Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-11 20:04

Confronterend

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-11 20:04

Goedenavond,

Ik zit op dit moment naar Obese op RTL 4 te kijken en word er eigenlijk heel erg verdrietig van.
Voor mijn gevoel zit ik naar mezelf over 5 jaar te kijken.

Ik worstel al sinds de pubertijd met mijn gewicht, heb mezelf altijd te dik gevonden en werd ook regelmatig gepest vanwege mijn lijf.
Toen ik een jaar of 16 was is er iets met mij gebeurt waardoor er een knop om is gegaan. Toen ben ik gaan eten.

Eten om te verdoven, om nergens aan te denken. Eten zodat ik mezelf verder nergens druk om hoefde te maken.
In die periode ben ik ook depressief geworden. Als je jezelf lang genoeg in de put praat en je alles, maar dan ook alles, persoonlijk aantrekt, ga je alleen nog maar slechte dingen zien.

Rond mijn 20e ben ik ongeveer 30 kg afgevallen binnen een jaar. Ik had mezelf verteld dat ik gelukkig zo zijn als ik slank was, maar dat was absoluut niet waar.
Omdat ik een jaar heel weinig en streng gegeten heb, kwamen na die tijd de eetbuien veel heftiger terug.
Op sommige momenten at ik zelfs dingen die ik eigenlijk helemaal niet lekker vond, maar het was in ieder geval eten.

Binnen een jaar kwam ik die 30 kg + een beetje ook weer aan en was al mijn werk om af te vallen voor niks geweest. Dat maakte mij nog veel verdrietiger tot op een gegeven moment de depressie zo begon te overheersen dat ik gewoon geen zin meer had in mijn leven. Dat is ook het moment geweest waarop ik naar de HA ben gegaan en een doorverwijzing heb gevraagd naar het GGZ.

Bij mijn kennismakingsgeprek kwam aan het licht dat ik een eetstoornis heb. Binge Eating Disorder.
Eetbuien waren mijn leven, 's ochtends begon ik te plannen wat ik 's avonds kon gaan eten. Zonder chips oid de winkel uit gaan bezorgde mij paniekaanvallen want ik moest het wel in huis hebben. Als er iets fout ging, ging ik eten. Als ik emotioneel was, ging ik eten. Als er iets goed ging, ging ik eten. Eten was mijn stabiele factor en was voor mij net zo vanzelf spreken als ademhalen.

Nu zit ik alweer een tijdje in de therapiegroep met lotgenoten en mijn eetbuien zijn zwaar verminderd. In plaats van dagelijkse eetbuien ben ik nu naar wekelijks en heel soms maandelijks gegaan. Daar ben ik dus wel heel blij mee.

Ook loop ik bij een dietiste die mij ontzettend goed helpt en ook op de hoogte is van mijn eetstoornis. Maar, nu komt het stukje herkenning, ik verzin voor mezelf smoesjes. Ik kan dat wel eten omdat... Ik kan dit wel nemen want... Ach een keertje kan toch geen kwaad? Ik heb de hele week al goed gegeten dus... Het is zaterdagavond dus ik mag wel...
Ook qua sporten verzin ik de ene smoes na de andere. Ik kan niet sporten vanwege mijn werk... Ik wil niet alleen... Ik houd het toch niet vol... Morgen weer een dag... Maar ik heb vandaag al best veel gedaan... Het regent... Het is te warm...

Nu ik dit zo aan het uit typen ben is het wel heel erg confronterend.

Ik neem mezelf in de maling. Niet zo zuinig ook.

En waarom?
Ik denk uit angst. Eten is zo iets stabiels voor mij geworden en mensen besteden minder aandacht aan mij door de manier waarop ik eruit zie. Dat is iets wat ik prettig vind. Ik kan ook absoluut niet met complimenten omgaan en die ga ik wel krijgen als ik mezelf er aan toe ga zetten om gezond te gaan leven en dus ook af te vallen.
Dus ja, ik weet het zeker. Het is puur uit angst en gemakzucht.

En daarom heb ik nu besloten om vanaf morgen mijn leven terug te pakken en het weer te gaan leven.

Ik ben nu 23 jaar, bijna 24, 1.71 lang en ik weeg momenteel 96 kg. En ik vind het heel moeilijk omdat te zeggen en zo open te zetten dat de hele wereld het kan zien, maar ik kan er letterlijk en figuurlijk niet meer omheen.

Waarom ik dit nu op Bokt zet?
Ik wil Bokt gebruiken als dat extra zetje wat ik nodig heb. Ik wil hier eigenlijk mijn eetdagboek bij gaan houden en bijhouden wat ik doe qua beweging.
Hier kan iedereen het zien en valt het misschien op als ik het een dag niet invul. Natuurlijk kan ik liegen en gewoon wat typen, maar ik denk dat het nu eens klaar moet zijn want ik neem alleen mijzelf in de maling.

Dus bij deze mijn verhaal en ik hoop op vooruitgang. Vragen mogen overigens gerust gesteld worden.

**Geplaatst**: 16-10-11 20:08

Re: Confronterend

Geplaatst: 16-10-11 20:08

Ik heb net gereageerd in het Obese topic dat het voor buitenstaanders (zoals ik) zo lastig voor te stellen is dat je die knop niet kan omzetten. Het lijkt allemaal zo makkelijk, maar het is echt een ziekte. Dat is voor mij ook een echte eyeopener. Respect voor jou dat je dit op Bokt zet en ik hoop echt dat het jou ook gaat lukken. Zelf heb ik geen ervaring met overgewicht, maar zie wel dat het een gevecht is om te winnen. Nu je dit hier hebt geplaatst loop je al een ronde voor. Op naar de winst!

**Geplaatst**: 16-10-11 20:11

Geplaatst: 16-10-11 20:11

Heel veel succes, het gaat je lukken!

**Geplaatst**: 16-10-11 20:11

Geplaatst: 16-10-11 20:11

Nans

ik weet precies hoe je je voelt, heel herkenbaar wat je opschrijft. Je kan ook niet zo even de knop omzetten om gezond en weinig te eten... dat kost tijd, heel veel tijd... Ik ben ook zo iemand die zich naar eten vergrijpt, ben 20 kilo aangekomen sinds een vriendschap met mijn toenmalige beste vriendin op de kliffen was gelopen en sindsdien zit ik ook nooit lekker in mijn vel, niet gelukkig etc.

Ik wil je een heel dikke knuffel geven en zeggen dat je al heel ver bent gekomen :(:)

**Geplaatst**: 16-10-11 20:14

Geplaatst: 16-10-11 20:14

Heftig zeg!

Ik vind het heel goed van je dat je dit zo aan de wereld durft te vertellen.
Heel veel succes, en je kunt het! $*\o/*$

**Geplaatst**: 16-10-11 20:16

Geplaatst: 16-10-11 20:16

Heel dapper dat je dit neer hebt gezet.
Ik hoop voor je dat het je helpt om overnieuw te beginnen zonder smoesjes en uitwegen zoeken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-11 20:18

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-11 20:18

Esther,

Bedankt voor je reactie! Het lucht me op dat er iemand reageert en dan reageer je ook nog eens heel motiverend! Dankjewel.

Waarom je die knop niet om kan zetten is omdat het puur tussen je oren zit. In plaats van je gevoel erkennen en met bepaalde situaties omgaan zoals "normale" mensen dat doen, ga ik eten. En niet gewoon een koekje. De hele voorraad gaat eraan. En ik weet dat ik het niet moet doen, maar het is voor mij zo normaal geworden dat ik weer moet leren om op een gezonde normale manier met eten om te gaan.

En dit is inderdaad een ronde voor. En nu moet ik doorzetten en er helemaal voor gaan!

Maartentje,

Dankjewel voor de motiverende woorden!

Lifje,

Dankje wel meisje.

Ook jij bent sterker dan het eten he!
Als je mij wil PB'en, moet je dat gewoon doen he! Het is niet zo dat ik dit topic open om te zeggen "Kijk naar mij!" maar ik hoop ook dat ik andere mensen er misschien mee aan het denken zet en als ik jou kan helpen, doe ik dat graag. :(:)

Suus_pepper,

Het is ook heel moeilijk om het zo open en bloot neer te zetten want je schaamt jezelf dat het zo ver is gekomen. Maar ik kan het wel blijven ontkennen, maar daar gaat het niet weg van. Dat besef krijg ik nu wel.

Bedankt voor je motiverende woorden!

Zonnebloem18,

Dankjewel!
Ik hoop het ook. Ik heb er niks aan als ik tegen mezelf blijf liegen en ontkennen.

**Geplaatst**: 16-10-11 20:29

Geplaatst: 16-10-11 20:29

Heel knap dat je zo kritisch naar jezelf kijkt en je jezelf gaat "dwingen" om anders te gaan leven. Zoals gezegd loop je inderdaad al een ronde voor nu doordat je dit topic hebt geopend! Ik wil je niks aanpraten maar zou het niet zinnig voor je zijn om hetgeen gebeurd is rond je 16e te bespreken met een hulpverlener? Misschien is het -als je dat een plekje hebt kunnen geven- makkelijker om anders met emoties om te gaan. Hoe dan ook, ik wens je heel veel succes en alle respect voor jou!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-10-11 20:39

Re: Confronterend

Geplaatst door de TopicStarter : 16-10-11 20:39

Oreo,

Dat incident moet ik ook zeker verwerken.

Ik dacht altijd dat ik er geen last van had en dat ik het goed weg kon werken. Maar dat is absoluut niet waar. Dat word nu ook bespreekbaar gemaakt in de therapie die ik momenteel volg en indien nodig wil ik hierna graag nog wat ondersteunende therapie volgen om te voorkomen dat ik terug val in mijn oude leefwijze.

Bedankt voor je succeswensen en respect! Dat doet mij echt goed dat iemand die je eigenlijk niet kent, je zo positief toespreekt.

**Geplaatst**: 16-10-11 21:08

Re: Confronterend

Geplaatst: 16-10-11 21:08

Tja, dan kan zo'n programmma heel confronterend zijn. De smoesjes, die jij hier neerzet, ken ik zo goed!
Missschien een hulpje: zorg dat je wat in handen hebt: ga breien, borduren, wat dan ook. Want juist als je voor de tv hangt of aan het lezen bent eet je zo lekker weg.

**Geplaatst**: 17-10-11 08:41

Re: Confronterend

Geplaatst: 17-10-11 08:41

Knap dat je dit zo inziet. Dat je ook herkent dat je bezig bent met zelfsabotage. Het is ook erg begrijpelijk: Ondanks dat je zo niet gelukkig bent, is het wel veilig en vertrouwd. Plus ook nog eens een gewoonte. En als je dit loslaat, waar haal je dan je veiligheid vandaan? Daar komen uiteraard wel dingen voor in de plaats, maar het is om aan te geven dat het vrij normaal is dat dit je beangstigd.
Wees dan ook niet te boos op jezelf, maar juist een beetje lief. Heb er begrip voor dat je zo denkt, sta er even bij stil, maar gedraag je er niet naar. Boos op jezelf worden dat je denkt "het is zaterdus, nu mag het wel" zal alleen maar voor meer stress en onrust zorgen en meer van je doorzettingsvermogen vragen.

Wat ik me afvraag: Je geeft aan dat je anders moet leren met eten omgaan. Natuurlijk klopt dat, maar voor je echte eetbuien lijkt het mij belangrijker dat je leert anders met je emoties om te gaan. Word dat stukje ook aangepakt of is je therapie echt alleen maar op eten gericht?

Heel veel sterkte en ik hoop dat je je leven weer op de rit krijgt!

**Geplaatst**: 17-10-11 09:38

Geplaatst: 17-10-11 09:38

Ik ben het helemaal met bovenstaande eens. Allereerst heel knap dat je het zelf inziet en dat je ook weet dat je het zo niet langer wil. En begrijpelijk: Als ik niet lekker in mijn vel zit kruip ik ook het liefst op de bank met thee, koek, chocolade en chips. Maar helaas is het goede gevoel wat je hierdoor krijgt maar van korte duur. Gelukkig kan ik de knop dat weer omzetten, maar ik snap wel dat het heel moeilijk kan zijn en dat je hierdoor alleen nog maar meer een rotgevoel krijgt. Maar wat al gezegd is: het is heel moeilijk voor te stellen dat iemand de knop niet meer om kan zetten, als je daar zelf minder moeite mee hebt.

Wat zegt je dietiste over de manier waarop je emoties wegeet? Misschien kun je hierover ook met haar (of iemand anders) gaan praten.Misschien kun je proberen om geen/minder 'slechte' dingen in huis te halen. Als je op zo'n moment bv. iets van fruit eet dan is de schade en je rotgevoel hierover misschien wat minder. Ik heb door de weeks ook weinig snoep en koekjes in huis en voor in het weekend haal ik dan wat lekkers.
Probeer anders eens om op momenten dat je het moeilijk hebt, iets leuks te gaan doen. Heb je nog hobbys?
Ga anders het huis stofzuigen, de was doen, vaatwasser leegruimen. Zodat je even met je gedachten ergens anders bent dan bij hoe je je voelt. Vaak verdwijnt het "ik MOET NU iets lekkers" dan en heb je achteraf wel een goed gevoel omdat je iets nuttigs of leuks gedaan hebt.

Ik denk dat je al een heel eind op de goede weg bent door je probleem te erkennen en te weten dat het vooral emoties zijn waardoor je gaat eten. Knap hoor! En heel veel succes!

**Geplaatst**: 17-10-11 09:47

Geplaatst: 17-10-11 09:47

Lalidan schreef:
Wees dan ook niet te boos op jezelf, maar juist een beetje lief. Heb er begrip voor dat je zo denkt, sta er even bij stil, maar gedraag je er niet naar.

Dit is het allerbelangrijkste, erken voor jezelf dat je gevoelens niet erg zijn maar dat je niet meer naar die gevoelens wil handelen.
Op het moment dat jij gaat vechten tegen die gevoelens en gedachtes maak je het jezelf alleen maar moeilijker, accepteer dat je je zo voelt en denkt, je weet niet beter maar dit keer ga je er iets anders mee doen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-10-11 10:52

Geplaatst door de TopicStarter : 17-10-11 10:52

Lalidan schreef:
Knap dat je dit zo inziet. Dat je ook herkent dat je bezig bent met zelfsabotage. Het is ook erg begrijpelijk: Ondanks dat je zo niet gelukkig bent, is het wel veilig en vertrouwd. Plus ook nog eens een gewoonte. En als je dit loslaat, waar haal je dan je veiligheid vandaan? Daar komen uiteraard wel dingen voor in de plaats, maar het is om aan te geven dat het vrij normaal is dat dit je beangstigd.
Wees dan ook niet te boos op jezelf, maar juist een beetje lief. Heb er begrip voor dat je zo denkt, sta er even bij stil, maar gedraag je er niet naar. Boos op jezelf worden dat je denkt "het is zaterdus, nu mag het wel" zal alleen maar voor meer stress en onrust zorgen en meer van je doorzettingsvermogen vragen.

Wat ik me afvraag: Je geeft aan dat je anders moet leren met eten omgaan. Natuurlijk klopt dat, maar voor je echte eetbuien lijkt het mij belangrijker dat je leert anders met je emoties om te gaan. Word dat stukje ook aangepakt of is je therapie echt alleen maar op eten gericht?

Heel veel sterkte en ik hoop dat je je leven weer op de rit krijgt!

Ik moet ook een stuk liever zijn voor mezelf. Daar heb ik nog al moeite mee omdat ik mezelf juist een sukkel vind dat ik zo afhankelijk ben van voedsel.

Ik persoonlijk vind dat de therapie heel erg gericht is op eten alleen en welke triggers daarbij horen. Ik weet zelf namelijk wel waarom ik eet, maar dat is nog niet echt ter sprake gekomen in de therapie.

Maar ik heb voor mezelf wel besloten dat als ik hierna nog meer hulp nodig heb, ik die ga zoeken. Heb de eerste stap gezet en dan moet ik door gaan.

Lotje02 schreef:
Ik ben het helemaal met bovenstaande eens. Allereerst heel knap dat je het zelf inziet en dat je ook weet dat je het zo niet langer wil. En begrijpelijk: Als ik niet lekker in mijn vel zit kruip ik ook het liefst op de bank met thee, koek, chocolade en chips. Maar helaas is het goede gevoel wat je hierdoor krijgt maar van korte duur. Gelukkig kan ik de knop dat weer omzetten, maar ik snap wel dat het heel moeilijk kan zijn en dat je hierdoor alleen nog maar meer een rotgevoel krijgt. Maar wat al gezegd is: het is heel moeilijk voor te stellen dat iemand de knop niet meer om kan zetten, als je daar zelf minder moeite mee hebt.

Wat zegt je dietiste over de manier waarop je emoties wegeet? Misschien kun je hierover ook met haar (of iemand anders) gaan praten.Misschien kun je proberen om geen/minder 'slechte' dingen in huis te halen. Als je op zo'n moment bv. iets van fruit eet dan is de schade en je rotgevoel hierover misschien wat minder. Ik heb door de weeks ook weinig snoep en koekjes in huis en voor in het weekend haal ik dan wat lekkers.
Probeer anders eens om op momenten dat je het moeilijk hebt, iets leuks te gaan doen. Heb je nog hobbys?
Ga anders het huis stofzuigen, de was doen, vaatwasser leegruimen. Zodat je even met je gedachten ergens anders bent dan bij hoe je je voelt. Vaak verdwijnt het "ik MOET NU iets lekkers" dan en heb je achteraf wel een goed gevoel omdat je iets nuttigs of leuks gedaan hebt.

Ik denk dat je al een heel eind op de goede weg bent door je probleem te erkennen en te weten dat het vooral emoties zijn waardoor je gaat eten. Knap hoor! En heel veel succes!

Ik begrijp heel goed dat je het zelf niet voor kan stellen als je geen moeite hebt met die knop omzetten.
Ik zelf begrijp het ook niet.

Mijn dietiste heeft er veel begrip voor en probeert mij wel verschillende tips te geven. Ze zegt ook dat ze het jammer vind dat ze niet zoveel weet van deze eetstoornis omdat ze mij heel graag wil helpen. Ze is ook ontzettend geduldig met mij.

Ik eet zelf elke dag meer dan voldoende groente en fruit, daar heb ik geen problemen mee. En ik probeer ook wel om de slechte dingen niet in huis te halen, maar soms krijg ik daar een paniekaanval van en soms gaat het goed.
Andere dingen zoeken probeer ik ook. Een stuk wandelen, naar een buurvrouw, het huishouden doen. Maar zo simpel verdwijnt het gevoel niet. Het gaat er bij mij ook niet om dat ik wat lekker moet/wil. Ik wil gewoon eten en als dat eenmaal in mijn hoofd zit, kan het daar de hele dag blijven zitten wat ik ook doe.

Maar goed, het zal ooit goed komen. Daar ga ik wel vanuit.

zonnebloem18 schreef:
Lalidan schreef:
Wees dan ook niet te boos op jezelf, maar juist een beetje lief. Heb er begrip voor dat je zo denkt, sta er even bij stil, maar gedraag je er niet naar.

Dit is het allerbelangrijkste, erken voor jezelf dat je gevoelens niet erg zijn maar dat je niet meer naar die gevoelens wil handelen.
Op het moment dat jij gaat vechten tegen die gevoelens en gedachtes maak je het jezelf alleen maar moeilijker, accepteer dat je je zo voelt en denkt, je weet niet beter maar dit keer ga je er iets anders mee doen.

Ja, ik vind het juist moeilijk om in contact te komen met mijn emoties. Ik voel ze niet echt meer. In de meeste situaties weet ik wel hoe ik moet reageren maar 9 vd 10 x heb ik er geen gevoel bij. En dat moet terug komen. Ik moet leren dat het okee is om bijvoorbeeld te huilen oid.

**Geplaatst**: 17-10-11 12:30

Geplaatst: 17-10-11 12:30

Oke, bij mij verdwijnt het gevoel juist als ik even mijn gedachten verzet, maar bij jou werkt het dus niet zo simpel.
Als je een paniekaanval krijgt ben je natuurlijk nog verder van huis.

Is het geen idee om met iemand anders over je emoties te gaan praten? Je dietiste geeft zelf aan dat zij hier (te) weinig over weet. Misschien kun je (eventueel samen met je dietiste) iemand zoeken die hier wel veel van weet en je misschien wat tips en handvaten kan geven.

**Geplaatst**: 17-10-11 15:21

Re: Confronterend

Geplaatst: 17-10-11 15:21

Ik vind dat zo vreemd hè. Het te veel (of te weinig) eten ontstaat in de meeste gevallen door niet goed om kunnen gaan met emoties en stress. En in plaats van dat dáár dan de aandacht heen gaat en dáárna pas naar een gezond eetpatroon, doen ze alleen wat aan het eetpatroon. Maar wat heb jij aan een goed eetpatroon als je je emoties niet in de hand hebt? Helemaal niks...

Ik zou dus niet afwachten, maar meteen NU op zoek gaan naar hulp daarbij. Want zonder val je gegarandeerd terug als je een moeilijke dag hebt......

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-10-11 16:02

Geplaatst door de TopicStarter : 17-10-11 16:02

Lotje02 schreef:
Oke, bij mij verdwijnt het gevoel juist als ik even mijn gedachten verzet, maar bij jou werkt het dus niet zo simpel.
Als je een paniekaanval krijgt ben je natuurlijk nog verder van huis.

Is het geen idee om met iemand anders over je emoties te gaan praten? Je dietiste geeft zelf aan dat zij hier (te) weinig over weet. Misschien kun je (eventueel samen met je dietiste) iemand zoeken die hier wel veel van weet en je misschien wat tips en handvaten kan geven.

Soms werkt het wel hoor!

Maar niet altijd, maar ik ben al heel blij met die ene keer dat het wel lukt.

Ik loop bij het GGZ voor de eetproblematiek. Het helpt wel, maar om te zeggen dat ik er 100% tevreden over ben..

Lalidan schreef:
Ik vind dat zo vreemd hè. Het te veel (of te weinig) eten ontstaat in de meeste gevallen door niet goed om kunnen gaan met emoties en stress. En in plaats van dat dáár dan de aandacht heen gaat en dáárna pas naar een gezond eetpatroon, doen ze alleen wat aan het eetpatroon. Maar wat heb jij aan een goed eetpatroon als je je emoties niet in de hand hebt? Helemaal niks...

Ik zou dus niet afwachten, maar meteen NU op zoek gaan naar hulp daarbij. Want zonder val je gegarandeerd terug als je een moeilijke dag hebt......

Ja, ik vind het ook vreemd en heb het zelf al meerdere keren aangekaart net als de rest van de groep eigenlijk. Maar waar ze dan, met behulp van het werkboek, wel op in gaan, zijn dingen die er in je jeugd gezegd zijn door schoongenootjes of familie met betrekking op je gewicht. Maar de reden waarom? Daar lopen ze zo over heen. Het komt bij namelijk niet door school of mijn ouders. Ik weet precies waar door het komt.

Maar ik weet niet waar ik die hulp moet halen. Bij het GGZ mag ik pas verder als ik dit heb afgesloten want ik krijg hier al met gods gratie vrij voor van mijn werk, dus nog een dag extra opvragen kan echt niet.
Ik zal eens kijken of daar ook online therapie voor te volgen is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-10-11 16:05

Re: Confronterend

Geplaatst door de TopicStarter : 17-10-11 16:05

Mijn dagplanning voor vandaag is als volgt gegaan ;

08.00 opgestaan
08.30 1 beker melk en een bakje Optimel vla
09.00 4 km gaan lopen, ongeveer een uur over gedaan
10.30 een stuk komkommer
11.00 een zak paprika chips. Ik weet niet waarom. Na de komkommer werd ik ontzettend onrustig en kon ik alleen maar aan die zak chips denken. Hij is niet helemaal leeg gegaan en ik heb hem gelijk weg gegooid na het eten.
13.15 3 bolletjes met gehakt
16.00 een banaan
18.00 een biefstukje met champignons en ui
21.00 een ontbijtkoekje

Ik werk vandaag tot 22.00 uur en ben om 23.00 uur thuis.
Dan wil ik eigenlijk een kopje thee nemen en gelijk naar bed gaan zodat ik morgen weer vroeg op kan om te wandelen.

Tips en/of aanmerkingen zijn van harte welkom!

**Geplaatst**: 17-10-11 16:19

Re: Confronterend

Geplaatst: 17-10-11 16:19

Nans

Wat goed van je dat je dit openbaar maakt. Zal niet gemakkelijk zijn geweest.
Herken een heleboel punten die jij aanhaalt. Mijn pbbox staat altijd open voor je :(:)

Je kan altijd komen paardrijden hier O:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-10-11 16:23

Re: Confronterend

Geplaatst door de TopicStarter : 17-10-11 16:23

Dankjewel lieve Iloon!

Nee, het was zeker niet makkelijk en dat is het nog steeds niet. Die zak chips op moeten schrijven vond ik echt vreselijk, maar ik moet eerlijk blijven.

Jij weet dat je mij ook mag PB'en he!

Paardrijden komt goed! We plannen snel weer een date.

**Geplaatst**: 17-10-11 16:23

Geplaatst: 17-10-11 16:23

Ik snap wel wat je bedoelt hoor

Mijn moeder is ook best dik en die is ook een keer veel kiloos afgevallen ook iets van 30 ofzo toen kon ze mijn broeken aan

Maar het heeft niet erg lang geduurt want de kiloos kom je zo weer aan als je weer gaat schransen...

Dapper dat je dit toch hier durft te vertellen

**Geplaatst**: 17-10-11 16:24

Re: Confronterend

Geplaatst: 17-10-11 16:24

Ik zou iets meer eten, dan zal je niet zo snel op de zak chips terugvallen

**Geplaatst**: 17-10-11 16:26

Geplaatst: 17-10-11 16:26

Wat knap dat je zo open bent naar jezelf toe...volhouden!

Maarre...ontbijten met alleen een bakje vla lijkt mij nou niet zo'n topplan, als ik dat doe val ik om 10 uur al om van de honger...(nouja, beetje overdreven, maar je snapt het wel, het is echt te weinig)
Ik denk dat het belangrijk is geen honger te krijgen, want dan ga je misschien onbewust ook meer aan eten denken?

Heel veel sterkte!

**Geplaatst**: 17-10-11 16:28

Geplaatst: 17-10-11 16:28

poeh, dit komt best wel bekent voor. Vooral dat stukje dat eten de hele dag in je hoofd kan zitten, al wakker worden met het gevoel 'hier heb ik zin in'. Ik ben ook een tijd terug heel veel afgevallen, toen zat ik nog op de middelbare school. Maar ik merk dat de pondjes nu weer terug sluipen. Wat natuurlijk zorgt voor een nog lager zelfbeeld wat weer zorgt voor nog meer eten.
Ik wens je heel veel succes met je nieuwe eetpatroon ts :(:)

**Geplaatst**: 17-10-11 16:31

Geplaatst: 17-10-11 16:31

lesilla schreef:
Ik zou iets meer eten, dan zal je niet zo snel op de zak chips terugvallen

Het gaat niet zozeer om het hongergevoel van TS, dus meer eten, maar om de emoties eromheen. De reden waarom ze het zakje uberhaupt pakt. Ook al zou ze vol zitten van gewoon gezond normaal eten dan nog blijft die drang er.

Nomineer dit bericht ×