.. Mijn mond opentrekken, een grote bek geven, compleet negeren, onzichtbaar zijn, noem het maar op. Ze vinden het TE leuk om mijn leven te verzieken. Er valt niet met ze te praten. Met mijn mentor ofzo wil ik niet praten, dat vind ik echt 'basisschool', en dat gaan ze alleen maar leuk vinden als ik me zo zwak opstel..
Ondertussen voel ik bij mij het moment langzaam komen dat de stoppen gaan doorslaan en er op gegeven moment klappen gaan vallen. Maar 6 tegen 1.. Wat moet ik in godsnaam doen dat ze me gewoon met rust laten?
Sterkte en succes meid!
Dat realiseer ik me ook heel goed, hoe ontzettend kinderachtig dit gedrag is en soms kan ik er zelfs om lachen, omdat ik ze gewoon sneu vind. Maar het loopt echt gigantisch uit de hand op dit moment..
Niet agressief worden, want dan is het jouw schuld. Maar mochten ze ooit zover gaan tot lichamelijk geweld zou ik me wel flink verdedigen en bijv. wat Creatas zegt, aikido.