Ik heb er een zware hersenschudding en een whiplash aan overgehouden.
(Ik reed met cap anders waren de gevolgen vast groter geweest). Ik heb eerst 4 weken plat gelegen. Vervolgens 8 weken nodig gehad om weer een beetje normaal te kunnen lopen en wat dingen te kunnen doen. Inmiddels mag ik op therapteutisch basis weer wat werken. Maar het hestelproces gaat langzaam. Autorijden zit er ook nog steeds niet in. En in de buurt van paarden ben al helemaal nog niet geweest, overigens ik zou het niet eens volhouden om te gaan rijden.
Mijn grootste frustratie is dat ik vaak wel iets wil, maar ik ben soms zo passief en kan dus de energie niet vinden om in actie te komen. Maar als ik actie kom dan kan ik niet te veel doen, want anders krijg ik weer een terugslag.
Wie van jullie heeft hier ervaring mee? En hoe ben je met je eigen geduld om gegaan om maar te blijven accepteren dat het wel goed komt? Hoe gingen jullie partners/familie etc hiermee om (bij mij allemaal heel goed hoor!!)? En hoelang heeft het voor jou uit eindelijk allemaal geduurd?
Hoe en wanneer ben je weer begonnen met paardrijden en op welke manier heb je dat opgebouwt? En hoe reageerde je omgeving hierop. Mijn vriend heeft bijvoorbeeld helemaal niks met paarden en nu allemaal niet meer, hahaha!
En ik zou het fijn vinden als ik met een iemand die iets gelijksortigs heeft mee gemaakt een tijdje mee kan mailen om ervaringen mee uit te wisselen.
alvast bedankt voor jullie reacties
jeemich ik schrik van het aantal jaren dat jullie hieral mee zoet zijn.
Maar goed 4 - punt wegens praten en een 0 wegens niet getoond en toch nog 154 Yeuh.