jammer dat er niet meer mensen zijn die zo met dieren omgaan.
mensen zien nog veel teveel dieren als een object als een stuk speelgoed en is het niet meer goed dan doe je het maar weg...
kalife was een echt wrak, er zat niets meer in hem, al zijn gebreken die hij had, het zou nooit meer goed komen,
iedereen wou een goed paard,
ik kijk liever dieper in het paard, ik geloofde dat hij ooit een machtig paard was die trots uitstraalde.
na vier jaar en half bij mij te hebben kwam dit weer naar boven.
het kost tijd en veel geduld wat een mens niet meer heeft de dag van vandaag.
ik werk vanuit mijn gevoel met paarden,
als ik vind dat ze moeten gestraft worden dan worden ze ook gestraft maar niet door erop te slaan of tegen te brullen,
daarmee bereik je niets.
je paard wordt bang van je en zal doen wat je vraagt uit schrik,
de dag dat jij ooit in nood zou zitten zal hij je in de steek laten.
wanneer je een paard liefdevol, met geduld en wederzijds respect gaat behandelen, zal hij alles voor je willen doen omdat hij om je geeft.
zolang mensen denken dat dieren niet kunnen voelen, moeten dieren wel voelen dat mensen niet kunnen denken.
ik heb altijd paardgereden omdat ik van paarden hou, niet om de sport of niet omdat het leuk lijkt.
zalig gewoon als ik met kalife in totale vrijheid over lege vlaktes galopeer, zijn wapperende manen, mijn haar los in de wind,
hij galopeert steeds harder en harder, je voelt dat die band nog sterker wordt, je vergeet alles rond je heen, enkel jullie twee nog. ultieme gevoel van vrijheid, niets moet alles mag.
mensen verklaren me dikwijls zot als ze zien wat een snelheid ik met hem durf maken over lege stukken land of gras zonder dat ik iets van teugels in men handen heb en maar slechts een simpele neckrope.
hoe ik op een drukke baan waar veel vrachtwagens en dergelijke komen zonder zadel en zonder hoofdstel op mijn gemak een wandeling kom maken.
dat ik zo mag met hem mag rijden is een teken van dankbaarheid van hem.
Ze vinden jou een moeilijk paard en lopen met een grote boog om je heen,
Je deugt niet, zegt men, en weer sta je alleen.
Maar niemand weet dat jij nooit liefde hebt gekend
En dat je van binnen heel anders bent.
Hoe kun je ook van mensen houden als je altijd bent geschopt en geslagen?
Je kunt hen niet om je heen verdragen.
Daarom heb jij een muur om je heen gebouwd,
En ben je zover dat je niemand meer vertrouwt.
Blijf hopen en geloven dat ooit iemand je hart zal openbreken,
Dan pas komt het goede in je naar boven
En ga je weer in mensen geloven
mijn El-Kalife