27 februari 2026
Delen is lief
---
Dierenartsen over impact wolf: ‘Euthanaseren slachtpartijen deel van ons werk’
Wolvenaanvallen hebben grote impact op schapenhouders, maar zeker ook op dierenartsen van praktijken die werken in wolvengebieden. “Het euthanaseren van slachtpartijen is een deel van ons werk geworden, hoe erg dat ook klinkt”, vertellen Bernd Hietberg en Tjarda Sinnige van Dierenartsenpraktijk Het Drentse Hart in Beilen. “Als je beredeneert waar je eigenlijk mee bezig bent, dan denk je: ‘Ik maak nu ook dood. Ik maak het werk van de wolf af’.”
Op de eerste werkdag na haar zwangerschapsverlof stapte veearts Tjarda Sinnige in de auto. Ze keek uit over het veld. “Daar zag ik dode schapen liggen. Gelijk op mijn eerste werkdag was dat het eerste waar ik mee werd geconfronteerd. Bij elk telefoontje was het raak. De ene na de andere wolvenaanval. Toen ik naar de derde aanval onderweg was, heb ik collega Bernd Hietberg opgebeld om even te ventileren.” Haar collega knikt. Ook hij weet uit ervaring wat een veearts op zo’n moment doormaakt.
Gehuild op de terugweg
Sinnige vervolgt: “Op de terugweg heb ik mijn ouders gebeld en heb ik gehuild. Het is zo oneerlijk!” Ook nu klinkt haar stem aangedaan. “Je ziet die blik van het schaap en denkt ‘Ach gut!’. Je ziet de wonden, de gerichte keelbeten. Het is bizar wat voor wonden je aantreft. En zo diep.”
Het is bizar wat voor wonden je aantreft
“Op een gegeven moment zie je patronen ontstaan. Zoals neuzen, die afgerukt zijn, waarbij het neusbeen finaal doormidden is gebeten en de halve kop verdwenen is. Gewonde dieren die er slecht aan toe zijn en nog leven, hebben vreselijke pijn. Die arme dieren missen hele stukken, het vlees is weggescheurd. Wat je ziet, is niet te hechten.” Ze is even stil. “Ik kan wel zeggen dat ik een schaap een oor heb aangenaaid”, lacht ze schamper. “En dat is gelukt.”
Beeld raak je niet kwijt
Het is bij elke oproep maar weer de vraag wat een dierenarts aantreft. “De lucht kan nog zo mooi strakblauw zijn, het beeld van dode en ernstig gewonde schapen raak je moeilijk kwijt”, zegt Sinnige. Ook de emoties in het contact met het boerengezin hebben impact. Een veearts is een professional, maar daarnaast ook maar gewoon een mens.
“Als je in het land komt en de boer die schreeuwt uit pure emotie ‘Maak alles maar dood! Ik kan het niet meer aanzien!’ terwijl jij de afweging moet maken welke gewonde dieren je wel en welke je niet euthanaseert – dat is niet makkelijk”, zegt Sinnige. “En dan staan er drie jonge jongens bij. ‘Dat schaapje hebben we met de fles opgevoed. En dat is ons mooiste fokschaap.’ Dat zijn aangrijpende situaties.”
Trillende veehouders aan de balie
Die emoties van diereigenaren die met (opnieuw) een wolvenaanval worden geconfronteerd, komen niet alleen op het boerenerf of in het veld tot uiting. “We hebben soms klanten die niet bellen, maar naar de praktijk komen. Dan staan er trillende veehouders aan de balie. Niet alleen schapeneigenaren overigens. Ook runderen en pony’s zijn niet veilig voor de wolf”, zegt Hietberg.
“We bieden koffie aan om te kalmeren, zodat klanten hun verhaal kunnen doen. Dan vloeien er tranen. Want er is verdorie wéér een wolvenaanval. De onvoorspelbaarheid ervan, de machteloosheid die wordt gevoeld. Dat doet wat met mensen. Veel schapenhouders in de omgeving zijn daardoor gestopt. Diegenen die doorzetten, zie je keihard werken om toch met de wolf te kunnen blijven boeren. Rasters worden echt professioneel neergezet en onderhouden. Maar er zijn desondanks heel veel aanvallen. Ook binnen goedgekeurde rasters.”
Rasters worden echt professioneel neergezet, desondanks heel veel aanvallen.
Op de dag van het interview is er bij DAP Het Drentse Hart nog geen melding geweest van een wolvenaanval. “Maar vanochtend was het in Drijber wel weer raak”, zegt Hietberg. De praktijk in Beilen, dat net als Drijber deel uitmaakt van de gemeente Midden-Drenthe, bedient een gebied dat deels tussen het Drents-Friese Wold en het Dwingelderveld ligt. In het Drents-Friese Wold is een wolvenroedel gevestigd en ook op het Dwingelderveld en in het bos bij het nabijgelegen Grolloo komen wolven voor.
Verbindende activiteiten
De voortdurende wolvenaanvallen maken boos en neerslachtig. Om daaraan tegenwicht te bieden organiseert DAP Het Drentse Hart bewust sociale, verbindende activiteiten. Niet alleen thema-avonden, lunchbijeenkomsten of een studiedag, maar bijvoorbeeld ook een volleybaltoernooi voor medewerkers en klanten van de praktijk.
“We proberen iets positiefs tegenover alle narigheid te zetten. De wolf komt nog bovenop alle maatschappelijke kritiek die boeren krijgen te verduren, de regelgeving waar ze tegenaan lopen, natuur die een streep zet door bouwplannen of zelfs het einde van een bedrijf op die plek betekent. Het is een negatieve spiraal. Voor je het weet voelt iedereen zich alleen maar down”, zegt Hietberg. “Wanneer een boer een bijzondere prestatie bereikt, besteden we daar ook aandacht aan. Zo iemand moet de waardering krijgen die hij verdient. Dat is in de huidige samenleving helaas niet meer vanzelfsprekend.”
Sinnige zegt dat het onmogelijk is om de stress, die het werk vanwege wolvenaanvallen met zich meebrengt, niet mee te nemen naar huis. “Het speelt ook in je gezin. Onbewust luisteren kinderen mee met wat er wordt gezegd. Onze kinderen zijn één, drie en vijf jaar oud. Op een gegeven moment riepen de oudste twee ‘Wolf!’ als ze aandacht wilden.”
Onbegrip maatschappij
Het onbegrip binnen de maatschappij is een groot punt van frustratie voor zowel de veeartsen als de eigenaren van dieren, die ten prooi vallen aan de wolf. “Mensen in de stad praten er zo makkelijk over: ‘Een wolf moet toch eten?’”, zegt Hietberg. “Dat weet een boer ook wel, dat een wolf moet eten. Ik hoor vaak genoeg: ‘Als ze nou één pakten en opvraten, dan kon ik het nog begrijpen. Maar het slagveld dat hier is aangericht? In één nacht?’.”
Het onbegrip binnen de maatschappij is een groot punt van frustratie
Persoonlijk denkt Hietberg dat er met de wolf te leven valt. “Maar, en dat is in de huidige samenleving gevaarlijk om te zeggen, dan moet er wel beheer op komen. Op dit moment komt de wolf te dichtbij. Een boer die er alles aan doet om de wolf bij zijn schapen weg te houden, met continue 7,5 kilovolt stroom op een goed geplaatst raster van zes draden, krijgt toch te maken met een aanval. Met vlaggetjes kan hij de wolf misschien een poosje weerhouden om terug te keren. Maar een wolf is slim, slimmer dan een hond. Hij leert en past zijn gedrag aan.”
Als dierenartsen hebben Hietberg en Sinnige zo nu en dan ook te maken met een agressieve hond. “Wanneer een hond een gevaar wordt voor de maatschappij, kan euthanasie een verstandige keuze zijn”, zegt Sinnige. Hietberg vervolgt: “Maar als er sprake is van een probleemwolf, dan is er een dusdanige juridische poppenkast dat die wolf op het moment dat ingrijpen mogelijk is al 200 kilometer verderop loopt. Hoe wil je in Nederland de juiste wolf vinden met zo’n circus?”
Angst voor reacties
In het wolvendossier steekt DAP Het Drentse Hart, met de collega’s van Diergeneeskundig Centrum Zuid-Oost Drenthe, regelmatig de nek uit voor eigenaren van landbouwhuisdieren. Onder meer het uitvoeren van enkele onderzoeken rond dit thema. “Dat mag best eens worden benadrukt. Want hoewel de wolvenproblematiek overal speelt, blijft het over het algemeen stil. Er is angst voor felle reacties”, zegt Hietberg. “Denk maar aan onze buurcollega die in april vorig jaar een gewonde wolf op de A28 uit zijn lijden heeft verlost. Het beest had volgens activisten overgebracht moeten worden naar een opvang. Ze hebben een tuchtzaak tegen deze dierenarts aangespannen. Dat maakt binnen onze beroepsgroep veel los.”
Met een collega uit Coevorden is Hietberg na de eerste aanvallen in Drenthe, een paar jaar geleden, regelmatig op gesprek geweest bij de provincie Drenthe. “Alles wat er nu gebeurt rondom de wolf hebben we toen al voorspeld. Het is helaas allemaal uitgekomen, maar er is niks gebeurd. Het praten met beleidsmakers voelt soms als trekken aan een dood… schaap”, zegt hij.
Juridisch vastgelopen
“Veel natuurzaken zijn in Nederland juridisch zo vastgelopen dat natuur en agrarisch bijna niet meer samengaan op het platteland, terwijl er juist een mooie wisselwerking zou kunnen zijn. Toen er in 2023 in Wapse een wolf in een hok met schapen en geiten zat en de eigenaar in de hand werd gebeten, is die wolf door een agent doodgeschoten. Volgens de wet hadden ze eigenlijk het hok open moeten zetten en zelf naar binnen moeten gaan om koffie te drinken. De agent werd vervolgd, maar dit is later geseponeerd. Achteraf bleek deze wolf al 107 dieren te hebben gedood.” Hietberg zucht. “Toch zijn het wel de beleidsmakers die we hierover moeten spreken. Zo hebben we binnenkort een onderhoud met een belangrijk adviesorgaan van de minister.”
Politiek laten kijken
Wat volgens Hietberg meespeelt is dat je de impact van een wolvenaanval pas echt begrijpt als je het hebt gezien. “Ik zeg tegen elke dierhouder waar een wolvenaanval is geweest, dat hij de lokale politiek moet bellen om te komen kijken. Ga niet met dode dieren in een kruiwagen naar het provinciehuis, maar vraag of de burgemeester of een wethouder bij je thuiskomt. Dan breng je letterlijk praktijk en beleid bij elkaar, dat helpt. Laat ze ervaren wat het doet met jou, met je familie en met het veiligheidsgevoel in de omgeving.”
Vraag of de burgemeester of een wethouder bij je thuiskomt
Hietberg toont een zwartwit foto op zijn telefoon. Naast een hok met het restant van de kudde ligt een rij met twaalf lammeren en vier schapen. Geëuthanaseerd na een wolvenaanval. “Lammeren sprinten zo mooi door het land heen, hè. Dat triggert wolven”, zegt hij. “Maar dan ben je dus in de lammertijd op de meest rare tijden met de boer bezig geweest om een moeilijke verlossing te begeleiden. Als dat lukt en je hebt twee levende lammeren, dan ben je samen blij. Een paar maanden later sta je bij hem in het land en kun je ze afspuiten.”
Kinderboek over de wolf
Op basisscholen zorgt de wolf voor onrust en vragen in de klas, zeker sinds het dier ook bij scholen is gesignaleerd. Leraren weten daar niet altijd raad mee. “Vanwege mijn beroep krijg ik vragen voorgelegd door de juf van mijn zoontje”, zegt veearts Bernd Hietberg. Omdat hij het belangrijk vindt dat kinderen een realistisch beeld krijgen, schreef hij samen met schrijver Kees Opmeer uit Ruinen het kinderboek ‘Door welke bril kijk jij? Op zoek naar de wolf’. Dit avontuurlijke boek gaat over Kaz, het zoontje van een veearts, dat zijn stadse nichtje Mandy te logeren krijgt. Het betweterige nichtje draagt een roze bril en is gefascineerd door wolven. Het jongetje, met een zwart brilletje, vindt zijn nichtje bij vlagen irritant en geeft haar tegengas. Ze gaan samen op zoek naar de wolf.
Het boek is gelardeerd met korte, waargebeurde verhalen waaruit de impact van de wolf op mens en dier spreekt. Het roofdier komt ook zelf aan het woord. Als de kinderen wolf Lupus vragen of hij geen gevoel heeft, zegt hij: “Ik heb maar één stem in mijn kop die zegt wat ik moet doen. Geen keus. Jullie noemen dat instinct. Mensen hebben heel veel verschillende stemmen in hun kop. Dat maakt ze zo gevaarlijk”. De uitgave van het kinderboek wordt volgens Bernd Hietberg niet gesteund door het Instituut voor Natuureducatie, dat pakketten voor natuuronderwijs aanbiedt op basisscholen. “Toch is het gelukt om het boek uit te geven. In maart is de eerste druk gereed.”
Reserveren is mogelijk per mail:
info@gacreatief.nu.
https://www.hetschaap.nl/dierenartsen-o ... iYir4Lg7XQ