Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-04-12 16:42

Zwanger, en nu?

Geplaatst door de TopicStarter : 06-04-12 16:42

Dit is een goedgekeurd schaduw account
Hallo iedereen, alvast bedankt dat je mijn verhaal wil lezen.
Sinds een week weet ik nu dat ik zwanger ben. Ik kan het nog weg laten halen, maar dit is tevens mijn probleem. Wat wil ik nou?
Onze situatie om een kind te krijgen is perfect. Maar ik heb altijd gezegd dat ik geen kinderen wil. Zelfs tot een lichte haatvorm aan toe. Kinderen die vallen? Hadden ze maar uit moeten kijken. Kinderen die huilen? Vingers in mijn oren en ik denk: Laat het alsjeblieft ophouden!
Mijn vriend wil het onwijs graag houden. En doet er alles aan om mij -onbewust- over te halen. De grootste en enige vraag waar ik mee zit is, word ik gelukkig van een kind? Zal ik er wat voor gaan voelen, of zal ik het alleen als last zien?
Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen en graag zou ik ervaringen lezen wat betreft de volgende situaties:
-Goede situatie om een kind te krijgen, moeder pleegt abortus. Hoe reageert de man? (die het wel wil houden)
-Je hebt altijd gezegd geen kind te willen, bent per ongeluk zwanger geworden en hebt het kind toch gehouden. Is dat een goede keus geweest?
-Hoe verandert je situatie als je een kind krijgt, heb je nog tijd voor jezelf, hoe duur is alles, is de relatie tussen vader en moeder er beter op geworden?
-Vrouwen die een postnatale depressie hebben gehad, hoe ga je hiermee om en hoe is het goed gekomen?
Dit mag ook via PB.
Hou het aub netjes, meningen over abortus mag uitgesproken worden, respecteer elkaars mening.
Iemand die mijn situatie herkent dit graag niet in het topic zetten maar mij even PB-en.
Vragen mogen altuhd gesteld worden, heb het idee dat ik een hoop vergeet, maar mijn hoofd loopt momenteel ook over!

**Geplaatst**: 06-04-12 16:46

Geplaatst: 06-04-12 16:46

Ik heb geen ervaring maar wil je wel erg veel sterkte met de beslissing wensen. Luister goed naar je eigen hart

**Geplaatst**: 06-04-12 16:47

Geplaatst: 06-04-12 16:47

Jemig wat een lastige situatie.

Wil je heel veel sterkte wensen met deze moeilijke keuze. Ik ben erg benieuwd welke reacties je krijgt en blijf je dus even volgen

(sorrie dat ik je verder niet kan helpen met je vragen)

**Geplaatst**: 06-04-12 16:47

Geplaatst: 06-04-12 16:47

Even een snel antwoord, niet veel tijd nu, maar kijk eens in dit topic: [HK] Bevalling bij amazones

Deze heb je ook nog, maar dat is voornamelijk over borstvoeding zelf: [MW] Borstvoedende bokkers?

Alvast heel veel sterkte met je keus!

**Geplaatst**: 06-04-12 16:48

Geplaatst: 06-04-12 16:48

De vraag is: Denk je ongelukkig te worden met de baby?

**Geplaatst**: 06-04-12 16:48

Geplaatst: 06-04-12 16:48

Als je nu al zó twijfelt en er dus zeker niet bewust voor kiest...(en dus ook sámen niet bewust voor kiest)
Dan zou ik het weg laten halen...
Wat als inderdaad, je zit er wel de rest van je leven aan vast. Als het toch niks voor je blijkt te zijn, zet je het niet even op Marktplaats.

En hoe veranderd alles?
Je bent meer (veel) geld kwijt, stukken minder tijd voor jezelf en de relatie tussen de ouders, bij veel stellen is dit de eerste jaren zeker anders. (en ja, ook negatief anders)

**Geplaatst**: 06-04-12 16:50

Geplaatst: 06-04-12 16:50

ik kan je niet adviseren, doe wat je gevoel je ingeeft..
ik ken genoeg huwelijken die er niet beter op zijn geworden als er kinderen kwamen (het mijne inbegrepen)...
ik had ook nooit zo'n kinderwens, vond het inderdaad maar eng en lastig,
maar toen ik eenmaal mn eigen kindje in mn armen had is het toch heel anders.
nog steeds heb ik heel weinig met 'vreemde' kinderen, maar die van mij zijn me heilig... kom niet aan mn kinderen!! hahaha... oermoedergevoel.

heel veel wijsheid gewenst bij het nemen van deze beslissing.
mijn leven is beter geworden door de kinderen
maar t heeft me uiteindelijk ook wel mn huwelijk gekost (met meerdere redenen uiteraard)

**Geplaatst**: 06-04-12 16:50

Geplaatst: 06-04-12 16:50

Situation schreef:
Ik kan het nog weg laten halen, maar dit is tevens mijn probleem. Wat wil ik nou?

Situation schreef:
Maar ik heb altijd gezegd dat ik geen kinderen wil. Zelfs tot een lichte haatvorm aan toe.

Wat maakt dat je nu twijfelt, terwijl je er altijd van overtuigd was dat je geen kinderen wilde??
En idd, ik wil je ook veel sterkte met je beslissing wensen!

Laatst bijgewerkt door RoodZonnetje op 06-04-12 16:51, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 06-04-12 16:51

Geplaatst: 06-04-12 16:51

Oei jeetje, wat een moeilijk situatie. Mijn ervaring is dat het altijd tegenvalt, zelfs als je dolgraag kinderen wilde. Het is zwaar, vermoeiend en een aanslag op je leven. Je hebt minder vrijheid en leeft de eerste jaren echt voor je kind. Postnatale depressie is helemaal een verhaal apart, ik heb er tegenaan gezeten maar vooral door een opstapeling van dingen. Heb gelukkig nooit mn kind iets aan willen doen.
Bij mij was de roze wolk ver te zoeken maar dat kwam ook omdat ik geen hulp kreeg terwijl ik dat heel erg nodig had toen. Ik trok het niet meer.

Pff en dan een kind krijgen als je die wens niet hebt.... ik weet het niet hoor. Het kan 2 kanten op. Je kan dolverliefd en gelukkig zijn met je kindje maar je kan ook doodongelukkig zijn.

**Geplaatst**: 06-04-12 16:52

Geplaatst: 06-04-12 16:52

Ik ken mensen die ook zeiden dat ze geen kinderen wilde, maar toen ze eenmaal toch zwanger waren werden ze meteen verliefd op het toekomstige kindje. Meteen waren ze helemaal zeker dat ze het wilde houden.

Jij twijfelt blijkbaar echt heel erg...
Dus ik zou naar je eigen gevoel luisteren, niet naar of het goed uitkomt, niet naar je vriend (Dat klinkt misschien egoistisch maar, het is jouw leven, dus doe echt wat voor jou het beste voelt)

**Geplaatst**: 06-04-12 16:52

Geplaatst: 06-04-12 16:52

Jeetje TS wat zit jij in een moeilijke situatie...

Waarom wil je vriend graag kinderen? Wat zijn zijn motieven en zijn gevoelens hierover?
Wil hij eventueel de opvoeding geheel op zich nemen? Dus dat hij de primaire taken doet die nu toch vaak de moeders doen? En wat gebeurd er met het kind als jullie later uit elkaar gaan? Wil hij dan het kind in huis nemen?
Heeft hij daar al over nagedacht?

Ik lees graag mee, wil zelf ook geen kinderen en denk er vaak over na wat te doen als ik toch zwanger raak.

**Geplaatst**: 06-04-12 16:52

Geplaatst: 06-04-12 16:52

Ik ken een vrouw dat een zoon heeft die ongewenst is, en ze gaat er vreselijk mee om, die zoon die is er de dupe van, zelfs op zijn 19e leeftijd lijdt hij eronder.

Ik vind het vreselijk, maar ja............ aan de situatie kan ik niks doen.

Wel vind ik het stom van die vrouw, ze heeft toch zover laten komen dat het geboren wordt, dan moet je ervan houden en er goed voor zorgen en niet zo raar mee omgaan.

**Geplaatst**: 06-04-12 16:57

Geplaatst: 06-04-12 16:57

Een kind van jezelf is altijd anders dan een kind van een ander. Ik ken meerdere mensen die totaal niks met kinderenn hadden en toch compleet verliefd zijn op hun eigen baby.

Abortus is misschien nog een mogelijkheid, maar bedenk dat dit veel meer met je doet dan dan je niet meer zwanger bent. De mentale gevolgen zijn groot en de spijtgevoelens soms ook. En logisch, want het is wel een heel nieuw leven dat je weghaalt.

Ik zou zeggen, doe wat je hart je ingeeft, maar maak geen overhaaste beslissing.

**Geplaatst**: 06-04-12 16:58

Geplaatst: 06-04-12 16:58

Kanelly schreef:
Als je nu al zó twijfelt en er dus zeker niet bewust voor kiest...(en dus ook sámen niet bewust voor kiest)
Dan zou ik het weg laten halen...
Wat als inderdaad, je zit er wel de rest van je leven aan vast. Als het toch niks voor je blijkt te zijn, zet je het niet even op Marktplaats.

Volledig mee eens, had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Je vriend heeft makkelijk kletsen,die hoeft er niet 9 mnd mee rond te lopen, hoeft het er niet uit te persen, hoeft het niet nog weetikhethoeveel maanden borstvoeding te geven en zn leven aan te passen. Daarbij ben je dus ook nog niet getrouwd dus wat als hij er tijdens je zwangerschap vandoor gaat of net na de bevalling. Ben je dan ook nog blij met het kind? Doemsenario's maar het gebeurt wel. En als je van jezelf al geen kinderen wilde, .... tsja .....

Maarja het is je eigen beslissing, die kan niemand voor je maken.

**Geplaatst**: 06-04-12 17:00

Geplaatst: 06-04-12 17:00

Ik heb tot mijn 20ste geroepen dat ik geen kinderen wilde. Had er eerlijk waar helemaal niets mee. Tot ik de ware tegenkwam en het stiekum begon te kriebelen. Inmiddels de trotse mama van 3 !!! kleine mannetjes en o wat is het druk, maar ook o zo leuk en gezellig. Twijfel stiekum over een 4de, maar weet stiekum ook wel dat het goed is zoals we het nu hebben.

En voor de duidelijkheid, mijn eigen kindjes vindt ik geweldig, maar ik ben nog steeds niet de kinderpersoon die ik vaak om me heen zie....

Zet samen eens de voor en nadelen op een rijtje (op papier) en bespreek zowel de positieve als negatieve punten. denk er dan apart van elkaar nog eens over na, en evalueer het na een paar dagen nog eens samen. Ga vooral naar de verloskundige en vraag om een echo met 9 weken dan kun je namelijk al duidelijk een hartje zien kloppen. En als je dan nog steeds "nee" denkt, dan heb je in ieder geval alles goed overwogen en kun je 100% achter je beslissing staan.

Sterkte voor jullie beiden in deze voor jullie turbulente tijd.

**Geplaatst**: 06-04-12 17:03

Geplaatst: 06-04-12 17:03

Ik had het hier laatst met kennissen over,
Ze wouden eerst geen kinderen, vonden kinderen ook verschrikkelijk als ze huilden etc.
Maar toen ze zelf toch een kind kregen was dat bij hun eigen kind over, en ze hebben
er nu zelfs 3.
Dus als je er ongelukkig van wordt? Misschien omdat het je eigen is juist niet.

**Geplaatst**: 06-04-12 17:04

Geplaatst: 06-04-12 17:04

Ik heb zelf 2 kids en bij mij was het kinderen krijgen een bewuste keuze. Mijn ervaring is: JA, het zet je leven op z'n kop. Weinig / zeer weinig tijd voor jezelf. Veel minder tijd met je partner (tip: bewust inplannen, af en toe kids bij opa en oma brengen voor een dagje samen).
Wanneer de kids slapen is het enige "rustpunt" de eerste paar jaar. Op dat korte moment moet je kiezen tussen: tijd voor jezelf/partner/huishouden/achterstallige administratie/bijslapen/... Zodra kind wakker, dan ben je daar weer veel mee bezig.
Verder veel meer tijd kwijt met "even boodschappen doen", veel meer moeten plannen, en ja: het kost ook geld.

Daar staat tegenover: geloof het of niet, maar je gaat ECHT houden van zo'n ukkie. Sommige moeders hebben dat al meteen na de geboorte heel sterk, bij anderen bouwt dat gevoel langzaam op en kan het een hele tijd duren voordat je dat enorm sterke gevoel krijgt. Maar op een gegeven moment besef je je dat je (lekker cliché) ze echt niet meer zou willen missen. Je hoeft er echt niet bang voor te zijn dat jij niet van je kind gaat houden. En je hebt één groot voordeel: een partner die dolgraag een kind wil en die dus waarschijnlijk ook een deel van de bijbehorende taken op zich wil nemen - je staat er dus ook niet alleen voor met je kind lijkt mij.

Oja: ik vind andermans kids over het algemeen ook niet leuk. Sorry, mijn eigen kinderen, daar hou ik van. Maar het gekrijs, gezeur, gejengel, enzovoorts van andere kinderen: NEE. Het "gezellig entertainen van andermans kids: NEE. Oppassen op andermans kids: NEE. Serieus, ik heb bewondering voor mensen die een kinderopvang o.i.d. beginnen, maar ik moet er niet aan denken. Maar het feit dat je andermans kinderen niet leuk vindt, is gelukkig (is mijn ervaring) geen probleem - je eigen kind is toch heel anders en daar kun je het wél van hebben.

**Geplaatst**: 06-04-12 17:04

Geplaatst: 06-04-12 17:04

Vippie schreef:
Kanelly schreef:
Als je nu al zó twijfelt en er dus zeker niet bewust voor kiest...(en dus ook sámen niet bewust voor kiest)
Dan zou ik het weg laten halen...
Wat als inderdaad, je zit er wel de rest van je leven aan vast. Als het toch niks voor je blijkt te zijn, zet je het niet even op Marktplaats.

Volledig mee eens, had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Je vriend heeft makkelijk kletsen,die hoeft er niet 9 mnd mee rond te lopen, hoeft het er niet uit te persen, hoeft het niet nog weetikhethoeveel maanden borstvoeding te geven en zn leven aan te passen. Daarbij ben je dus ook nog niet getrouwd dus wat als hij er tijdens je zwangerschap vandoor gaat of net na de bevalling. Ben je dan ook nog blij met het kind? Doemsenario's maar het gebeurt wel. En als je van jezelf al geen kinderen wilde, .... tsja .....

Maarja het is je eigen beslissing, die kan niemand voor je maken.

9 maanden is niets op een mensenleven. borstvoeding is voorzover ik weet niet verplicht. je leven verandert, maar als je partner er helemaal voor gaat en goed wil meehelpen met alles... je kan er bijvoorbeeld wel voor kiezen om zelf volledig te blijven werken zodat je man de zorgtaken meer op zich neemt...
voor een man kan een kinderwens ook heeel belangrijk zijn.
wat zou er met je relatie gebeuren als je tegenover mekaar blijft staan, en het kind uiteindelijk geaborteerd wordt?

**Geplaatst**: 06-04-12 17:05

Geplaatst: 06-04-12 17:05

ik werk met kinderen en ben nu zelf ook (gepland) zwanger maar met vreemde kinderen heb ik ook niet zoveel op

Ik kan je geen advies geven maar wil je wel veel sterkte wensen met je beslissing.
Hoeveel weken ben je nu zwanger; hoe lang heb je nog de tijd om er over te beslissen?

**Geplaatst**: 06-04-12 17:10

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 06-04-12 17:10

Ik zou zelf kiezen voor een abortus. Hoe jij kinderen ziet, zo zie ik ze leuk. Sommige zijn leuk voor een middagje, en dan is heet ook wel weer klaar.

Ja, misschien wordt je spontaan verliefd op je baby als je hem eenmaal in je armen hebt, maar.... wat als dat niet zo is. Ik zou dat risico niet willen lopen.

**Geplaatst**: 06-04-12 17:12

Geplaatst: 06-04-12 17:12

Situation schreef:
-Hoe verandert je situatie als je een kind krijgt, heb je nog tijd voor jezelf, hoe duur is alles, is de relatie tussen vader en moeder er beter op geworden?
-Vrouwen die een postnatale depressie hebben gehad, hoe ga je hiermee om en hoe is het goed gekomen?
Dit mag ook via PB.

Wat een ellendige situatie, sterkte en veel wijsheid toegewenst in ieder geval!

> Kind 1, tijdens zwangerschap zeker in de laatste periode weinig gevoel voor, vanaf de geboorte straalverliefd en dat is nog steeds zo. In de babytijd ging het allemaal best goed met tijd voor mezelf, ik gaf borstvoeding en baby ging mee naar stal, voeden, zij ging slapen, ik rijden, na het afstijgen werd zij ongeveer weer wakker, volgende voeding, weer slapen en ik volgende paard rijden. Wat ik lastiger vond en vind is werk: bij ziekte moet er iemand thuis blijven en hier ben ik dat automatisch wat werkgevers niet zo leuk vinden (begrijpelijkerwijze). De kosten beginnen nu pas echt, ze is vijf, wil van alles doen en hebben, uitstapjes gaan geld kosten, feestjes gaan geld kosten,... en als baby was dat toch simpeler en goedkoper. De relatie is veranderd, minder seksueel maar meer verantwoording samen en gedeelde zorgen. Ik kan niet zeggen of het beter of slechter is.
> Kind 2, na ziekenhuisopname bevallen en kindje moest in de couveuse. Heb PND gekregen. Heeft lang geduurd voor hetzelfde gevoel er was als voor kind 1 maar is allemaal wel goed gekomen. Tijd voor mezelf is hetzelfde als bij kind 1, in de babytijd makkelijk te regelen maar naarmate ze groter wordt moeilijker. Wat veel tijd en organisatie vergt is dat ze niet helemaal in orde is en dus veel begeleiding nodig heeft (kinesitherapie, logopedie, ziekenhuiscontroles, onderzoeken) maar dat is natuurlijk niet iets standaards. Ik ben wel gestopt met werken voor haar. Kosten hetzelfde als bij kind 1, zij het dat we al veel hebben en ik minder meega in babyspeelgoed en babymode gekkigheden wat ik bij 1 nog wel deed. Relatie heeft met name door de PND heel erg onder druk gestaan, zeker nu ik opnieuw (en ongepland) zwanger ben van nummertje 3!

Overigens ben ik geen kindervriend, mijn eigen kinderen zijn alles, maar kinderfeestjes en kindjes die komen spelen

**Geplaatst**: 06-04-12 17:20

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 06-04-12 17:20

Heb er geen ervaring mee, maar doe wat je hart je ingeeft.
Sterkte met het nemen van de beslissing!
Hoeveel tijd heb je nog om te beslissen?

**Geplaatst**: 06-04-12 17:20

Geplaatst: 06-04-12 17:20

Tuurlijk ga je wel van je kind houden (de uitzonderingen daargelaten).
Maar evengoed zijn er genoeg moeders die onder ( bijv. maatschappelijke) druk, toch aan kinderen begonnen zijn en uiteindelijk wel toegeven dat ze er spijt van hebben.

Tja en dan heb je spijt...en dan?

**Geplaatst**: 06-04-12 17:22

Geplaatst: 06-04-12 17:22

Kanelly schreef:
Tja en dan heb je spijt...en dan?

Zit je er minimaal 18 jaar aan vast.
Of je maakt het zo bont dat ze je afgenomen worden
Of je staat je eigen kind zelf af

**Geplaatst**: 06-04-12 17:27

Re: Zwanger, en nu?

Geplaatst: 06-04-12 17:27

Ja Annastasia, dat zijn eigenlijk wel de opties.

Ik denk dat als alles in je schreeuwt ´Ja, ik wil kinderen!! Ik wil er veel voor opofferen en er voor 100% voor gaan, ik wil het ik wil het ik wil het´ dat je er dan voor moet gaan.
En zolang dat niet het geval is, niet. Niet omdat je denkt omdat het zo hoort, omdat je moeder/schoonmoeder/buurvrouw/kapper/vriend/'men' zegt dat het heus goedkomt en zo leuk is, zo'n kleintje etc. etc.
Het is een kind, geen puppy die je naar het asiel brengt als het toch niet zo leuk blijkt te zijn.

Nomineer dit bericht ×