Boyzone schreef:Gisteravond ruzie gekregen met mijn wandelmaatje.
Ze is al weken zo niet maanden erg negatief over alles en iedereen en iedereen laat haar in de steek en ik nu dus ook.
Van huisartsen tot ziekenhuis, tot het verplegend personeel van haar moeder en ook haar oude werk laat haar vallen. Van het uur wandelen gaat het 99% over haar ellende en gisteren was ik er klaar mee.
Heb gewoon gevraagd of we het ook over leuke dingen konden hebben tijdens onze wandeling maar ze zei letterlijk, ik mag mijn gal toch ook spugen.
Nop, nu niet meer. Ik krijg de hele dag al genoeg ellende te horen en dan 's avonds nog een keer van haar wordt echt te veel.
Ze heeft in al die maanden nog geen één keer naar mijn vader gevraagd die 3 januari een herseninfarct heeft gehad of bijvoorbeeld hoe mijn werkdag was.
Mijn moeder zei gisteravond dat zij mijn energie vreet in plaats van geeft dus ik ben er klaar mee.
Ik ga terug naar mijn loopband en vanaf eind maart (als de zomertijd weer in gaat) lekker alleen naar buiten.
Lekker mijn hoofd leeg maken.
(sorry dat ik mijn gal nu bij jullie spuug)
Ik heb ook dat soort vriendinnen laten gaan, mensen die continue in de negativiteit zitten en de zon niet meer kunnen vinden. Het is vervelend voor hun, maar ik werd erin meegezogen en heb dat soort contacten bewust laten varen. Dus ik snap je heel goed.