Ben nu bijna 23, maar vraag me regelmatig af of ik er daadwerkelijk klaar voor ben. Van de ene kant zou ik niets liever willen, van de andere kant is het natuurlijk een gigantische verantwoordelijkheid; eentje die alleen op mijn schouders zal rusten. En ben ik wel in staat er voldoende tijd aan te besteden, ook al denk ik nu van wel? Misschien komt die dag wel nooit… maar ik wil absoluut niet iemand worden die later terugkijkt en dan een leven ziet dat vol zit met “had ik maar”s.
Ik rijd al enige tijd, dus heb zeker wel enige ervaring op allerlei gebieden. Qua kosten (zowel aanschaf als onderhoud) zal ik prima in staat zijn het te redden. Ik bouw liever iets op dan iedere week een uurtje te lessen in een manege. Een eigen paardje lijkt me heerlijk, ondanks de nadelen die er aan verbonden (kunnen) zijn!
Ik zou natuurlijk een bijrijdpaard kunnen zoeken, maar dat doe ik dan liever weer niet. Dan is de verantwoordelijkheid voor het paard van iemand anders me weer iets te groot. Bovendien, als je paard voor jezelf aanschaft, wordt het er meer waarschijnlijk een die past bij jouw wensen, bouw, rijstijl en karakter.
Misschien is een paard aanschaffen zoiets als ouder worden; je krijgt een kind, ineens, terwijl je soms van gekkigheid niet weet wat te doen. Al doende leert men? (Een beetje voorbereiding is natuurlijk nooit weg!)
Hebben meer mensen hier last van of last van gehad? Hoe hebben jullie het aangepakt?
Alvast bedankt!
Ik besteed ook wel veel tijd aan mijn paard maar als ik op vakantie wil gaat hij op de wei met zn vriendjes..
, weer of wind, wil gewoon voor dr zorgen