Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly

en een stubben springzadel past op meerdere paarden, niet 4 zadels voor 1 paard.

Bizar.
Helaas is dat er nooit van gekomen.. maar we hebben wel een zeilboot om ons volledig te kunnen terugtrekken met alleen het hoognodige
8nnemiek schreef:Overconsumptie bestaat op zich al langer dan vandaag. Ook toen ik jong was wilde mensen elk jaar een nieuwe kledingkast.. maar het wordt absoluut extremer.
Vroeger had je de wintercollectie en de zomercollectie. Nu heb je ook de voorjaarsmode en herfstmode.
Ik heb er nooit aan mee gedaan. Als iets stuk is dan probeer ik het te repareren, onderdelen vervangen, er vaak ook nog hergebruiken of recyclen. Maar hoe veel producten zijn tegenwoordig helemaal niet meer te repareren? Dat zijn er veel!
Mijn moeder had een probleem met de wasmachine. Dus mijn vriend zegt; oh, dat is het lager, dat kan ik voor tien euro repareren.. Nou, niet dus; de binnenkant was gewoon volledig dichtgelast. Bij de duurdere modellen niet, maar juist dat ene model was onmogelijk te reparerenBizar.
Waidida schreef:oh dat valt me inderdaad ook op! vroeger kon je van je telefoon toch ook altijd de achterkant eraf halen? Vraag me nu niet meer hoe je dat er zou af krijgen hoor!

F_T schreef:Ik ben voor Nederlandse begrippen vrij arm.
Zonder exacte details te geven kom ik in de praktijk ook echt op die armoedegrens uit.
En ik verbaas mij vaak over het koopgedrag van mensen die wat meer geld hebben.
En dan nog niet eens zozeer wàt er gekocht wordt, maar het sentiment eromheen
'Ik heb dat écht nodig hoor'
'Ik moet dat echt hebben'
'Ik kan letterlijk niet zonder'
In situaties waar dat oprecht gewoon feitelijk onzin is, want verschrikkelijk veel mensen redden het zonder betreffend product of gadget.
Ik vraag mij soms dan ook oprecht af of dit soort uitingen meer zijn om het naar zichzelf te verantwoorden dan om andere redenen.
Vanaf dat je écht arm moet leven of ooit geleefd hebt, weet je waar je prima zonder kúnt (willen is anders) en wat toch wel echt cruciale is om in de Nederlandse situatie te kunnen leven.
Waidida schreef:Fijn om te lezen dat ik niet alleen ben!
Ik heb soms echt zin om ergens met mijn paard heen te trekken en een maand in een boomhut in een bos gaan zitten. Gewoon enkel de noodzakelijke spullen mee. Ik denk oprecht dat het heel bevrijdend kan zijn!
Mijn moeder is een topvoorbeeld van een onder consumer qua paarden haha. Die heeft al 20 jaar hetzelfde zadel, 10 jaar hetzelfde hoofdstel, en de dekjes die ze heeft krijgt ze van mij of zijn ook al 20 jaar oud van de decathlon. Wel goed, want zij kan ook niks weggooien.
Ik kan er een puntje aan zuigen moet ik zeggen.

Binck8 schreef:We leven aardig bewust, kopen weinig onzin-dingen... Al vindt mijn man rommelmarkt bezoeken en dan boeken kopen nog steeds erg vermakelijk (terwijl er al meer dan 1000 boeken staan).
We proberen dat ook echt over te brengen op de kinderen. 2 tieners, de ene is wat gevoeliger voor overconsumptie dan de andere. Ik wijs ze daar trouwens wel trouw op. Eerst nadenken, je kunt geld naar 1x uitgeven. Ook geen leningen aangaan (op eventueel hypotheek na), niet op afbetaling kopen (geld dat je niet hebt, kun je ook niet uitgeven), geen geld verspillen (roken bv, teveel game-tegoed), en niet gokken met geld als je er geen verstand van hebt (als in risicovol beleggen bijvoorbeeld).
Ik denk en hoop wel dat onze tieners, ondanks hun online-zijn en lekker gemaakt worden voor vanalles, toch nadenken voordat ze blind erin trappen.
Wij betalen ook echt niet alles voor ze, dat wat ze nodig hebben komt uit onze portemonnee. Onzin-dingen en allerlei extra's kunnen ze zelf betalen. Vaak valt dat wat ze zelf nog betalen heel erg mee, want ze weten verdomd goed dat ze van datzelfde geld dat ze dan uitsparen ook leukere/fijnere/specialere/nuttigere dingen kunnen doen.
F_T schreef:Ik ben voor Nederlandse begrippen vrij arm.
Zonder exacte details te geven kom ik in de praktijk ook echt op die armoedegrens uit.
En ik verbaas mij vaak over het koopgedrag van mensen die wat meer geld hebben.
En dan nog niet eens zozeer wàt er gekocht wordt, maar het sentiment eromheen
'Ik heb dat écht nodig hoor'
'Ik moet dat echt hebben'
'Ik kan letterlijk niet zonder'
In situaties waar dat oprecht gewoon feitelijk onzin is, want verschrikkelijk veel mensen redden het zonder betreffend product of gadget.
Ik vraag mij soms dan ook oprecht af of dit soort uitingen meer zijn om het naar zichzelf te verantwoorden dan om andere redenen.
Vanaf dat je écht arm moet leven of ooit geleefd hebt, weet je waar je prima zonder kúnt (willen is anders) en wat toch wel echt cruciale is om in de Nederlandse situatie te kunnen leven.
Yv_ schreef:Sja, ik weet niet. Waarom is uit eten gaan overconsumptie?
Ik geef op zich gemakkelijk geld uit, maar ik werk er dan ook kneiterhard voor.
Zijn het onzindingen? Soms. Koop ik het en ligt het vervolgens te verstoffen? Nee dat zeker niet, want dan koop ik het niet. Maar ik heb bijv. wel meerder winterjassen, een paar dezelfde laarzen alleen dan in een andere kleur etc. Maar hier doe ik vervolgens wel weer jaren mee, dus is dat dan overcomsumptie?
Ik ben wel heel makkelijk: als iets kapot is, is het kapot. Dan ga ik het niet laten repareren en vervolgens nog een tijd met ellende zitten. Dan komt er gewoon een nieuwe. Denk aan wasmachine die het op oudjaarsdag begaf, maar die ik al 13 jaar in bezit had. Nee, die ga ik voor die 2 jaar levensduur wat het nog rest niet op laten knappen voor een paar honderd euro terwijl ik net iets meerleg en een nieuwe heb staan waar ik weer 13 jaar mee vooruit kan.
Saga schreef:Ik denk ook dat het bij sommige een verslaving is.
Je ziet iets waar je blij van wordt, maakt endorfine aan, en je voelt je even helemaal fijn.
Uiteindelijk s het het zoveelste 'ding' dat in je kast belandt.
Plus dat dingen nu niet meer worden gemaakt om een leven mee te gaan, maar maar x aantal jaar.
Ik doe er ook niet aan mee, maar denk wel dat het ook bij de mensen die het nu wel doen, vanzelf weer terugdraait na een tijd.
