De pony (Nick) kwam in de achtertuin te staan en ik was er dolgelukkig mee. Ik deed er ook al vanalles mee, alleen rijden nog net niet
). Nick en ik waren onafscheidelijk.Maar na 1,5 jaar begon Nick te puberen en een echt hengstje te worden. Hij viel je aan in de wei en hij was vervelend. Op een gegeven moment durfde ik er niet meer bij. Nick was eenzaam en het weitje was helemaal vetrapt en kaalgegeten. We besloten om hem weg te doen. We hebben hem toen gegeven aan een mevrouw in Wenum Wiesel. Ik ben hem toen nog altijd blijven bezoeken en door die mevrouw werd hij goed opgevoed en aangepakt. Zij veranderde zijn naam in Sylfester
Toen hij 3 was, heb ik hem beleerd voor een wagentje en het ging hardstikke goed.
Maar die mevrouw had hem ineens verkocht naar manege Pothoven. Hij loopt nu in de lessen voor kinderen van 3 tot 6 jaar en ze zijn erg tevreden over hem.
Nick is inmiddels 6 jaar. Ik ging hem laatst weer opzoeken en hij stond in een klein weitje met andere shetties. Hij kwam als enige naar me toe en toen ik weer de wei uitging, liep hij achter me aan en bleef hij bij het hek staan kijken. Het was zo'n raar moment, ik heb er gewoon echt staan janken, omdat ik zo trots ben op wat hij is geworden. Hij bleef naar me kijken, ook toen ik in de auto stapte en toen ik wegreed ging hij weer verder met eten.
Ik vond het zo'n speciaal moment, Nick ik mis je en ik wil je terug...
daar was ze altijd verzot op. 
) was mijn minst favoriete pony , altijd zo lomp en vervelend met uitmesten , maar die hinnikte zelfs jaren later nog spontaan naar me als ik heel af en toe weer eens bij m'n favoriete pony ging kijken.