Geplaatst Inmiddels merk ik wel een beetje effect van de medicatie, ik merk dat ik af en toe weer een moment heb dat ik er heel eventjes niet aan denk en dat ik me op bijvoorbeeld het paardrijden even fijn kan concentreren. De hele donkere gedachten zijn inmiddels ook al eventjes ver op de achtergrond gelukkig, want die beangstigden me echt heel erg. Hoewel ik me nog steeds elke dag afvraag hoe ik dit in godsnaam moet doen allemaal en er nog steeds dagen zijn dat ik alleen maar kan huilen en het liefst in bed blijf liggen.
Wat iemand ook schreef, ineens zonder je maatje te moeten, die gedachte is źo verterend. Maar het allerergste vind ik ook de gedachte dat hij mij niet mist zoals ik hem mis, hoe kan dat nou zo zijn. Elk uur hadden we contact, de meest onnozele dingen stuurden we naar elkaar maar er was zó veel contact, altijd. En ineens is dat helemaal weg, hoe kan dat nou, hoe bestaat het.
De eerste weken was dat ook het meest moeilijke, het voelde echt als afkicken ofzo. En daarna werd dat heel langzaam wat minder, maar deze week is dat weer volle bak terug. Ik denk continue aan hem, hij schiet weer de hele tijd in mijn hoofd als ik weer iets meemaak op werk of iets hoor, 'oh even naar hem appen'. Echt zo bizar dat dat niet meer bestaat. En daarom voelt het ook niet alsof 'iets er al heel lang niet meer was', dat heeft hij dan verdomd goed nep kunnen doen inclusief alle lichamelijke contact en elke fiets dag en nacht samen. Ik voel me daardoor bij vlagen ook echt zo ontzettend in de zeik genomen, alsof ik gek ben geweest en dingen heb gezien die niet bestonden al die tijd. Dat kan gewoon niet.
En in de afgelopen weken voelde ik me op bepaalde momenten soms ook even wel sterk, maar dan komt dat toch omdat ik ergens in mijn hoofd weer bedacht heb dat het wel goedkomt, dat hij wel terugkomt, dat hij wel spijt krijgt, dat we elkaar wel weervinden. En op de een of andere manier trap ik er elke keer weer in om op die manier het allemaal maar weg te stoppen, maar het komt er gewoon dubbel zo hard weer een keer uit zoals nu
Gisteren was ik uit eten met de kindjes en opa+oma, het was heel gezellig en de kindjes zó lief, maar er zit gewoon een gat in mijn hart dat ik dit niet kan delen met de man waarvan ik dacht dat ik mijn hele leven mee zou delen. Dat ik niks meer met hem kan delen over de kindjes waar ik zo trots op ben, samen 's ochtends wakker worden met ze, al die kleine momentjes. En dan word ik zo zo zo verdrietig als ik me bedenk dat dit zijn bewuste keuze is.
Gadverdamme, wat een poedersuiker klote zooi is dit allemaal. Ik hoop gewoon zo dat ik me ooit beter ga voelen, dat dit ooit slijt, maar ik kan me er geen reet bij voorstellen en ik zie gewoon echt even niet hoe ik ooit weer geluk moet voelen
En dat dit verdriet ooit minder intens gaat worden.. 
