Geplaatst 'Hoe gaat het met je?'
'Ja, super, met jou?'
Zo beginnen de meeste van mijn gesprekken. Tegen iedereen zeg ik dat het heel goed met me gaat en dat hoort ook want ik heb keuzes in mijn leven gemaakt die me extra gelukkig zouden moeten maken.
Een paar jaar geleden ben ik gescheiden en sindsdien heb ik een sociaal leven opgebouwd die ik nooit kon onderhouden toen ik nog met mijn man samen was. Ik heb veel vrienden en vriendinnen, heb eigenlijk altijd wel iets te doen, ben flink afgevallen, heb leuke kinderen, in mijn vrije tijd help ik bij de kinderen op school, doe leuke dingen met ze. Samen koken, koekjes bakken, knutselen, tekenen, schilderen, stoeien, buitenspelen.
Ik ben die sterke vrouw die het allemaal alleen doet, waar mensen zo'n respect voor hebben dat ik het allemaal maar rooi, die altijd voor iedereen klaarstaat, die luistert naar de problemen van 101 mensen omdat ze dat zo goed kan. Die vrouw waar iedereen zich zo snel bij op zijn gemak voelt, die je zo goed kan opbeuren en de rake dingen zegt. Die vrouw die door muurtjes heenprikt die mensen hebben opgeworpen. Die vrouw waar je zo makkelijk een band mee opbouwt.
Maar van binnen? Van binnen ga ik vaak kapot.
Op allerlei vlakken heb ik regelmatig het idee dat ik geen grip op de zaak heb. Geen grip op mijn financiën, geen greep op wat ik wil met mijn leven, geen grip op mezelf.
Mijn drang tot controle uit zich in vasten. Als ik het gevoel heb dat ik nergens meer de baas over ben dan stop ik met eten. En met een heel zware tijd is dat vaak gebeurd. Zo vaak dat ik van flink overgewicht naar een gezond gewicht ben gegaan. Klinkt goed, constant complimenten, maar eigenlijk is het natuurlijk helamaal niet goed.
Ik vind dat ik uit m'n dip moet, dat ik weer moet klimmen en aan de ene kant lukt dat ook wel. Ik geniet van dingetjes en langzaam gaan dingen de goede kanten op. Ik eet weer regelmatiger, er is een positief uitzicht voor mijn geld ook al duurt het allemaal langer dan ik had gedacht.
Waarom voel ik me dan zoals ik me voel? Waarom voelt het alsof mijn hersenen uit m'n hoofd willen persen omdat ze te vol zitten? Waarom vind ik geen rust? Waarom is het net alsof ik in een te strak vacuum duikpak zit? Alsof mijn huid strakgetrokken zit om mijn spieren? Alsof ik met haakjes vast zit in de grond en ik niet meer bewegen kan.
Ik probeer mooi weer te spelen, mijn problemen te negeren en alleen maar te genieten maar dat werkt niet. Want als ik dat doe ben ik zo vrolijk en gezellig en zo leuk, maar de problemen groeien verder en dan heb je bijvoorbeeld zo'n dwangbevel in de bus omdat je gewoon niet weet hoe je het op moet lossen en dan dus maar niet doet.
Als ik wel volledig in mijn problemen duik dan heeft dat in zekere zin nut omdat ik dingen aanpak maar ik word er zo moedeloos van. Als ik aanvaard hoe mijn financiën in elkaar zitten zie ik ook dat ik geen cent teveel moet uitgeven. Dan kan ik geen dingen doen met vriendinnen, eet ik alleen het hoognodige want eten is duur (en val ik dus weer af), koop ik geen nieuwe kleren terwijl er eigenlijk niet heel veel meer is dat me nog past en staat...
En ondertussen sta ik nog steeds voor iedereen klaar. Bied ik nog steeds een luisterend oor bij relatieproblemen, studiekeuzeproblemen, zieke huisdieren, lastige ouders en kinderen. Nog steeds bied ik mijn bank of een kamer aan voor mensen die nergens heen kunnen, zeg ik dat mensen me dag en nacht mogen bellen.
Mensen denken dat ze gauw een band met me hebben omdat ik veel praat, veel vertel, me niet snel schaam voor tekortkomingen en goed luister. Maar ik bouw met mensen vrijwel nooit een band op want ik vertrouw mensen niet. Mensen doen pijn, mensen laten je in de steek, mensen hebben donkere kanten waarvan je niet wist dat ze bestonden. Als je vertelt wat je echt voelt en denkt en hoe het gaat in je hoofd denken ze dat je gek bent en gaan ze weg. Dus gedraag je jezelf als de middenmoot, kijk je eerst naar wat de rest doet.
Ik weet niet eens meer wat ik denk, voel en vind omdat ik altijd maar bezig ben met hoe de rest tegen me aankijkt.
Er zijn maar een paar mensen die echt weten hoe het met me gaat en met die mensen die het voor elkaar krijgen om door me heen te prikken prijs ik me gelukkig. Dat zijn de mensen die zien dat ik lieg over hoeveel ik eet en of ik nog wel geld heb, over dat alles prima loopt op mijn werk.
Ze laten me mijn eigen fouten maken en mijn eigen gedachten bepalen en soms vervloek ik ze erom maar tegelijk ben ik heel blij dat ze niet weglopen voor mijn problemen.
Langzaam durf ik mensen om hulp te vragen als ik het niet meer red en als ik zelf even niet meer zie hoe ik dingen voor elkaar moet krijgen maar ik vind het enorm moeilijk.
Zijn er hier mensen die dit ook kennen, al is het maar een stukje? Zijn er tips voor als het zo moeilijk is om mezelf aan mijn haren erbij te slepen en dingen op orde te krijgen?
Ik heb al begeleiding van een psycholoog. Met hem heb ik wel een klik gelukkig en ik durf er ook wel eerlijk te zijn.
Als je me na dit lezen denkt te herkennen stuur dan ajb een pb
ik gun het je zo!
TS ik hoop dat je er wat mee kunt maar zoals ik het lees staat hier een zéér goede opmerking.