Lente schreef:Zoals ik zei... Een mens is een zoogdier maar niet alle zoogdieren zijn mensen. Rood is een kleur maar niet alle kleuren zijn rood.
Ja, veel seriemoordenaars beginnen met dieren maar niet iedereen die een dier mishandelt of vermoordt wordt een seriemoordenaar.
Juist.
Ik ben opgegroeid in een huis met heel veel dieren. We hadden wel 6 honden en 10 tot 15 katten.. Een stuk of 10 hamsters, 30 konijnen etc.. En onze moeder leerde ons respect te hebben voor dieren. Maar... Ik en mijn tweelingzus en mijn oudere broer misten heel wat in onze opvoeding. Onze moeder had/heeft borderline en had ook losse handen. Daarnaast kregen we simpelweg geen (positieve) aandacht van haar. Als kind hebben we verschrikkelijke dingen gedaan met dieren. Dit omdat mijn moeder meer aandacht gaf aan de dieren dan aan ons, maar als we de dieren iets aandeden, hadden we haar volle aandacht. Negatieve aandacht is ook aandacht.
Ik sloeg en schopte dieren. Mijn broer en zus ook. Ook dingen als aan oren trekken of aan de staart trekken.. Daarnaast zijn er meerdere hamsters omgekomen door onze praktijken.. En waren we ook echte pesters naar bepaalde dieren toe (de lievelingskat van onze moeder was een vaak slachtoffer).
Nu, ik ben een echte dierenliefhebber. Sinds mijn jeugd heb ik dieren nooit meer wat aangedaan. Mijn zus en broer ook niet. Mijn zus heeft allerlei dieren zelf en is er dol op. Mijn broer heeft een kat die echt zijn beste vriend is.. En toen hij een andere kat van hem verloor, huilen als een malle. Daarnaast heeft mijn zus zoveel empathie. Die is heel goed met inleven in anderen en emoties begrijpen, dat ze er soms zelf aan onderdoor gaat omdat ze teveel emoties van anderen overneemt.
Wat ik hiermee wil zeggen is dat niet elk kind dat zulk gedrag vertoond geen empathie heeft. Het kon ons ook niet schelen hoe een dier liet blijken dat hij pijn had, dan gingen we alsnog door.
Wij deden dieren pijn uit woede en frustratie. Wij hadden pijn en de enige manier om die te uitten was op dieren. Dat was een uitlaatklep.
Daar konden wij als kinderen niets aan doen. We waren immers kinderen.. En we werden niet juist gecorrigeerd. We werden niet bij gebracht dat het niet kon. Ondanks dat we het wel wisten, ergens, dat het verkeerd was, deden we het alsnog, want we zagen niet de daadwerkelijke gevolgen in, of de daadwerkelijke pijn die we de dieren brachten. Er was geen bewust besef van de schade die we de dieren brachten. Het moment dat we oud genoeg waren om dit wel te beseffen, stopte het ook meteen.. Maar dit besef kwam wel later dan de leeftijd van 5.
Natuurlijk kan ik niet zeggen hoe het zit met dit kind. Misschien heeft hij helemaal geen empathie. Misschien heeft hij wel aanleg voor ergere dingen. Wie weet, is het wel een toekomstige moordenaar.. Maar misschien is het ook een kind dat zo vol zit met verdriet en boosheid, dat zo verkeerd is opgevoed.. Dat het niet beter weet.. In beide gevallen hoort dit kind hulp te krijgen.. En er hoort niet met een vinger van schuld naar hem gewezen te worden. Het is een kind en hoewel op een leeftijd van 5 de meeste kinderen weten dat zoiets als dit echt niet kan en de meeste kinderen dit nooit zouden doen, weet je niet bij hem wat de achtergrond geschiedenis is en kan je hem op basis van de informatie die we nu hebben niet veroordelen tot 'een kronkel in de kop' of een 'moordenaar' of 'geen empathie hebben'. Dat weet je niet.
Ik en mijn zus en broer hebben ook gekke dingen gedaan.. En wij zijn drie volwassenen die veel liefde hebben voor dieren, kinderen en mensen en die tot nu toe nog niemand in stukjes hebben gehakt met een bijl.. We hebben spijt van ons gedrag als kinderen.. En dat was gedrag was ook best onder 'psychopathisch' gezet kon worden. We dragen alle drie nog steeds onze littekens van onze jeugd, maar een psychopaat zijn of geen empathie hebben is er gelukkig niet één van.. En dat hoeft bij dit jongetje ook niet zo te zijn..
Wat er ook allemaal achter zit, feit blijft, dit jongetje hoort hulp te krijgen, en niet aan de schandpaal te worden genageld.
Zoals Gohya's zoon (dapper dat je dat neer durft te zetten), dat er ook iets was (of scheiding of misschien zuurstoftekort bij geboorte) waardoor hij dieren pijn ging doen. Maar Gohya is een goede ouder, die hulp inschakelde, waardoor het in goede banen is geleid. Super. Dat kan misschien ook nog met dit kind, ongeacht de achterliggende reden van zijn gedrag. Het is nu nog niet te laat voor hulp. Het is jammer dat zijn ouders deze hulp niet hebben ingeroepen, maar nu dit aan het licht is, is het de taak van instanties om goed in te grijpen en het jongetje de hulp te geven die hij nodig heeft, als zijn ouders daarin te kort schieten.