Geplaatst 
Ik zit een beetje met een gewetensvraag. Ik heb mijn paard vanaf 28 augustus 2004. Heb expres een wat ouder paard (ze is nu 13) gekocht omdat ik toen al niet lekker in mijn vel zat en veel moe was. Dit vanwege een chronische ziekte wat ik toen net te horen kreeg dat ik dat had maar ik zou mij dus met een half jaar beter moeten gaan voelen volgens de prognose maar wat dus nog niet het geval is. Kom er wel maar het gaat helaas gewoon wat langer duren en zal misschien een andere baan moeten gaan zoeken met minder uren.Nu heeft zij helaas na 4 dagen al een ongeluk gehad wat een nasleep heeft gekregen. Ik heb veel zorgen om haar (gehad) en dat sloopt mij ook aardig qua energie. Ze is door het been van het ongeluk te gaan ontlasten scheef gaan lopen (nu niet echt meer), last van haar nek en rug. Ze is verder helemaal weer ok het been is allang genezen maar er moet nog flink aan bespiering gewerkt worden. Gelukkig heb ik een goede fysio die iedere week komt en mag ik weer rijden. 2 dagen rijden en dan 1 dag longeren aan de bijzet. Maar ben eigenlijk zo moe dat ik het allemaal niet meer aan kan. Zowel het verzorgen op zich als de zorgen er omheen. Kan mijn draai niet echt vinden op pensionstallen maak echt van een mug een olifant. Als ik er ben loop ik alleen maar overal op te letten enzo en te zeuren heb er niet echt veel plezier meer van er lijkt altijd wel wat te zijn. Weet ligt voor het grootste deel aan mij maar ja.
Tijdens de rustperiode ben ik er achter gekomen dat het geen paard is om stil te zetten en alleen buiten te laten lopen. Ik had in gedachte toen ik haar kocht rijden als ik de energie had en voor de rest wandelen en lekker tutten. Ben speciaal ook op zoek gegaan naar een stal waar ze ook in de winter buiten komen in een paddock.Maar ze word kribbig, mager, slap qua bespiering en onrustig. Ze is gelukkiger als ze aan het werk gezet word. Dit heeft ze bij de vorige eigenaren geloof ik ook altijd gedaan in de vorm van dressuur. Ook heb ik vaak de neiging mijn geduld gauw te verliezen omdat ik altijd moe ben. Had gehoopt met een half jaar mij beter te gaan voelen (dit was de prognose) dus het valt een beetje tegen. Bijrijder werkt bij mij niet mede door mijn kieskeurigheid
, slechte ervaringen in het verleden en omdat ze therapeutisch gereden moet worden en begeleid. Is het wel eerlijk om haar deze zomer ergens op een land te zetten om zelf bij te komen (wel alle spieren weer weg) en haar niet te verliezen of is het eerlijker haar aan iemand te verkopen die wel de tijd en energie heeft haar iedere dag te trainen en te blijven trainen? Kon ik maar in de toekomst kijken
.